Palmer Diana - Czuêy i obcy.pdf - P - Neorator

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Fotel w samolocie był o wiele za niski dla postawnego

mężczyzny; pasażer ledwo się w nim mieścił. Na

dodatek siedząca obok dziewczyna rozłożyła wokół

siebie jakieś rupiecie. Zmierzył ją nieprzyjaznym spojrzeniem

ciemnobrązowych oczu. Zarumieniła się,

spuściła wzrok, przełożyła ogromną torbę na drugą

stronę fotela i próbowała się uporać z pasami bezpieczeństwa.

Westchnął i zaczął ją obserwować. Na

pewno jest starą panną, pomyślał złośliwie. Kogóż

mogłyby zachwycić rozwichrzone, brunatne włosy

i oczy ukryte za drucianymi okularami. Obszerny biały

sweter, długa popielata spódnica i praktyczne szare

pantofle też nie dodawały dziewczynie uroku. Odwrócił

wzrok i rozglądał się z niesmakiem po wnętrzu

samolotu. Cholerne linie lotnicze, pomyślał ze złością.

Gdyby nie spóźnił się na wcześniejszy rejs, nie musiałby

tkwić w tym fotelu, ściśnięty niczym sardynka w puszce.

Na domiar złego ta mała czarownica jako sąsiadka.

Nigdy nie lubił kobiet, a teraz czuł do nich jeszcze

większą niechęć. San Antonio było odległe od meksykańskiego

Veracruz o kilkaset kilometrów. Będzie musiał

przez wiele godzin znosić towarzystwo tej dziwacznej

kobiety. Znowu spojrzał na nią gniewnie. Wyjęła z torby

stos książek. Na miłość boską, tylko tego brakowało!

Czy ta idiotka nie wie, że w samolocie jest luk bagażowy?

- Trzeba było zarezerwować na te szpargały dodatkowy

fotel - burknął, zerkając na stertę romansów.

Dziewczyna niechętnie podniosła wzrok, onieśmielona

trochę obecnością przystojnego, jasnowłosego

mężczyzny, który patrzył na nią z pogardą. Miał takie

ładne dłonie, wąskie, mocno opalone i na pewno

bardzo silne. Na jednej dostrzegła bliznę...

- Przepraszam - mruknęła. - Przyjechałam na

lotnisko w San Antonio bezpośrednio po spotkaniu

z autorką książki. Te... podpisane przez nią egzemplarze

dam w prezencie moim przyjaciołom po powrocie

z wakacji. Wolałam nie oddawać ich z resztą bagażu.

- Pewnie to bezcenne arcydzieła? - spytał z ironią,

zerkając wymownie na wypchaną torbę, którą dziewczyna

usiłowała wcisnąć pod fotel.

- Owszem, zdaniem niektórych osób - przyznała

dziwna pasażerka. Wyglądała z niepokojem przez

okno. Rozległ się warkot silników, a załoga samolotu

przystąpiła do rutynowej demonstracji sprzętu ratunkowego.

Zniecierpliwiony mężczyzna westchnął i założył

ręce na szerokiej piersi. Miał na sobie wymiętą

koszulę w kolorze khaki. Odchylił głowę i gapił się

bezmyślnie na stewardesę. Uroda tej dziewczyny nie

robiła na nim żadnego wrażenia. Od paru lat kobiety

wcale go nie obchodziły, chyba że ciało upominało się

o swoje prawa, co nie zdarzało się często. Parsknął

śmiechem i zerknął na urażoną sąsiadkę. Zastanawiał

się, czy wie, czego potrzebuje niekiedy mężczyzna,

i uznał, że to niemożliwe. Była pewnie cnotliwa niczym

zakonnica. Zdradzały ją płochliwe oczy i niespokojne

dłonie. Śliczne dłonie, pomyślał zaciskając usta. Długie,

smukłe palce, nie lakierowane paznokcie. To były

ręce prawdziwej damy. Rozłościł się sam na siebie za

to, że się jej tak przygląda. Spojrzał na dziewczynę

nieprzyjaźnie.

Zauważyła to. Póki sąsiad okazywał irytację i próbował

wyładować na niej swoją złość, wcale się nie

przejmowała, lecz w końcu uznała, że ma dość jego

pogardliwych spojrzeń. Odrzuciła dumnie głowę

i zmierzyła go wzrokiem. Spostrzegła nagle dziwny

błysk w ciemnych oczach mężczyzny. Odwrócił się do

niej bokiem i zaczął gapić się na stewardesę.

Ta niezwykła dziewczyna ma temperament, pomyślał.

Kto by się tego spodziewał po osóbce pryncypialnej

i wstydliwej jak panienka. Zastanawiał się, czym się

zajmuje. Na pewno jest bibliotekarką. Tak, to by

tłumaczyło jej miłość do książek. A te romantyczne

powieści... Na pewno i jej marzy się jakiś mały

romansik. Mężczyźni to idioci, pomyślał, a oczy mu

pociemniały, nie zauważają tej uroczej dziewczyny,

a pociąga ich blichtr i krzykliwa elegancja kobiet

wyzwolonych.

Z boku dobiegł go cichutki szept. Miał doskonały

słuch i wkrótce zaczął rozróżniać wypowiadane gorączkowo

słowa: „Zdrowaś Mario, łaskiś pełna.?." Niemożliwe!

Odwrócił się i popatrzył na nią szeroko

otwartymi ze zdumienia oczami. Czyżby naprawdę

była zakonnicą?

Napotkała jego pytający wzrok i w zakłopotaniu

przygryzła wargę.

- Przyzwyczajenie - szepnęła. - Moja najlepsza

przyjaciółka jest katoliczką. Nauczyła mnie odmawiać

różaniec. Modliłyśmy się podczas podróży. Szczerze

mówiąc - dodała po cichu - nie sądzę, żeby tam,

w kabinie, siedział jakiś pilot kierujący tą maszyną!

- Co pani powie? - spytał z lekkim rozbawieniem.

- Czy kiedykolwiek widział pan tam kogoś? - Przysunęła

się do niego i wskazała głową kabinę. - Zawsze

ryglują drzwi. Gdyby nie mieli nic do ukrycia, to by ich

nie zamykali.

- Nie chcą, abyśmy się dowiedzieli, że samolotem

kieruje robot - wyjaśnił uśmiechając się mimo woli.

- Przypuszczam raczej, że pilot nie chciał lecieć,

więc został tu przyprowadzony siłą i przywiązany do

fotela. Załoga chce to przed nami ukryć. - Roześmiała

się cicho i jej twarz natychmiast zmieniła wyraz. Gdyby

ją odpowiednio umalować i ostrzyc, gdyby jej włosy

nie były tak rozwichrzone i niesforne, wyglądałaby

całkiem nieźle.

- Za dużo się pani tego naczytała - stwierdził

wskazując torbę z książkami.

- Istotnie, lubię marzyć - westchnęła. - Ale myślę,

że czasami potrzebne nam są marzenia. Nie pozwalają

rzeczywistości zbytnio się panoszyć.

- Wolę rzeczywistość - odparł. - Nie pozostawia

żadnych złudzeń, nie można się rozczarować.

- Pozostanę jednak przy moich złudzeniach.

Przyglądał się jej otwarcie. Duże, ładnie zarysowane

usta, prosty nos, szeroko rozstawione, jasnoszare

oczy, twarz w kształcie serca. I mocno zarysowany

podbródek, pomyślał uśmiechając się z ociąganiem.

- Dziwna z pani osóbka - powiedział.

- Dlaczego zaraz osóbka? - odparła. - Nie jestem

wcale taka mała. Mam sto sześćdziesiąt siedem centymetrów

wzrostu,

- A ja grubo ponad metr osiemdziesiąt. Przy mnie

wydaje się pani mała - oznajmił wzruszając ramionami.

- Nie będę się z panem spierać - odparła z nieśmiałym

uśmiechem.

- Ma pani jakieś imię? - wypytywał ją żartobliwie.

- Danielle. Danielle St. Clair. Jestem właścicielką

księgarni w Greenville w Południowej Karolinie. -To

zajęcie świetnie do niej pasowało.

- Wszyscy mówią do mnie Dutch - odpowiedział

- ale w rzeczywistości nazywam się Eryk van Meer.

- Jest pan Holendrem?

- Moi rodzice mieszkali w Holandii - potwierdził

skinieniem głowy.

- Jak to dobrze mieć rodziców - odrzekła i nagle

posmutniała. - Byłam całkiem mała, gdy straciłam

moich. Nie mam nawet krewnych.

Oczy mężczyzny pociemniały gwałtownie. Odwrócił

głowę.

- Mam nadzieję, że dostaniemy tu jakiś posiłek

- stwierdził, zmieniając niespodziewanie temat. - Nic

nie jadłem od wczorajszego wieczora.

- Pan na pewno umiera z głodu! - wykrzyknęła

i zaczęła grzebać w torbie. Samolot szarpnął. Kołował

na pas startowy. -Mam ciasto. Po spotkaniu z pisarką

było przyjęcie. Zostało mi trochę. Nie zdążyłam wszystkiego

zjeść. Może pan spróbuje? - zapytała wręczając

mu kawałek kokosowego placka.

- Nie, poczekam, aż podadzą coś do jedzenia na

pokładzie. Ale dziękuję pani. - Jego twarz rozjaśnił

uśmiech.

- Nie powinnam jeść ciasta. Próbuję schudnąć,

ważę prawie o dziesięć kilogramów za dużo.

Przyjrzał się jej uważnie. Rzeczywiście miała niewielką

nadwagę, ale nie była gruba, tylko przyjemnie

zaokrąglona. Chciał jej o tym powiedzieć, ale w samą

porę przypomniał sobie, że wszystkie kobiety to podłe

stworzenia, i ugryzł się w język. Miał dość własnych

kłopotów i nie zamierzał pocieszać starych panien.

Usadowił się wygodnie, zamknął oczy i przestał się

zajmować sąsiadką.

Lot do Veracruz przebiegł bez żadnych zakłóceń.

Dutch miał nadzieję, że wkrótce znajdzie się na

lotnisku i zapomni na zawsze o siedzącej obok dziewczynie,

ale widać nie było mu to pisane. Gdy tylko

Palmer Diana - Czuêy i obcy.pdf

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: