andersen_krolowa_sniegu.pdf

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl/). Partnerem projektu

jest Prokom Software SA. Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza

pochodzącego ze zbiorów BN. Ten utwór nie jest chroniony prawem autorskim i znajduje się w domenie

publicznej, co oznacza, że możesz go swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać.

Źródło: http://wiki.wolnepodreczniki.pl/Lektury:Andersen/Kr%C3%B3lowa_%C5%9Bniegu.

HANS CHRISTIAN ANDERSEN

KRÓLOWA ŚNIEGU

I Czarodziejskie zwierciadło

Żył sobie niegdyś bardzo złośliwy czarodziej. Całą jego przyjemnością było

dokuczać ludziom, czynić źle, ze wszystkiego się wyśmiewać i każdą rzecz

przedstawiać z najgorszej strony.

Wymyślił wreszcie i zrobił takie sztuczne zwierciadło, iż wszystkie rzeczy

piękne i dobre wyglądały w nim szkaradnie, a nawet śmiesznie, ponieważ były

wykrzywione, zamazane, niewyraźne — za to złe rzeczy widać w nim było

doskonale.

Tym sposobem cały świat w tym zwierciadle był brzydki i zły, a nic na nim nie

było pięknego. Czarodziej klaskał w dłonie i śmiał się ze swego figla, a źli jego

uczniowie porwali zwierciadło i biegali z nim wszędzie, podstawiając je ludziom

znienacka przed oczy, i cieszyli się i śmiali, kiedy przerażony człowiek zasłaniał

oczy ręką; a potem nieraz sam nie wiedział, który świat jest prawdziwy: czy ten,

który ogląda co dzień, czy tamten, który ujrzał w zaklętym zwierciadle?

I tacy ludzie byli bardzo nieszczęśliwi, a było ich coraz więcej.

Cieszył się zły czarodziej, ale to mu nie wystarczało. Uczniowie jego

postanowili zanieść zwierciadło aż do nieba. Niechże i aniołowie spojrzą w nie

choć raz jeden. To byłaby uciecha! A może i sam Pan Bóg.

I zaczęli lecieć do góry. Bardzo im było trudno, a jeszcze z tak ciężkim

zwierciadłem — zaledwie mogli utrzymać je w rękach… O, daleko do nieba! aż im

pot okrył czoła, a ręce drżeć zaczęły. — Wtem trrrach! i ciężkie lustro z takiej

wysokości brzdęk aż na ziemię! Naturalnie w mgnieniu oka rozprysnęło się na

miliony, miliony drobnych szczątków, na nieskończoną ilość czarodziejskiego

pyłku, który rozleciał się na wszystkie strony.

Ale to właśnie było najgorsze nieszczęście!

Zamiast jednego lustra, były ich teraz miliony; rozproszyły się wszędzie, a w

każdym najmniejszym kawałeczku, choćby drobnym jak ziarnko piasku, widać

było świat cały szkaradny, śmieszny, wykrzywiony. Jeżeli taki proszek wpadł

komu do oka, to człowiek ten wszystko już widział zmienione i nie mógł dostrzec

koło siebie nic dobrego, nic pięknego! Za to najgorsze rzeczy widział jasno i

wyraźnie, więc wszystko złem było dla niego.

Gorzej jeszcze, jeżeli okruszyna lustra wpadła komu do serca. Nieszczęśliwy

tracił uczucie: serce jego stawało się kawałkiem lodu, nikogo kochać nie mógł,

wszyscy byli dla niego obcy, obojętni.

Z większych kawałków porobiono szyby, z innych szkła do okularów, a

mnóstwo jeszcze krążyło w powietrzu — wiatr je roznosił wciąż dalej i dalej, i

naturalnie coraz więcej ludzi stawało się nieszczęśliwymi kalekami.

A niegodziwych pyłków ciągle jeszcze pełno, i — zobaczymy, co z tego

wynikło.

II Sąsiedzi

W pewnym bardzo starym mieście, w bardzo wysokim domu na poddaszu

mieszkało dwoje dzieci, każde u swoich rodziców — był to Kaj i Gerda.

W tym mieście było tyle ludzi, że nie mógł każdy dla siebie mieć osobnego

domku, a cóż dopiero myśleć o własnym ogródku. Ale że dobrzy ludzie bardzo

lubią kwiaty, więc wszyscy hodowali je w doniczkach. I tym sposobem w każdym

prawie oknie był ogródek; ale najładniej było u Kaja i Gerdy.

Bo posłuchajcie tylko: w tym wysokim domu na poddaszu każda rodzina miała

własną izdebkę z dużym oknem, przez które w lecie można było wyjść na dach

albo — wcale nie schodząc ze schodów — przejść z jednego mieszkania do

drugiego. Można tu było bawić się na płaskim dachu. Gdy Gerda wyjrzała oknem,

widziała Kaja w izbie naprzeciwko. Kiedy słonko przygrzało, dzieci wybiegały na

dach i bawiły się doskonale albo siadały na małych stołeczkach i rozmawiały o

wszystkim, co je zajmowało.

Były to bardzo dobre dzieci i kochały się jak brat i siostra.

Na wiosnę rodzice Kaja i Gerdy ustawiali na brzegu dachu długie skrzynie,

napełnione ziemią; w nich zasiewali potrzebne warzywa i wiele pięknych kwiatów.

Tak więc kawałek dachu przed oknami zamieniał się w śliczny, maleńki ogródek.

Im mocniej dogrzewało złote słonko, tym piękniej było w ogródku na dachu.

Zielone festony roślin pokrywały drewniane skrzynie i spadały aż na mur domu:

różnobarwne powoje otwierały śliczne kielichy pełne rosy; różowy groszek

ciekawie wyglądał na wszystkie strony; aksamitne bratki szeroko otwierały wielkie

oczy, a drobne stokrotki uśmiechały się wesoło. Oprócz tego w każdej skrzyni rósł

wysoki różany krzaczek niby drzewko. Na wiosnę stroił się w zielone listki, a już

w maju okrywał ślicznymi kwiatami, których woń rozpływała, się w powietrzu.

Gałązki róż ciekawie zaglądały w okna. Szeptały cicho drobnymi listkami i

kołysały się lekko pod tchnieniem wietrzyka.

Ślicznie tu było w lecie.

Ale w zimie wszystko znikało. Biały śnieg pokrywał dachy, a zamknięte okna

często zamarzały; wtedy mróz kładł na nie delikatne białe kwiaty, ale nic przez nie

widzieć nie było można. A dzieci chciały się widzieć, chciały ciągle wiedzieć o

sobie. Więc rozgrzewały pieniądz na piecu i kładły go na szybę. Wtedy wśród

białych liści i gałązek tworzył się mały i przezroczysty otwór, w którym zaraz

mrugnęło śmiejące się oko Kaja albo Gerdy.

— Pójdź tu do nas! — mówiło oko.

W lecie tak łatwo było przejść z jednego mieszkania do drugiego, ale w zimie

musiały dzieci zbiegać na dół i znów wchodzić na schody tak wysoko! A tam na

dole śnieg i wicher!

— Patrz, patrz! białe pszczoły wyleciały z ula — mówiła stara babka, ukazując

wnuczce chwiejące się w powietrzu płatki śniegu.

— Pszczoły, pszczoły — powtarzała wesoło Gerda. — A czy mają swoją

płatków, a zawsze tam leci, gdzie śnieg najgęściej pada. Jeśli spadnie na ziemię,

wzbija się natychmiast znowu ku ciemnym chmurom i nigdy nie spocznie. Czasem

przebiega nocą po ulicach miasta i zagląda do okien, a wtedy wyrastają na nich

śnieżne kwiaty i brylantowe liście.

— Tak! tak! widzieliśmy! — wołały dzieci, zachwycone słowami babki.

— A czy królowa śniegu mogłaby przyjść tutaj? — zapytała Gerda.

— Dobrze, dobrze!

królową?

— Rozumie się, że mają — odpowiedziała babka. — Największy ze wszystkich

— Ach, niech no tylko przyjdzie! — krzyknął Kaj wesoło. — Posadziłbym ją

zaraz przy piecu i roztopiłaby się! Ha, ha, ha!

Babka pogłaskała go lekko po głowie i zaczęła opowiadać co innego.

Raz wieczorem Kaj już na wpół rozebrany wszedł na stołek i wyjrzał przez

okrągły otwór na zamarzniętej szybie. W powietrzu kołysało się mnóstwo płatków

śniegu, a jeden bardzo duży uczepił się na brzegu skrzynki kwiatowej, zaczął

rosnąć prędko, coraz większy, wyższy, aż stał się cudną panią w długiej, białej

szacie z cieniutkiego, przezroczystego muślinu, obsypanej milionami śnieżnych

gwiazdek. Ciało jej było z przezroczystego lodu, białe i połyskujące, a jednak ona

żyła. Patrzyła się na Kaja i uśmiechała się do niego, a oczy jej jaśniały jak brylanty.

Na koniec skinęła ręką, jak gdyby wzywała go z sobą. Kaj przeląkł się bardzo,

zeskoczył z krzesła i uciekł w głąb izdebki, ale zdawało mu się, że wielki ptak jakiś

przeleciał koło okna.

Nazajutrz dzień był jasny, pogodny i mroźny, ale wkrótce nastąpiła odwilż, wiatr

przyniósł wieść radosną, że wiosna już blisko, słońce dogrzewało mocniej, śniegi

zniknęły bez śladu, trawa pozieleniała, pączki zaczęły pękać, przyleciały jaskółki

do gniazd przeszłorocznych, i znowu dzieci siedziały na dachu, w ślicznym,

maleńkim, wiszącym ogrodzie.

Groszek pachnący spadał w festonach na skrzynie, powoje otwierały śliczne

kielichy do słońca, a róże tego roku kwitły bardzo pięknie i drzewka były nimi

obsypane.

Gerda z Kajem siedzieli pod krzaczkiem i śpiewali razem ulubioną swoją

piosenkę.

Co ja kocham na tym świecie?

Złote słonko, cudne kwiecie!

Boże ptaszki śpiewające,

jasne rosy, w kwiatach drżące,

błękit nieba i obłoki,

cały piękny świat szeroki,

i chatynkę pobielaną,

i mateczkę ukochaną!

Wszystko kocham serca biciem,

a przestanę chyba z życiem.

Razu jednego dzieci siedziały w ogródku i oglądały bardzo ładną książkę z

obrazkami, w której były malowane ptaki i zwierzęta. Na wieżowym zegarze

zaczęła bić piąta.

— Aj! — zawołał Kaj nagle. — Coś mię ukłuło w serce! Coś mi do oka

wpadło!

— Może ukłuł cię kolec róży? — rzekła troskliwie Gerda. — Czekaj, zobaczę,

co ci wpadło w oko! Nic — nic nie ma.

— Pewno już wyleciało — rzekł Kaj niecierpliwie i odsunął się od

dziewczynki.

Niestety, nie wyleciało. Był to właśnie drobniutki pyłek stłuczonego zwierciadła

czarodzieja; utkwił mu w oku i zmienił świat cały, nie pozwalając widzieć na nim

nic pięknego, nic dobrego. A co gorsza, pyłek taki wpadł mu w serce, które nagle

stało się zimne i twarde, przestało czuć i kochać.

brzydka! A jaka śmieszna, ha, ha, ha! — Cóż to za zgniła róża? Pfe! — i ta

szkaradna! Cała ta skrzynia — stare, brzydkie pudło, tylko ją zrzucić z dachu.

Kopnął skrzynię, zerwał różę i rozdeptał.

— Kaju! — zawołała z przestrachem dziewczynka.

Widząc jej przerażenie, rozśmiał się szkaradnie, zerwał jeszcze jedną różę, rzucił

ją i wskoczył do swojego okna.

Od tej chwili Kaj zmienił się zupełnie. Kiedy Gerda chciała oglądać z nim

obrazki, wzruszał ramionami, mówił, że są brzydkie i wyśmiewał się z każdego. W

końcu powiedział, że nie chce się z nią bawić, bo jest głupia jak małe dziecko.

Nawet bajki babuni nie podobały mu się: mówił, że są niedorzeczne, zawsze miał

jakieś: ale. Nieraz stawał za staruszką, kładł na nos jej okulary i naśladował jej

miny i słowa. Tak samo zaczął naśladować innych i nauczył się wkrótce

najbrzydszych grymasów i wykrzywiań.

W gruncie rzeczy Kaj nic temu nie był winien, tylko szkaradny pyłek szkła

czarodziejskiego, które tkwiło mu w sercu. Z tego to powodu nikogo nie kochał i

dokuczał Gardzie, która była dla niego taka dobra. Ludzie zaczęli mówić, że Kaj

jest złym chłopcem, i mieli zupełną słuszność, tylko nie wiedzieli, dlaczego jest

taki.

Razu jednego w zimie, gdy śnieg padał, przyniósł Kaj na podwórze szkło

powiększające i przez nie patrzał na gwiazdki śniegowe, które pokrywały mu

ubranie.

— Spojrzyj, Gerdo — rzekł — jakie ogromne! Niby kwiaty, niby gwiazdy, a

jakie sztuczne! To ciekawsze przecież od kwiatów prawdziwych! — Tak równo,

doskonale ułożone. Szkoda tylko, że topnieją.

Nagle pobiegł na górę, przyniósł swoje saneczki i ciepłe rękawice, oznajmił

Gerdzie, że idzie pojeździć saneczkami po rynku i natychmiast zniknął za bramą.

Na rynku była wesoła zabawa. Chłopcy ślizgali się po śniegu w swoich sankach,

najśmielsi przywiązywali je do sań wieśniaków i jechali tym sposobem spory

kawałek drogi. A co przy tym śmiechu i wrzawy!

Wtem wjechały na rynek duże, białe sanie zaprzężone białymi końmi. Osoba

siedząca w saniach otulona była w ogromne białe futro, a na głowie miała białą

futrzaną czapkę. Sanie dwa razy objechały rynek, a tymczasem udało się Kajowi

przywiązać do nich z tyłu swoje małe saneczki. Teraz pomknął jak strzała po

utartej drodze i wyjechał za miasto. Osoba w sankach odwróciła głowę i przyjaźnie

uśmiechnęła się do niego.

Kaj doznawał wielkiej przyjemności, bo nigdy jeszcze nie jechał tak prędko; nie

chciał jednak zanadto oddalić się od miasta i po niejakim czasie pragnął odwiązać

swoje sanki. Wtedy osoba w saniach odwróciła się znowu i spojrzała tak

przyjaźnie, że Kaj zapomniał o wszystkim.

I tak powtórzyło się parę razy.

Śnieg zaczął padać gęsty, pociemniało, Kaj nie widział już nic dookoła prócz

kręcących się białych płatków. Puścił sznurek, aby odczepić swoje sanki, ale one

jak gdyby przymarzły do wielkich, mknęły jak wiatr za nimi, dalej, dalej, dalej!

Kaj krzyknął przerażony, ale nikt mu nie odpowiedział, jakby go nikt nie słyszał.

Sanki pędziły ciągle, a śnieg sypał, nic już widać nie było. Chwilami uderzały się o

coś gwałtownie, to znów spadały na dół, przeskakiwały jakieś nieznane przeszkody

i sunęły po białej drodze w świat nieznany.

— Czegóż beczysz? — zapytał opryskliwie. — Żebyś wiedziała, jaka jesteś

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: