Przyjaciel Misji nr1.pdf

przyj@ciel

misji

elektroniczny biuletyn informacyjno-formacyjny

misjonarze klaretyni w Chile – Atakama

Przyjaciel dla Przyjaciół

Drodzy Przyjaciele mojej Misji:

Nasza „przyjaźń misyjna” ma już swoją (choć

krótką) historię, której początki upatruję osobiście w

opatrznościowym spotkaniu w „przestrzeni internetowej”.

Wasza wrażliwość misyjna sprawiła, że przyłączyliście

do mojej Rodziny misyjnej, by wspólnie stanowić ekipę

misyjną, odpowiedzialną za ewangelizację w odległej

części świata, jaką jest pustynia Atakama w Chile.

Dziękuję Wam za to zaangażowanie i zapewniam Was,

że możecie się czuć obecni duchowo codziennie na tej,

nabardziej suchej ziemi na świecie.

„Przyjaźń misyjna”, jak każda inna przyjaźń, wymaga

stałej i żywej relacji. Portal „Nasza klasa” stanowi w

pewnym sensie platformę do takich relacji, niemniej

jednak jego forma narzuca pewne ograniczenia. Stąd też,

zrodził się pomysł stworzenia biuletynu elektronicznego,

który ułatwiłby kontakt między nami i przyczyniłby

się do szerszej formacji nas chrześcijan-misjonarzy w

dzisiejszym świecie.

Biuletyn „Przyjaciel misji” jest więc odpowiedzią na

nasze wspólne potrzeby. Ukazywał się będzie regularnie,

w miarę potrzeby. W ten sposób, będziecie mieli

możliwość towarzyszenia nam w misyjnym dziele dzięki

relacjom i materiałowi fotograficznemu.

Prawdziwy koniec świata

Często sięgamy w przeszłość, wspominamy dawne

czasy i opowiadamy innym „stare dzieje”. Historia jest

źródłem naszego życia. Nic więc dziwnego, że i ja wracam

czasami do historii „mojej misji” na Atakamie. Pozwolę

sobie ją przypomnieć w taki oto sposób:

Po 18 godzinach lotu miałem do wyboru – stanąć

na twardej ziemi albo odważyć się kontynuować podróż,

zanurzony w zimnym prądzie Oceanu i płynąć, gdzie

oczy poniosą, mając przed sobą wodę i tylko wodę.

Roztropniej jednak było zatrzymać się na twardej ziemi,

nabrać w płuca gorącego powietrza i polecieć wzrokiem

ku szczytom nieodległych gór. Gdyby przyszło mi opisać

jednym tylko słowem miejsce, gdzie się znalazłem,

niewątpliwie użyłbym tego właśnie słowa: „góry”. Bo

gór ci tu pod dostatkiem – pewnie nawet nie wszystkie

wierzchołki zostały ochrzczone. Któż by się tym zajmował

– wydaje się, że rosną tu one codziennie jak grzyby po

deszczu.

Przeciętny Polak niewiele wie o tym kraju, choć

potrafi określić jego położenie, a nawet skojarzyć

kilka danych geograficznych, wymienić parę faktów

historycznych czy osobliwości. Dzieciaki w naszych

szkołach uczą się, że kraj ten posiada największe złoża

miedzi. Rolnicy jeszcze do niedawna wymieniali jego

nazwę, zaopatrując się wiosną w nawozy. Miłośnicy

piłki nożnej doskonale pamiętają nazwisko świetnego

napastnika Ivana Zamorano. A sięgając w przeszłość,

nie sposób nie połączyć pewnego okresu naszej historii,

czasu przemocy, walki o wolność, niezależność, równość i

swobodę z kawałkiem historii tego, tak bardzo odległego

od nas geograficznie kraju – wystarczy wspomnieć

dyktatora Pinocheta.

Chile – kraj na końcu świata! Sama jego nazwa brzmi

dla nas nieco egzotycznie. Jeżeli egzotykę rozumiemy jako

Chciejcie

zaangażować

w to dzieło

także swoich

znajomych

i przyjaciół.

Niech nasza

Rodzina misyjna

poszerza swoje

kręgi, aby Boże

Królestwo było

głoszone słowem

i świadectwem

aż po krańce

świata.

Mam nadzieję,

że ta współpraca

misyjna

przyniesie wiele

dobrych owoców.

chilejesus@gmail.com

coś oryginalnego, co potrafi zauroczyć, wzbudzić zachwyt i

wzruszenie, to Chile jest właśnie takie.

Ktoś kiedyś usiłował rozciągnąć Chile na mapie

Europy i wyszło

mu, że gdyby

głową dotknąć

Moskwy, to

stopy sięgnęłyby

Lizbony

– 4270 km. Z

szerokością jest

nieco gorzej

– średnia nie

przekracza 200

km, w najgrubszym miejscu (tylko w jednym regionie)

dochodzi do 400. Od wschodu kraj osłania wielka

naturalna kurtyna – góry Andy. Niektóre ich szczyty

sięgają 7 tys. metrów. Wśród wierzchołków są i takie,

które przywodzą na myśl tułowie z odciętą głową – to

oczywiście wulkany. W Chile naliczono ich 2900, w tym

tylko 80 czynnych. To zaledwie (lub aż!) 15% wszystkich

wulkanów na świecie. Chilijczycy dobrze wiedzą też, co

to znaczy trzęsienie ziemi, mieszkają bowiem w strefie

sejsmicznej.

Miesięcznie

notuje się tu

około 200

wstrząsów.

Właśnie tu, w

mieście Valdivia,

na południu,

w roku 1960

miało miejsce

największe

trzęsienie ziemi zanotowane na świecie w ubiegłym

wieku.

Przyrodnicza Szwajcaria Ameryki Południowej

– tak chyba najprościej byłoby opisać ten kraj. Jest tu

wszystkiego po trochu. Na północy rozległa pustynia

Atakama – najbardziej wyschnięta ziemia na świecie.

Krańce południowe to kraina jezior i wiecznych śniegów,

to Patagonia z Ziemią Ognistą. Kondor, lama, flaming,

puma, koliber, sosna araukaria – to tylko kilka najbardziej

znanych osobliwości przyrody.

Listę „cudów” i „cudowności” tego kraju można

rozciągnąć wzdłuż całego wybrzeża Oceanu Spokojnego.

Nie wolno jednak

zapomnieć

o wielkich

posągach

na Wyspie

Wielkanocnej

(ona też należy

do Chile!) i jej

mieszkańców

rapa nuis. I w

końcu grzechem

byłoby nie nadmienić o naszym słynnym rodaku Ignacym

Domeyko, etnologu, geologu i mineralogu, którego imię

nosi osada po drodze na Norte Chico (Mała Północ),

jedno z pasm górskich i ulice w prawie każdym większym

mieście.

Chilijczycy to naród o bogatej kulturze. Korzeniami

sięgają nawet do Indian Inków. Do dziś na południu

zamieszkują rdzenni Indianie Mapuche

(jest ich około 300 tys.), na północy

zaś w górach - Indianie Aymara. Reszta

mieszkańców, a jest ich zaledwie 16

milionów (z czego około 5 milionów

mieszka w stolicy Santiago), to

potomkowie Hiszpanów oraz innych

narodowości.

Hymn kraju – to narodowa duma

mieszkańców tej ziemi. Ma w sobie

coś z magii. Jego „czar” udziela się

każdemu, zaś słowa powtarzasz jak

modlitwę uwielbienia wobec Stwórcy za

cudowne dzieła, jakie stworzył w tym

kraju – „Chile (...) to szczęśliwa kopia

Edenu”. Toast z dobrego chilijskiego

wina staje się natchnieniem do

powtórzenia za wszystkimi: Viva Chile!

(Niech żyje Chile!). I wtedy dopiero

możesz objąć sercem cały ten kraj – z

Doliną Księżycową (bo rzeczywiście jak

dwie krople wody, a raczej dwa ziarnka

piasku przypominającą krajobraz

księżycowy), Krzyżem Południa na

jasnym nieboskłonie, wyspą Chiloe, z

której podobno dotarł do nas ziemniak.

Przede wszystkim jednak ogarniasz

myślą tutejszych mieszkańców, w oczach

których odbija się cała historia ich

przodków – podbojów kolonizacyjnych,

walki o niepodległość, równość i

swobodę, powtarzając jak pacierz słowa

narodowych wieszczy Pablo Nerudy i

Gabrieli Mistral, zdobywców nagrody

Nobla.

Misje spod znaku „Krzyża”

Misjonarze klaretyni pracują w Chile

już ponad 100 lat. Ewangelizują zarówno

na pustynnej północy, w zaludnionym

centrum, jak i na odległym południu.

Ze swoją posługą docierają zwłaszcza

do ludzi ubogich, do rodzin żyjących

niejednokrotnie w skrajnych warunkach

oraz do Indian Mapuche. Szczególną

troską obejmują dzieci i młodzież, dając

im możliwość edukacji w szkołach

i grupach formacyjnych. Dzięki

Centrum Biblijnemu ze Słowem życia

docierają do wszystkich poszukujących

odpowiedzi na pytania o sens i prawdę,

pokonując ubóstwo, niesprawiedliwość,

wyzysk, przemoc, korupcję, którym

codziennie muszą stawiać czoło. To

właśnie sprawia, że jaśniejący na

chilijskim nieboskłonie Krzyż Południa

nie tylko wskazuje rybakom drogę

powrotu do domu, nie tylko wyznacza

czas spoczynku zmęczonym górnikom,

oświetla ścieżki pustynnym wędrowcom, pomaga

przetrzymać chłód mroźnego południa, a tysiącom

rodzin przypomina, że czas udać się na spoczynek w

ciemnościach niepewności dnia i nocy, lecz przede

wszystkim pozwala wierzyć, że KRZYŻ CHRYSTUSA

ostatecznie zwycięży.

są z prostych

materiałów: adobe

– czyli cegła

zrobiona z błota

i wysuszona na

słońcu, kawałek

blachy falistej

lub eterniku...

Nie rzadko

spotkasz jeszcze

zabudowania bez

szyb w oknach,

zaś klepisko

zamiast podłogi,

nie zawsze musi

być wykładnikiem

dawnej

przeszłości.

Te obrazy

ścierają się

dziś już z

„nowoczesnością”,

tworząc pewien

kontrast

codzienności.

Ludzie średniej

klasy, a jest

ich większość,

poprawia

swoje warunki

bytowe, co idzie

też w parze z

możliwością

dostępu do

najbardziej

nowoczesnych

środków techniki,

jak telewizja,

telefon, internet.

Musi jednak

„przesypać” się

jeszcze wiele

piasku, by

mówić w tym

regionie świata

o „normalności”

we wszystkich

dziedzinach

życia. Nie wolno

zapomnieć,

że Ameryka

Południowa wciąż

należy jeszcze

do „trzeciego

świata”, w którym

„kontrasty”

są „chlebem

powszednim”.

Większość

Chilijczyków – to

ludzie wierzący,

są przecież

potomkami

dawnych indian

Moja „Mała Ojczyzna” – Atakama

Kaplica “Maryja z Nazaretu”

Moja Misja znajduję się w regionie Atakama – to

kraina w Chile uznana za najbardziej suchą ziemię na

świecie. Prażące słońce, wysokie góry, uśpione wulkany,

wszechobecny piach i złowrogie trzęsienia ziemi – tak

najprościej mogę opisać Wam moją (naszą) „małą

Ojczyznę”. Właśnie tu są korzenie ludzi, wśród których żyję

i pracuję, tu żyją ich rodziny, tu wychowują swoje dzieci

i wnuki, pokonując codziennie trudności życia. A życie

nie oszczędza tutejszej ludności; pustynia wymaga sił i

zdrowia, samozaparcia i odwagi, wiary i nadziei.

Jako misjonarz dołączyłem do tych ludzi, stając się, jak

oni, człowiekiem pustyni i gór.

Wbrew pozorom, na tej pustyni i w tych górach,

jest życie. Jako misjonarze jesteśmy tu, by to życie

podtrzymywać.

Kaplica “Matki Bożej Górników”

Copayapu

Kaplica “Zmartwychwstania Pańskiego

Copayapu, czyli złoty kielich. Taki jest indiański

źródłosłów 180 tys. miasteczka położone w rozległej

dolinie, ciągnącej się od wysokich Andów aż po Ocean

Spokojny i przecinającej suchą pustynię.

W tym mieście żyję i pracuję jako misjonarz.

Kilka lat temu, płynęła przez dolinę i miasteczko rwąca

rzeka, zasilana przez śniegi szczytów sięgających ponad

6 tys. metrów n.p.m. Dziś stanowi to tylko wspomnienie,

przypominając, że suche koryto, to nie tylko skutek

złowrogiej pustyni, lecz także i cywilizacyjnej interwencji

człowieka: przemysł górniczy stał się „złodziejem” w

biały dzień, „wykradając” z własnego domu to, co w

tym regionie najcenniejsze – wodę (80% wody zużywa

przemysł, tylko 2% wody jest do użytku ludzi!).

Miasteczko żyje jednak swoją siłą witalną, a są

nią mieszkańcy: ludzie prości i ubodzy w większości,

żyjący w rodzinach wielodzietnych i wielopokoleniowych.

Przyroda, jej ekstremalne warunki, zamieniły Copiapinos

(mieszkańców Copiapo) w prawdziwych ludzi pustyni i

gór, których jedynym celem jest przetrwać każdy dzień.

Taki rytm życia wszedł już w mentalność tych ludzi

północy: najważniejszym jest dzisiaj, jutro zadba o siebie.

Uderzającym

są warunki

bytowe

mieszkańców

Copiapo i

regionu.

Większość ludzi

żyje bardzo

ubogo. Domy

zbudowane

Kaplica “Jezus z Nazaretu”

Kaplica “Chrystus Wyzwoliciel”

Kaplica “Maria Magdalena”

i Hiszpanów. Na 16 mln. mieszkańców, około 3 mln.

przynależy do kościoła protestanckiego, w różnych

odłamach. Katolicy są jednak większością. Dużą siłę,

przynajmniej w wymiarze struktur, wykazują Mormoni i

Świadkowie Johowy. W samym Copiapo znajduje się około

15 kaplic Mormonów. Statystycznie, ponad 90% ludzi jest

ochrzczonych, choć praktyka wiary niejednokrotnie odległa

jest od sakramentu. Północ ma nawet swoje powiedzenie:

„Jestem wierzącym na swój sposób”.

Wspólnota Jezusa z Nazaretu

Pracuję wśród ludzi ubogich, których religijność

chrześcijańska niejednokrotnie przypomina suchą

pustynię, na której żyjemy. Swoją posługą obejmuję

obszar, na którym mieszka około 30 tys. ludzi.

Jestem jedynym kapłanem na tym obszarze.

6 kaplic (Jezus z Nazaretu, Maria z Nazaretu,

Zmartwychwstanie Pańskie, Maria Magdalena,

Matka Boża Górników, Chrystus Wyzwoliciel)

jest miejscem spotkań i działań nie tylko o

charakterze religijnym, ale także społecznym. Każda

kaplica posiada 4 katechetów dla dzieci, którzy

przygotowują się do I Komunii św. oraz dla ich

rodziców. Tzw. katecheza rodzinna pozwala dotrzeć

z Ewangelią także do tych członków rodzin, którzy

nie praktykują lub praktykują sporadycznie. Przy

każdej z kaplic istnieje lecheria, czyli coś w rodzaju

jadłodajni. Próbujemy w ten sposób pomóc tym

dzieciom, które w czasie wolnym od szkoły, nie

zawsze mają, gdzie i co, zjeść.

Cieszymy się liczną grupą ministrantów i

mała grupką młodzieży, która przygotowuje się

do bierzmowania. Niestety, kontakt z młodymi

ludźmi jest bardzo utrudniony; problemy rodzinne,

jakie mają, narkomania oraz świat przemocy i

przestępstw, odciąga ich niejednokrotnie na stałe

od wspólnoty kościelnej.

Cała ekipa ludzi świeckich, zaangażowanych w

mojej parafii, którzy są dla mnie prawą ręką i czują

także ciężar odpowiedzialności za głoszenie Dobrej

Nowiny w dzisiejszym świecie, daje nadzieję, że trud

i wysiłek ewangelizacyjny przyniesie dobre owoce w

przyszłości. Zapraszam Was, byście przyłączyli się

do tej grupy.

Wszystkich “Przyjaciół mojej Misji”

serdecznie pozdrawiam i zapraszam

na pustynię Atakama w Chile.

do bierzmowania. Niestety, kontakt z młodymi

ludźmi jest bardzo utrudniony; problemy rodzinne,

jakie mają, narkomania oraz świat przemocy i

przestępstw, odciąga ich niejednokrotnie na stałe

od wspólnoty kościelnej.

Cała ekipa ludzi świeckich, zaangażowanych w

mojej parafii, którzy są dla mnie prawą ręką i czują

także ciężar odpowiedzialności za głoszenie Dobrej

Nowiny w dzisiejszym świecie, daje nadzieję, że trud

i wysiłek ewangelizacyjny przyniesie dobre owoce w

przyszłości. Zapraszam Was, byście przyłączyli się

do tej grupy.

Wszystkich “Przyjaciół mojej Misji”

serdecznie pozdrawiam i zapraszam

na pustynię Atakama w Chile.

Adres kontaktowy Adam Bartyzoł CMF, Parafia “Jesús de Nazareth”, Chacabuco 441, Copiapó-Chile,

tel. +56 52 225498, e-mail: chilejesus@gmail.com, www.klaretyni.pl, www.claretianos.cl

Nr konta Dla tych, którzy chcą nas wesprzeć materialnie w dziele misyjnym:

Adam Bartyzoł, ul. Poborzańska 7, 03-368 Warszawa, Multibank:

Rachunek złotówkowy: 59114020170000420207410873; Rachunek walutowy USD: 47114020170000451200600635;

Rachunek walutowy EUR: 52114020170000431200600643

przyj@ciel

misji

elektroniczny biuletyn informacyjno-formacyjny

misjonarze klaretyni w Chile – Atakama

do bierzmowania. Niestety, kontakt z młodymi

na pustynię Atakama w Chile.

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: