serca — wyjaśniła Jo. — Carl twierdzi, że zamiast dać mu lekarstwo na serce, powiedziałeś, że facet zwariował.
— To nieprawda. Miał zatkane arterie. Daleko zaawansowaną arteriosklero...
— Nie musisz mnie przekonywać. — Jo oswobodziła nogi Carla i ustawiłago twarzą do ściany. Następnie popchnęła pod ścianę Carla.
— Czy Sleet przyznał się, że wezwał Bena do parku? — spytałem.
— Nie.
Opowiedziałem jej, co powiedział mi Ben.
— Cóż — powiedziała — sądzę, że Carl okaże się chętniej szy dowspółpracy, gdy uzmysłowi sobie, co to znaczy być oskarżonym o udziałw wielokrotnym morderstwie.
Creedman zesztywniał, a Jo dodała:
— Zakładam, że niektóre z tych pięciu strzałów trafiły Haygooda.
— Wszystkie pięć — odparłem.
— Zginął, czy zostawiłeś go, żeby się wykrwawił?
— Zginął.
— Nie ma nic gorszego od gliniarza, który wszedł na złą drogę —stwierdziła. — Jeszcze przed wpadką w Maryland był podejrzany o kilkawłamań. On i pan Creedman robili złe rzeczy od długiego czasu.
— Kto im płacił? — spytałem. — Stasher—Layman?
— Nie ma ich nazwisk na żadnym z czeków. Wszystko opłaconegotówką. Obecny tu pan Creedman jest stypendystą. Czy Haygood naprawdęnie żyje? — zapytała z wyraźną satysfakcją w głosie.
Pomyślałem o Haygoodzie majstrującym przy samolocie.
— Twój mąż...
— Nie był moim mężem. Chociaż byliśmy w... związku.
— Czy on także był...
— Uchodził za botanika. Dotrzymywał mi towarzystwa. Próbowałam muwyperswadować, żeby nie leciał tym wrakiem. Podróżowanie ze mną zawszebyło dla niego trudne — to prawda. A teraz zostawmy tych kretynóww jakimś bezpiecznym miejscu i zajmijmy się ramieniem doktora. Czy tunelprowadzi do lasu?
— Tak — odparł Moreland.
— Co tam robisz, doktorze?Moreland nie odpowiedział.Zmarszczyła czoło.
— Daj spokój, nie jestem twoim wrogiem.
— To długa historia — powiedziałem. — Bardzo długa.
Zaprowadziliśmy Sleeta i Creedmana do domu i zamknęliśmy w oddzielnych pomieszczeniach w piwnicy. Ułożyliśmy Morelanda na kanapie w pokoju frontowym. Z kuchni nadbiegła Gladys, zobaczyła zakrwawiony rękaw i zakryła usta rękami.
276
— Został postrzelony, ale to nic groźnego — wyjaśniła Jo. — PowiedzPam, żeby przyniosła swoją torbę lekarską.
Gladys wbiegła na schody i po kilku sekundach zjawiła się Pam z czarną torbą w ręku.
Moreland pomachał do niej ręką.
— Witaj, kotku.
Pam powstrzymując łzy otworzyła torbę i kucnęła obok niego.
— Och, tatusiu!
— Wszystko w porządku, kotku.Wyjęła z torby nożyczki i rozcięła rękaw.
— Oczyść latissimus. Nie tętnicę...Jo skinęła na mnie i Robin.
Kiedy wychodziliśmy, Moreland zawołał mnie po imieniu. Zatrzymałem się.
— Dziękuję, Alex. — I jeszcze jedno błagalne spojrzenie.
W salonie Jo usiadła w fotelu pod portretem pięknej, smutnej Barbary Moreland.
— Powiedzcie mi, co jest tam na dole.Zaczęliśmy opowiadać.
Usiłowała zachować spokój, ale nie mogła ukryć zaskoczenia.
— Nie do wiary, sześcioro ludzi, przez tyle lat...
— Zamknięci dla ich dobra — powiedziała Robin.
— Niesamowite. Czy nie sądzisz, że on jest szalony? Pytam cię jakopsychologa.
— Ma na tym punkcie obsesję — odparłem. — A jednocześnie toswojego rodzaju bohater. Wszyscy inni zginęli w tym samolocie.
— Samolot... lubują się w katastrofach lotniczych, prawda...? Musieli sięjakoś dowiedzieć, że Ministerstwo Obrony przysyła tu kogoś, i wyobrazilisobie, że to Ly. A on chciał tylko spojrzeć z góry na drzewa i przywieźćtrochę zdjęć dla swoich kumpli. Doszli więc do wniosku, że to on jestagentem, a ja tylko plączę się przy nim — bo poza wszystkim są męskimiszowinistami. — Zaśmiała się sucho.
— Sześcioro... czyste szaleństwo... Czy tam na dole jest bezpiecznie?
— Są bezbronni — powiedziała Robin — i chorzy.Opowiedziała o ich fizycznych anomaliach.
— Jak on nazwał tę trującą szczepionkę?
— „Rajska igła".
— Prawdziwy prezent gwiazdkowy! Od lat próbujemy znaleźć jakieśfinansowe niedociągnięcia, a tymczasem coś takiego wpada nam w ręce. CzyMoreland zachował listę zaszczepionych?
— Tak twierdzi.Oczy Jo zabłysły.
277
KotylionM