Q10.PDF

WSTĘP

Q 10

Historia

Stworzenie własnej mechaniki to marzenie, które gości w sercu każdego niemal

gracza. Dla niektórych z nas była to wręcz konieczność, gdyż zaczynali przygodę

z RPG w czasach, gdy o podręczniki było równie trudno, jak dzisiaj o pracę.

Już wtedy, przesiadując co tydzień w McDonaldzie na Floriańskiej, snuliśmy

rozważania o Mechanice Idealnej. Z upływem lat poznawaliśmy nowe systemy

i rozwiązania, zmieniały się nasze gusta i poglądy oraz ewoluowała wizja wyglądu

owej mechaniki. Z czasem przyszła releksja, że ideał znajduje się poza zasięgiem

zwykłego śmiertelnika i pozostała jedynie nadzieja, iż stworzymy przynajmniej

dobry system. Efekt naszej pracy znajduje się w Waszych w rękach.

Musimy w tym miejscu zaznaczyć, że zawartość niniejszej książeczki zawiera

zaledwie wyciąg z naszych pomysłów, wersję wstępną i cokolwiek nieoszlifowaną

– oddają ją wam do rąk już w tym momencie mamy nadzieję sprowokować lawinę

uwag, dzięki którym prace nasze pójdą w możliwie najwłaściwszą stronę. Nie

znaczy to, że Q10 jest wybrakowane, czy nieprzemyślane – z czasem mamy jednak

nadzieje dać wam produkt znacznie bogatszy.

strona 1

Dlaczego

mechanika?

Każda gra potrzebuje reguł. Bez

nich zamiast gry otrzymujemy zabawę.

Rzecz ma się podobnie z grami

fabularnymi – nawet najbardziej

fanatyczni zwolennicy psychodramy

lub narracji ich potrzebują, choćby

po to, aby określić, co w prowadzeniu

opowieści lub odgrywaniu postaci jest

dozwolone, a co nie.

Co sprawia, że mechanika – związana

z RPG od chwili narodzin – jest tak

ważna?

Dlaczego nawet najbardziej

awangardowe gry fabularne Nowej Fali

nie mogą się bez niej obyć?

I wreszcie, jaką pełni rolę?

Odpowiedzi na te pytania legły

u podstaw Q10.

gór i siedem lasów, to pozostaje

nam jedynie pogodzić się z tym

faktem, a skoncentrować na spójności

i zasadności reguł.

jest rozgrywka. To właśnie one pozwolą

na stworzenie charakterystycznych

i unikalnych systemów opartych o ten

sam rdzeń uniwersalnej mechaniki.

Biała

Wolność i prostota – te dwa słowa

oddają jej charakter. Mechanika Biała

to zbiór absolutnie podstawowych

reguł, które nie obciążają graczy

w czasie rozgrywki i dają się swobodnie

interpretować. Świetnie sprawdza

się w sytuacjach społecznych, gdzie

mechanika ustępuje pierwszeństwa

odgrywaniu postaci, bądź

w widowiskowych scenach, w których

pierwsze skrzypce gra barwny opis

i wartka narracja.

Za prostotę płaci się dokładnością

i spójnością. Niski stopień

skomplikowania i duża doza dowolności

wymaga zaufania pomiędzy graczami.

Q 10

Autorytet

Osią gier fabularnych jest konlikt,

który część graczy konstruuje,

a część rozwiązuje. Aby wypracowane

rozwiązanie problemu zostało

zaakceptowane przez wszystkich,

potrzebny jest autorytet. Nie każdy

Mistrz Gry dysponuje wystarczającą

siłą przekonywania, a nawet jeżeli ją

posiada, może łatwo zostać posądzony

o nieuczciwość lub despotyzm.

Ostateczną instancją pozostaje

mechanika – bezstronna i obiektywna,

której wyroków nie można

kwestionować. Decyzję podjętą na

podstawie znanych wszystkim zasad

łatwiej zaakceptować niż subiektywny,

często kontrowersyjny werdykt kolegi.

Mechanika

System Q10 składa się z dwóch

części. W pierwszej znajdziecie zasady

odpowiedzialne w głównej mierze

za symulację „izyki”, a w drugiej

metamechanikę będącą wyznacznikiem

poszczególnych konwencji.

Trzy kolory

Patrząc na wymienione powyżej

cechy dobrej mechaniki, można

odnieść wrażenie, że są miejscami

sprzeczne. Może się wydawać, że

zasady działające doskonale w jednej

sytuacji, nie sprawdzą się w innej.

Ponadto każdy gracz może mieć swoje

osobiste wymagania w stosunku do

systemu i nie akceptować reguł, które

odpowiadają drugiej osobie.

Aby uporać się z tym problemem,

Q10 wprowadza trzy współgrające

ze sobą, nie powielające swoich

elementów warstwy zasad.

Na wstępie, gracze mogą

zdecydować, która warstwa

najbardziej im odpowiada i będzie

dominować w rozgrywce. Wybór ten

w żaden sposób ich nie ogranicza

i w każdej chwili są w stanie

zastosować zasadę z innej warstwy,

jeżeli tylko sytuacja tego wymaga.

Barwy warstw Q10 to: Biała, Szara

i Czarna, dzięki czemu łatwo je

rozróżnić na podstawie tła, na którym

są wydrukowane.

Wersja Q10, zamieszczona

w Informatorze ConQuestu, zawiera

całą Białą mechanikę, elementy Szarej

i kilka przykładów pochodzących

z warstwy Czarnej.

Szara

Standard większości systemów RPG

– coś o czym przywykło się myśleć

jako podstawowej mechanice do gry

fabularnej. Cechuje ją spójność przy

zachowaniu prostoty, przez co świetnie

sprawdza się w walce. Zalecana

w większości sytuacji i dla większości

graczy.

Założenia

Jaka powinna być dobra mechanika

gry fabularnej? Zdania są oczywiście

podzielone i ciężko o jednolitą wizję.

Można jednak zastanowić się nad

podstawowymi cechami, których

gracze wymagają od systemu zasad.

Pomoc

Oczywiście, każdy gra tak jak lubi

i nikt nie ma prawa nakazywać, aby

używał mechaniki, jeżeli nie sprawia

mu to przyjemności. Szkoda jednakże

odrzucać bezwzględnie coś, co może

okazać się pomocne.

Dobrze opracowany system

zasad pozwala lepiej porozumieć

się grającym, staje się inspiracją

scenariusza, źródłem problemów,

a losowy rzut kością może prowadzić

do dramatycznych wyborów. Nie

bądźmy niewolnikami ani mechaniki

ani własnych uprzedzeń.

Czarna

Zbiór zasad szczegółowych,

wyjątków i casusów. Mechanika bardzo

uczciwa, ale też zbyt drobiazgowa,

by sięgać po nią w każdej sytuacji.

Najlepiej sprawdza się w momencie,

gdy ważą się losy wszechświata,

a najmniejszy bonus może go

uratować.

Symulacja

Podstawowa, dla wielu najważniejsza

rola mechaniki. Wydaje się

nierozerwalnie związana z realizmem

i „naśladowaniem” rzeczywistości. Q10

proponuje nieco inny punkt spojrzenia

na tę sprawę. Przyjmuje, że spójna

i rozsądna mechanika tworzy „izykę”

świata – niekoniecznie zgodną z naszą.

Przykładowo, jeżeli system pozwala na

to, żeby jeden człowiek w pojedynkę

pokonał całą armię wroga, a potem,

znajdując się w stanie niemalże

agonalnym, przebył pieszo siedem

Metamechanika

Metamechaniką nazwaliśmy reguły

opisujące konwencję i wpływające

na sposób prowadzenia rozgrywki.

W rozdziale tym znajdziecie zasady,

Konwencja

Istnieją w obrębie mechaniki pewne

reguły, które sprawiają, iż orientujemy

się, w jakiej konwencji prowadzona

2 strona 2

strona 3

Q 10

których odpowiednie zastosowanie

pozwoli graczom bezbłędnie znaleźć

się w konwencji rozgrywki, a zatem

zorientować się, na co mogą sobie

pozwolić, aby zachować spójność

świata.

Wiedza i życie

Koenzym Q10 odpowiedzialny

jest za dostarczenie komórkom

energii, poza tym jest doskonałym

antyutleniaczem chroniącym

przed szkodliwym wpływem

wolnych rodników. W ten sposób

Q10 przyczynia się do tego, iż nie

dochodzi w ogóle do uszkodzenia

komórek, a jeśli już powstały, to

mimo to komórki mogą zostać

zregenerowane.

KSIĘGA I: Mechanika

Q 10

Gracze a Mistrz Gry

Wszystkie osoby bawiące się w świecie gier fabularnych to gracze. Mistrz Gry

jest również graczem i dlatego tylko w wyjątkowych sytuacjach pojawi się to

rozróżnienie, ukazujące specjalne kompetencje MG. Odpowiedzialność za grę

oraz znajomość reguł powinny obowiązywać każdego z uczestników.

Konwencja

Funkcjonowanie mechaniki gry

opiera się na akceptacji jej reguł

przez wszystkich grających. W

trakcie rozgrywki nikt nie ma prawa

kwestionować zasad. Podobnie rzecz

ma się z konwencją prowadzonej

przygody – gracze nie

powinni na sesji systemu

typu „heroic fantasy”

unikać dokonywania

bohaterskich czynów

i nie przejmować się

losami świata.

W tym miejscu

warto zauważyć, że

reguły mogą wpływać

nie tylko na „izykę”

świata gry, ale też

na treść oraz sposób

prowadzenia rozgrywki.

Zasady, w myśl których

śmiałek będzie w stanie

sprostać całej armii

wroga, sprawią, że

gracze sami wyczują

„heroiczność” systemu,

w który grają. Gdyby

zasady dopuszczały

śmierć naszego bohatera

od pierwszego ciosu,

gracze natychmiast

dostosowaliby się do

stylu realistycznego lub

dark fantasy.

Podstawy

Podstawą każdej mechaniki jest

sposób przeprowadzania testów,

a więc określania obiektywnego

i nieprzewidywalnego rozstrzygnięcia

sytuacji, których przebieg nie jest

oczywisty. Historia gier fabularnych

zna wiele akcesoriów, które służą temu

– Q10 opiera się na „tradycyjnych”

kostkach dziesięciościennych.

Testy

Za każdym razem, kiedy gracz

zadeklaruje, że kontrolowana

przez niego postać wykonuje jakąś

czynność, mamy do czynienia z Akcją.

W większości sytuacji rezultaty tych

działań są oczywiste i kończą się nie

ulegającym wątpliwości sukcesem

lub automatyczną porażką. Jednakże

w przypadku, gdy wynik czynności

pozostaje w zawieszeniu – należy

odwołać się do mechaniki Q10, która

pomoże nam ustalić przebieg i efekt

podjętej Akcji.

Q10 bez Q10

Weź na drogę jabłko. Zjesz je albo i nie.

Nie bierz go ze sobą, a na pewno zgłodniejesz.

Często słyszy się zdanie, iż mechanika oraz kostki przeszkadzają, a czasem

nawet szkodzą rozgrywce. Jednak równie często zdarza się tak, że zasady

i „dziesiątki” mogą okazać się pomocne oraz dostarczyć wiele radości

i satysfakcji. Nie warto kategorycznie rezygnować z czegoś, co może

uatrakcyjnić wspólną zabawę.

4 strona 4

strona 5

Q 10

Trudność

Pierwszym krokiem na drodze od

określenia wyniku Akcji jest ustalenie,

jak trudna i złożona jest to czynność

oraz czy okoliczności sprzyjają jej

powodzeniu czy też nie. Następnie,

biorąc to wszystko pod uwagę,

wyznacza się wartość Trudności testu,

która jest tym wyższa, im cięższe

zadanie stoi przed postacią. Zazwyczaj

wartość ta będzie wielokrotnością

liczby pięć w przedziale od 5 (zadanie

trywialne) do 40 (praktycznie

niewykonalne).

PRZYKŁAD: Gracz próbuje otworzyć

zamek za pomocą wytrychów. Mistrz

Gry decyduje, że jest to typowy zamek

o Trudności otwarcia równej 15.

Jednakże gracz działa w pośpiechu, co

zmniejsza szansę powodzenia i podnosi

Trudność o 5 do ostatecznej wartości 20.

Rzuty

W systemie Q10 wszystkie testy

wykonujemy rzucając określoną liczbą

kostek dziesięciościennych, z których

wybieramy ustaloną liczbę wyników

i dodajemy je do siebie.

W zasadach oddaje to zapis XzY,

który oznacza „rzuć X kostkami,

z których zatrzymaj, czyli wybierz

i dodaj, Y”. Chociaż gracze mogą

zatrzymać dowolne kostki, najczęściej

korzystniejsze jest wybieranie

najwyższych wyników.

PRZYKŁAD: Zapis 5z2 oznacza,

że rzucamy pięcioma kostkami,

a zatrzymujemy dwie. Stąd, jeśli

wypadły wartości 2; 6; 9; 1; 5, możemy

wybrać 6 oraz 9, co daje rezultat rzutu

równy 15.

Modyikatory

Pewne zasady mogą wprowadzać

modyikatory zapisane w postaci

XzY, które dodatnio lub ujemnie

wpływają na ilość kostek, którymi

rzuca gracz. Odpowiednie wartości

X i Y modyikatora należy dodać lub

odjąć od podstawowych wartości X i Y

wyznaczonych w danej sytuacji.

W wypadku modyikatora ujemnego

żadna z wartości nie może spaść

poniżej zera.

PRZYKŁAD: Podstawowa wartość rzutu

wynosi 5z2, co przy modyikatorze 1z1

w efekcie daje 6z3. Przy modyikatorze

równym – 3z3 ostateczna wartość rzutu

wyniesie 2z0 (gdyż żadna z wartości

nie może osiągnąć poziomu niższego

niż 0).

gracz zdobywa jedno Podbicie za

każde pełne pięć punktów, o które

dobrowolnie podniósł Trudność. W

zależności od konkretnej sytuacji

Podbicia przekładają się na wymierne

efekty i korzyści. Niepomyślne

wykonanie testu na nowej, zwiększonej

Trudności, oznacza normalną porażkę,

bez dodatkowych konsekwencji.

PRZYKŁAD: Trudność traienia z łuku

w tarczę wynosi 20, jednak gracz

zdecydował, iż chce traić w sam jej

środek, co wymaga aż trzech podbić.

W efekcie test będzie wykonywał

na Trudności 20+15 = 35. W wyniku

rzutu uzyskał 27, czyli mniej niż nowa

Trudność, a zatem nie zdołał traić

w środek tarczy. Co więcej, pomimo,

iż rezultat jest wyższy od bazowej

Trudności, strzała chybiła.

„Zera”

Wyrzucenie na jakiejkolwiek kostce

„0” (na niektórych oznaczonego

przez „10”, albo „00”) sprawia, iż

gracz może rzucić dodatkową kostką

i ją zatrzymać. Daje to postaci

minimalnie większą szansę dokonania

czynów teoretycznie znajdujących się

poza jej możliwościami. Dotyczy to

szczególnie testów, w których ilość

zatrzymywanych kostek wynosi zero.

PRZYKŁAD: Przy rzucie 5z2

otrzymaliśmy wartości 5; 9; 6; 0; 3,

więc dorzucamy dodatkową kostkę

i uzyskujemy na niej wynik 2, który

dodajemy do ostatecznego wyniku. W

przypadku rzutu 5z0, otrzymaliśmy

3; 5; 1; 6; 9 co oznacza, że końcowy

wynik wynosi zero. Gdybyśmy jednak

uzyskali wartości 3; 5; 1; 6; 0,

a następnie dorzucili wartość 7, dałoby

to ostatecznie 7.

Sukces czy porażka

Jeśli rezultat rzutu, czyli suma

wyników na wybranych i zatrzymanych

kostkach, wynosi tyle samo lub więcej

niż poziom Trudności wykonywanej

akcji, postać osiągnęła w danej

czynności pełny, zakładany sukces. W

przypadku, gdy suma jest mniejsza

niż Trudność, postać poniosła zwykłą

porażkę.

Potencjał

Po ustaleniu Trudności akcji

przychodzi kolej na ustalenie jak

dobra w danej dziedzinie jest postać.

Dokładne informacje na ten temat

znajdują się w rozdziale System. Na

tym etapie wystarczy wiedzieć, iż na

podstawie współczynników postaci

określa się ilość kostek rzucanych oraz

zatrzymywanych.

PRZYKŁAD: Bohater musi okłamać

strażnika więziennego, by ten przepuścił

go do skazańca. Mistrz Gry decyduje,

że wymaga to elokwencji i charyzmy

(za które odpowiada współczynnik

A) oraz umiejętności oszukiwania

(współczynnik B). Zatem gracz rzucać

będzie tyloma kostkami ile wynosi

suma współczynników A i B. W tej

konkretnej sytuacji Mistrz Gry uznaje,

że ważniejsza jest wrodzona charyzma

i gracz zatrzymuje tyle kostek, ile

wynosi wartości współczynnika A.

Podbicia

Czasami może się zdarzyć, że

uzyskanie sukcesu na zwykłym

poziomie nie satysfakcjonuje gracza.

Zdaje on sobie sprawę z możliwości

swojej postaci i chciałby wykonać

Akcję lepiej, szybciej, efektywniej lub

po prostu bardziej widowiskowo.

Może w tym celu, już po ustaleniu

podstawowej Trudności, ale przed

wykonaniem rzutu, zadeklarować

z własnej woli zwiększenie poziomu

Trudności. Jeśli test powiedzie się,

6 strona 6

strona 7

Q 10

Postać

System Q10 używa do opisu postaci zestawu współczynników, które podzielić

można na dwie kategorie – „ilościowe” oraz „jakościowe”. Pierwsze to wartości

mówiące, jak dobra jest postać w danej dziedzinie, natomiast drugie opisują, co

jest w niej wyjątkowego.

Umysł

Atrybut obejmujący wszelkie cechy umysłowe postaci – pamięć, spryt,

inteligencję oraz zdolności kojarzenia.

Umysł 0: Nierozumny.

Umysł 1: Tępy, głupi i analfabeta.

Umysł 2: Przeciętnej wiedzy, inteligencji i spostrzegawczości.

Umysł 3: Pomysłowy, wykształcony i przenikliwy.

Umysł 4: Błyskotliwy, erudyta i intelektualista.

Umysł 5: Geniusz, wyrocznia oraz alfa i omega.

Umysł 6: Prawdziwy autor teorii względności.

Q 10

Atrybuty

To najbardziej fundamentalne współczynniki, które w prosty i wyraźny sposób

opisują postać na najbardziej podstawowym poziomie. Poszczególne cechy nie

pokrywają się ze sobą – każda z nich odzwierciedla inny aspekt potencjału bohatera

i pozwala określić jego możliwości w konkretnej sytuacji. Atrybuty przyjmują

najczęściej wartości od 1 do 5, gdzie 2 to poziom przeciętnego człowieka. Szóstka

oznacza nadludzkie możliwości, a zero całkowite upośledzenie w danej dziedzinie.

Duch

Atrybut opisujący aspekty ogólnie pojętej duchowości postaci – charyzmy,

intuicji, kreatywności, charakteru i siły woli.

Duch 0: Brak świadomości.

Duch 1: Uległy, bezbarwny i nieczuły.

Duch 2: Przeciętny charakter, wola i wrażliwość.

Duch 3: Interesujący, czarujący i opanowany.

Duch 4: Sugestywny, niezłomny i empatyczny.

Duch 5: Żelazna wola, niezawodna intuicja oraz charyzmatyczna osobowość.

Duch 6: Bez porównań – materiał na proroka, wielkiego wodza lub zbrodniarza.

Krzepa

Atrybut odpowiedzialny za budowę izyczną bohatera – siłę, tężyznę,

wytrzymałość, wigor oraz kondycję.

Krzepa 0: Koma.

Krzepa 1: Słabowity, cherlawy i chorowity.

Krzepa 2: Przeciętnej postury, siły i kondycji.

Krzepa 3: Atletyczna budowa, ponadprzeciętna wytrzymałość i siła.

Krzepa 4: Potężna sylwetka, końskie zdrowie i stalowe mięśnie.

Krzepa 5: Wielki jak wieżowiec, twardy jak landrynka i silny jak tur.

Krzepa 6: Młodszy brat Supermana.

Cechy

Zasady Szare rozdzielają każdy

Atrybut na dwie Cechy opisujące

postać w bardziej szczegółowy

i dokładny sposób. Krzepa obejmuje

Siłę oraz Wytrzymałość, na

Sprawność składają się Zwinność

i Precyzja, pod Umysł podpadają

Mądrość i Spryt, a Duch dzieli się

na Ekspresję oraz Wolę. Dzięki

temu możliwe jest stworzenie

ciekawszych i bardziej różnorodnych

postaci. W Szarej mechanice

wartości Atrybutów wyznaczane są

na podstawie średniej odpowiednich

Cech.

Sprawność

Atrybut określający aspekt motoryczny oraz koordynację ruchową postaci

– zwinność, szybkość, zręczność oraz precyzję.

Sprawność 0: Paraliż.

Sprawność 1: Oferma, legmatyk i niezdara.

Sprawność 2: Przeciętna koordynacja, szybkość i zręczność.

Sprawność 3: Gracja ruchów, szybki releks i celne podania.

Sprawność 4: Akrobata, sztukmistrz i rewolwerowiec.

Sprawność 5: Szybkość błyskawicy, kocia zręczność i precyzja zegarmistrza.

Sprawność 6: I Carl Lewis pozazdrościłby formy.

8 strona 8

strona 9

Q 10

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: