Jacek Janczarski Kocham Pana, Panie Su3Ku - Notatnik.pdf - kocham pana panie Sułku - Neomatrix

JACEK JANCZARSKI

Jacek Janczarski Kocham Pana, Panie SuĎKu

Kocham pana, panie Suþku

Ɖonie mojej Basi

i dzieciom moim

poŮwiĴcam i dziĴkujĴ

Motto

Niech ryczy z blu ranny þoŮ

Zwierz nie przemierza knieje

KtoŮ nie Ůpi, aby spaę mgþ ktoŮ

To sĥ zwyczajne dzieje ...

Hamlet - Szekspir (Anglia)

Przedmowa

Czytelnik, biorĥc do rĴki ŮwieƊy jeszcze egzemplarz ksiĥƊki, ktrĥ mu podarowano na

kolejne - powiedzmy - urodziny, nie zaczyna lektury od przedmowy, wstĴpu, posþowia

i tym podobnych. Odrzuca on opakowanie, to caþe opakowanie, ktre przypomina nam

kawaþek papieru, w ktry owiniĴto wĴdzonĥ flĥdrĴ w ktrejŮ z nadmorskich

miejscowoŮci zeszþego lata. KtƊ bowiem, jedzĥc ŮwieƊĥ flĥdrĴ, dba o papier, w jaki

zostaþa owiniĴta?... JakieƊ to ma znaczenie?... Zdajĥc sobie z tego doskonale

sprawĴ, piszĴ tĴ oto przedmowĴ w ŮwiadomoŮci, Ɗe nie zostanie ona przecieƊ

przeczytana. Tym Ůmielej sobie zatem pocznĴ, piszĥc to i owo.

Postaram siĴ poza tym, aby w tej przedmowie nic takiego waƊnego nie napisaę, nic

takiego, co miaþoby jakiekolwiek znaczenie podczas czytania caþej reszty tej

ksiĥƊki. Po co wobec tego w ogle pisaę, wiedzĥc, Ɗe nie bĴdzie to przeczytane? -

spyta niejeden czytelnik z dowolnej miejscowoŮci naszego kraju. Oto odpowiedƈ:

zadaniem pisarza jest pisanie, podobnie jak zadaniem murarza jest murowanie, tkacza

- tkanie, malarza - malowanie, muzyka - muzykowanie, plastyka - plastykowanie,

projektanta - projektowanie, drwala - drwalenie, rybaka - rybaczenie, lekarza -

leczenie, a pana Edka z Rucianego-Nidy - reperowanie zepsutych samochodw. I nawet

jeƊeli ktoŮ powie, Ɗe caþa ta teoria nie bardzo ma sens - przyznam mu racjĴ,

przyklasnĴ i znienacka pocaþujĴ w czoþo. Czþowiek ten bowiem, nie rozumiejĥc nic,

zrozumiaþ wþaŮnie to, o co mi w ogle chodzi.

BiorĴ tutaj w obronĴ: nonsens, nierzeczywistoŮę, bzdurnoŮę, niedosþownoŮę,

niedorzecznoŮę, szczyptĴ szaleřstwa, pþuŮmiech, niedokořczonoŮę, baþaganiarstwo

myŮlowe, niezdyscyplinowanie humorystyczne, przewijanie siĴ na drugĥ stronĴ

poczucia humoru, balansowanie na krawĴdzi tego, co Ůmieszy, i tego, co raczej

Ůmieszyę nie powinno (i teƊ Ůmieszy)... BroniĴ niezþomnego prawa humorysty do braku

pointy, prawa bþazna do mwienia serio, prawa moralisty do niemoralnoŮci.

BroniĴ wreszcie prawa czytelnika do nieczytania. Czytanie (wyþĥczajĥc szkolne

lektury obowiĥzkowe) nie jest przecieƊ na razie przymusowe i wolno nam w kaƊdej

chwili przerwaę je, wyrzucajĥc do kosza czytanĥ rzecz. Wolaþbym jednak, mwiĥc

szczerze, aby taki los nie spotkaþ tej ksiĥƊki. JuƊ choęby ze wzglĴdu na liczne

ilustracje, ktre moƊna sobie po prostu powycinaę, przyozdabiajĥc nimi biaþe Ůciany

naszego pokoju, nie warto lekkomyŮlnie pozbywaę siĴ Kocham pana, panie Suþku.

Namawiam takƊe do czytania pewnych fragmentw na tak zwane gþosy. Wystarczĥ

przecieƊ do tego dwie osoby, mĴƊczyzna i kobieta, oraz ewentualnie narrator, ktrĥ

to rolĴ powierzmy bez obaw naszemu dziecku (jeƊeli je mamy) lub dziecku sĥsiadw,

wyrƊniajĥcemu siĴ trudnĥ umiejĴtnoŮciĥ czytania sþowa pisanego.

IleƊ to radoŮci moƊe byę... ile fajnych nieporozumieř w domu! Jak to bĴdzie

Ůmiesznie, kiedy nasza Ɗona wcieli siĴ w postaę Elizy, a my, jej mĥƊ,

przedzierzgniemy siĴ w pokrĴtnĥ, peþnĥ dwuznacznoŮci postaę pana Suþka... JeƊeli

dacie siĴ namwię na ten (niewĥtpliwy) eksperyment, radzĴ nabycie od razu trzech

egzemplarzy ksiĥƊki, Ɗeby potem nie byþo wyrywania sobie, szarpaniny i tak dalej...

W roli gajowego Maruchy obsadƈmy przyjaciela domu (temu egzemplarz niepotrzebny) i

Strona 1

Jacek Janczarski Kocham Pana, Panie SuĎKu

niech nam siĴ on tylko zjawia i znika. Na tym koniec. Zobaczy pan, nieznany

Czytelniku, jak to przyjemnie pobyę sobie przez kilka wieczorw panem Suþkiem...

Zobaczy Pani, nieznajoma Czytelniczko, jakie uroki kryje postaę Elizy. Zobaczysz

ty, przyjacielu naszego domu, ile to roboty z takim znikaniem i pojawianiem siĴ.

Jak to strasznie mĴczy i wyczerpuje fizycznie i psychicznie... A potem jak

przyjemnie wrcię do swoich normalnych rl, jakie powierzyþo nam Ɗycie. Czasem sĥ

to role zupeþnie inne, czasem tylko trochĴ inne, a czasem zbliƊone. ƉyczĴ Pařstwu

miþej zabawy!

Do bra noc

WstĴp

Kocham pana, panie Suþku to literacka wersja minisþuchowisk emitowanych w

Ilustrowanym Magazynie Autorw w programie III Polskiego Radia. Z panem Suþkiem i z

paniĥ Elizĥ spotykaþ siĴ, kto chciaþ, w kaƊdy piĥtek wieczorem albo teƊ w kaƊdĥ

niedzielĴ rano, jeƊeli ktoŮ miaþ wieczr akurat zajĴty lub po prostu chciaþo mu siĴ

po ludzku - spaę. Byli jednak i tacy sþuchacze, ktrzy kþadli siĴ pƈno spaę w

piĥtek i wstawali wczeŮnie w niedzielĴ, aby po raz drugi spotkaę siĴ z panem

Suþkiem, bohaterem niniejszej ksiĥƊki. Spotkania te nie dawaþy sþuchaczowi nic, jak

wiele zresztĥ innych spotkař, poza pewnym przyzwyczajeniem siĴ do postaci, naukĥ

regularnego sþuchania radia wedþug jakiegoŮ tam schematu, naukĥ regularnoŮci w

ogle. Poza tym mgþ sþuchacz nastawię sobie dobrze zegarek, ktry akurat mu siĴ

Ůpieszyþ czy pƈniþ, co gorsza.

Spotkania z panem Suþkiem nie dajĥ bowiem wzorca do natychmiastowego naŮladowania w

Ɗadnym wypadku. Sĥ jak gdyby zaprzeczeniem przekonania o wychowawczej roli Ůrodkw

masowego przekazu. JeƊeli jednak kogoŮ rozŮmieszyþo to lub owo, zasþuga w tym

wykonawcw radiowych, ktrzy martwej literze nadali Ɗywy ksztaþt, umiejĴtnie

operujĥc gþosem. Jak kaƊdy aktor utoƊsamiali siĴ oni z kreowanymi przez siebie

postaciami bardzo solidnie, tak Ɗe nierzadko dochodziþo nawet do zabawnych

nieporozumieř na ulicy, w kawiarni czy w lepszych lokalach (do ktrych codziennie

chadzajĥ aktorzy), kiedy to zapamiĴtaþy pierwszy lepszy sþuchacz, widzĥc Krzysztofa

Kowalewskiego, woþaþ: O, pan Suþek! lub, spostrzegþszy nagle MartĴ Lipiřskĥ,

wrzeszczaþ: O, pani Eliza! I tylko nikt nigdy nie zawoþaþ: O, gajowy Marucha! -

bowiem gajowy Marucha nie chadzaþ tam, gdzie inni, a siedziaþ w swojej gajwce i

jadþ chleb, przewaƊnie z masþem. Tyle o antenowych wydarzeniach wokþ caþej sprawy.

JeƊeli natomiast spytaþby ktoŮ, skĥd ten caþy pan Suþek i ta caþa pani Eliza w

ogle siĴ wziĴli? - musiaþbym opowiedzieę nastĴpujĥcĥ historiĴ:

Eliza WymĴga-Zarawiejska, niemþoda juƊ kobieta, zakochaþa siĴ pierwszĥ, niewinnĥ

miþoŮciĥ w mþodym czþowieku nazwiskiem Suþek. Rodzina WymĴgw nie ukrywaþa niechĴci

z powodu tego, jej zdaniem, niefortunnego wyboru przedstawicielki swojego rodu.

Robiono pani Elizie wiele nieprzyjemnoŮci, szykanowano jĥ, dokuczano na kaƊdym

kroku. I w tym wypadku miþoŮę jednak nie znaþa granic, skutkiem czego pani Eliza

postanowiþa opuŮcię dom rodzinny i jakoŮ urzĥdzię siĴ z panem Suþkiem, notabene

uczniem szkoþy podstawowej od dþuƊszego juƊ czasu. Kiedy po lekcjach siadywali na

rozmaitych wzgrkach, wsplnie czytajĥc uƊywane gazety, kiedy patrzyli na przyrodĴ

i na wszystko to, co ich przecieƊ otaczaþo, kiedy pani Eliza kþadþa rĴkĴ na dþoni

pana Suþka, a on odsuwaþ tĴ dþoř z niechĴciĥ sztubaka i warczaþ: Cicho! - wtedy

wþaŮnie pani Eliza czuþa, Ɗe dzieje siĴ z niĥ coŮ nieokreŮlonego, coŮ piĴknego.

Czuþa, Ɗe kocha tego czþowieka, ktry tu, na tym wzgrku, siedzi obok niej i czyta

gazetĴ. Czuþa, Ɗe ten wzgrek to caþe wzgrze ich miþoŮci, i czuþa, czuþa, Ɗe pal

licho WymĴgw-Zarawiejskich z ich arystokratycznymi przesĥdami, Ɗe pal licho, pal

licho wszystko, Ɗe pal licho caþy Ůwiat... poza tym wzgrkiem, poza tym panem

Suþkiem najsþodszym, ktry przecieƊ byþ þagodnym zmierzchem ostatnich wakacji jej

Ɗycia!...

AƊ tu nagle, pewnego dnia, kiedy to jak zwykle przeglĥdali pospoþu prasĴ, rzuciþo

im siĴ w oczy nastĴpujĥce ogþoszenie:

Stary, zdezelowany, zmurszaþy, walĥcy siĴ chlew do rozbirki sprzedam za jakie sto

zloty.

Marucha (gajowy)

KlasnĴþa w dþonie pani Eliza.

- No, panie Suþku najsþodszy, widzi pan?...

- Co?

Strona 2

Jacek Janczarski Kocham Pana, Panie SuĎKu

- Trafia nam siĴ niezþa okazja. BĴdziemy mieli swj wþasny dom! Kocham pana. -

Cicho...

Pan Suþek przeleciaþ wzrokiem ogþoszenie, powĥchaþ papier, oderwaþ czĴŮę gazety z

ogþoszeniem i zaczĥþ jĥ szybko zjadaę. Postĥpiþ tak, poniewaƊ nie chciaþ, aby

ogþoszenie dostaþo siĴ. w niepowoþane rĴce, a trafiajĥcĥ siĴ okazjĴ postanowiþ

chwycię natychmiast, jak chwyta siĴ zawsze byka za rogi.

W krtkim czasie pani Eliza i pan Suþek zamieszkali w chlewie gajowego Maruchy,

ktry staþ siĴ ich prawdziwym domem. I tak siĴ to wszystko zaczĴþo...

CZĳŭĘ I

Spotkania z przyrodĥ

ROZDZIAý I

Lelki kozodoje

Pierwsze promienie wiosennego, nieŮmiaþego sþořca natychmiast skþoniþy pana Suþka i

paniĥ ElizĴ do odbycia pierwszej, nieŮmiaþej, wiosennej przechadzki. Przyroda

budziþa siĴ nieŮmiaþo do Ɗycia. Byþo ciepþo. Bardzo ciepþo. Pani Eliza przyodziana

w futro ze sztucznych szopw i w sztucznĥ lisiurĴ stĥpaþa wolno, majĥc na uwadze

swj podeszþy przecieƊ wiek i swoje ŮwieƊo zakupione walonki. Pan Suþek w

wellingtonach i sportowej wiatrwce truchtaþ swobodnie, nie zwaƊajĥc na

rozpryskujĥce siĴ dookoþa rzadkie, lepkie, brudnoƊþte, pierwsze, nieŮmiaþe,

wiosenne bþoto. Drzewa w Lasku Wolskim szumiaþy przyjemnie, þadnie Ůpiewaþy

wiosenne, nieŮmiaþe ptaki, pachniaþo wokþ rozmaitymi zapachami...

Dþugo milczeli, posapujĥc ze zmĴczenia i zadowolenia nasi bohaterowie.

- Jest mi bardzo ciepþo - powiedziaþa pani Eliza po namyŮle.

- Spociþa siĴ pani - odpowiedziaþ pan Suþek wyjaŮniajĥco.

- Za ciepþo siĴ ubraþam.

- Aha. Za ciepþo - potwierdziþ chþopak.

- Kocham pana, panie Suþku... - szepnĴþa pani Eliza, wzdychajĥc po swojemu.

- Cicho. Wiem - brzmiaþa bezwzglĴdna odpowiedƈ.

- Aj, opryskaþ pan mnie bþotem! - zauwaƊyþa opryskana kobieta.

- No! Ale tutaj bþocko. Sþowo honoru. Opryskaþem pani caþĥ twarz. Ma pani wĥsy z

bþota, pani Elizo. Jak jakiŮ cesarz.

- NaprawdĴ?

- Sþowo honoru. Jak jakiŮ Franciszek Jzef. A to dobre... baba z wĥsami!...

Tu zaŮmiaþ siĴ pan Suþek ordynarnie, po sztubacku.

- Kocham pana - szepnĴþa pani Eliza, ocierajĥc twarz mantylkĥ.

- Cicho.

Nagle tuƊ obok nich zaŮwiergoliþo coŮ znienacka i wyraƈnie.

- Sþyszy pani?... To lelek kozodj.

- Jaki kozodj?

- Lelek.

- Jak to lelek?

- Cholery moƊna dostaę! Lelek kozodj, taki ptak.

- Kocham... kocham ptaki.

- On tu musi byę.

- Kto?

- Cicho. Lelek kozodj.

Nadsþuchujĥc zbliƊali siĴ do miejsca, z ktrego sþychaę byþo Ůwiergolenie coraz to

wyraƈniej. Wyszukawszy pierwszy lepszy patyk, pan Suþek jĥþ nim grzebaę w piachu

bardzo solidnie.

- Chyba tam siĴ schowaþ, Ůwintuch. ZnajdĴ ciĴ i uduszĴ!

- Panie Suþku...

- Co?

- Panie Suþku, dlaczego grzebie pan patykiem w piasku?

- Szukam lelka kozodoja.

- Panie Suþku, dlaczego pan go szuka akurat w piasku?

- Niech mi pani nie przeszkadza.

- Panie Suþku...

- No!

- Kocham pana. Kocham pana, panie Suþku, tu i teraz.

- Cicho! ChwileczkĴ. Zaraz.

Strona 3

Jacek Janczarski Kocham Pana, Panie SuĎKu

Pan Suþek grzebaþ teraz w ziemi, jak to mwiĥ, peþnĥ parĥ.

- Panie Suþku, dlaczego pan kopie takĥ norĴ?

- O rany, musi pani tyle gadaę? JuƊ go miaþem, Ůmierdziela.

- Lelka?

- A kogo?

- Wiem! Lelka kozodoja, prawda?

- Cicho! Niech pani wsadzi teraz rĴkĴ do tej dziury.

- Do tej?

- Tak.

- Dlaczego, panie Suþku, mam tam niby wsadzaę rĴkĴ, po co to wszystko?

- Ɖeby wymacaę lelka.

- No dobrze, i co potem?

- Kiedy potem?

- No, jak go juƊ wymacam - dociekaþa dociekliwie.

- A wymacaþa pani?

- Na razie nie.

- Musi pani siĴgnĥę gþĴbiej. Znacznie gþĴbiej. Chytre te caþe lelki.

- WþoƊyþam juƊ caþĥ rĴkĴ. Po pachĴ.

- I nic?

- Nic.

- Daþbym sþowo honoru, Ɗe on tam jest.

Wolnĥ rĴkĥ pogþadziþa pani Eliza pana Suþka po rozwichrzonej czuprynie.

- Kocham pana... kocham...

- Cicho. I niech mnie pani nie gþaszcze po gþowie. Nie lubiĴ, jak mnie ktoŮ gþadzi

po gþowie, i to brudnymi rĴkami.

- Mam brudnĥ prawĥ rĴkĥ. Gþadziþam pana czystĥ - lewĥ... Jest pan niesprawiedliwy.

- Cicho! Sþyszy pani?

- Nie.

- To on. Zaryþ siĴ gþĴboko. ŭwinia. DostanĴ ciĴ, ty glisto!

- MyŮli pan, Ɗe jest w tej wþaŮnie dziurze?

- Ja wiem, Ɗe on tam jest. Wsadƈmy tam kij.

Pan Suþek odszedþ parĴ krokw w poszukiwaniu odpowiedniego kija. Z prawĥ rĴkĥ w

ŮwieƊej, nieŮmiaþej, wiosennej dziurze pani Eliza patrzyþa tĴsknie za swoim

chþopcem.

- Panie Suþku...

- Co?

- Po co panu lelek? Czy ja panu nie wystarczam?

- To co innego. Lelek jest lelek... a pani...

- Co ja?... No, co ja, panie Suþku najdroƊszy?...

- A pani... pani jest... kobietĥ.

- No wþaŮnie, panie Suþku, i dlatego wþaŮnie...

- Cicho! MuszĴ go mieę - upieraþ siĴ pan Suþek.

- Ale po co on panu?

- MuszĴ go zþapaę, udusię i opisaę w zeszycie.

- I po co to wszystko?

- Ona siĴ pyta, po co! Zadane byþo!

- Zadane?

- Tak. Z przyrody.

- Zadano panu to wszystko? BoƊe, jak pan siĴ mĴczy.

- Nie mĴczy mnie to. LubiĴ przyrodĴ. Przepadam za niĥ wprost.

- A za mnĥ, czy za mnĥ teƊ pan przepada wprost?

- Za przyrodĥ przepadam. To chyba wystarczy. Jakbym miaþ za wszystkim tak

przepadaę, tobym chyba zwariowaþ. I tak ledwo siĴ trzymam.

- Ƈle siĴ pan czuje?

Twarz pana Suþka zieleniaþa pierwszĥ, wiosennĥ, nieŮmiaþĥ zieleniĥ.

- Niedobrze mi. Zemdliþo mnie od ŮwieƊego powietrza.

- Bardzo moƊliwe, panie Suþku, bardzo moƊliwe. Powietrze w nadmiarze ƈle robi.

- No, kopmy dalej.

Na twarz pana Suþka wrciþy po chwili normalne kolory.

- Kopmy porzĥdnie.

- Tu, w tej dziurze?

- Tak. Kopmy solidnie. Niech pani teƊ kopie. Co pani sobie wyobraƊa?!

- Nic, panie Suþku kochany. Z przyjemnoŮciĥ teƊ siĴ uwalam w tym bþocie. Wszystko

Strona 4

Jacek Janczarski Kocham Pana, Panie SuĎKu

dla pana. Z tej miþoŮci do pana, panie Suþku, najsþodszy mj.

- Cicho!

ChwilĴ kopali w milczeniu, odrzucajĥc precz pryzmy leŮnej, nieŮmiaþej ziemi. Pan

Suþek badaþ gþĴbokoŮę jamy znalezionym wiosennym kijem.

- JuƊ spora jama. WezmĴ i wsadzĴ tam gþowĴ.

Jak powiedziaþ, tak zrobiþ. Spod ziemi juƊ zakomunikowaþ:

- O, ile tu piachu!...

- Jest lelek? - spytaþa pani Eliza, patrzĥc na wystajĥce z ziemi smukþe nogi

narzeczonego. - Jest lelek? - powtrzyþa.

- Kozodj?

- Aha.

- Aha. Lelek kozodj. Kopmy dalej.

- IdĴ do pana, panie Suþku jedyny.

- Gdzie?!

- WchodzĴ za panem do naszej dziury.

- Hmm. Dobra. BĴdĴ czekaþ.

- JuƊ idĴ, panie Suþku mj jedyny.

Wsadziwszy gþowĴ w dziurĴ, pani Eliza zapomniaþa zamknĥę usta, ktre natychmiast

wypeþniþy siĴ po brzegi leŮnym, nieŮmiaþym piaskiem:

- Aha, ile tu piachu... miaþ pan racjĴ... - szepnĴþa, tracĥc powoli ŮwiadomoŮę i

przytomnoŮę.

Jeszcze jakiŮ czas rozmawiali jednak ze sobĥ coraz cichszymi, wiosennymi gþosami.

Na skraju lasu o poranku daþby siĴ widzieę kiedyŮ niewielki wzgrek. Byþaby to

niewĥtpliwie wsplna mogiþa pana Suþka i pani Elizy.

CƊ z tego, kiedy gajowy Marucha, polujĥcy akurat tego wiosennego dnia na tak zwane

lelki kozodoje, ujrzaþ wystajĥce z ziemi dwie pary ng, z ktrych jedna obuta byþa

w wellingtony, a druga w ciepþe walonki...

ROZDZIAý II

TĴgoskr

W szkole, do ktrej od wielu, wielu lat uczĴszczaþ pan Suþek - ŮwiĴto. Sporym

staraniem zorganizowano atrakcyjnĥ wycieczkĴ do Lasku Wolskiego. Pech chciaþ, Ɗe

jedna z najbliƊszych koleƊanek pana Suþka powaƊnie zachorowaþa na jakĥŮ ciĴƊkĥ

chorobĴ i tylko dlatego udaþo siĴ doþĥczyę do wycieczki osobĴ pani Elizy. Nie byþo

to oczywiŮcie þatwe. Dyrektor szkoþy gorĥco protestowaþ, podkreŮlajĥc, Ɗe wycieczka

ma charakter wybitnie mþodzieƊowy, pani Eliza natomiast do mþodzieƊy raczej siĴ nie

zalicza. W kořcu, na proŮby i groƈby pana Suþka, dyrektor, acz niechĴtnie, ustĥpiþ.

Po przybyciu na miejsce mþodzieƊ rozsypaþa siĴ w nieþadzie po wzgrkach i dolinach

Lasku Wolskiego, szukajĥc uporczywie tĴgoskra pospolitego. Znalezienie bowiem tego

wþaŮnie grzyba rwnaþo siĴ automatycznie bardzo dobrej ocenie z przyrody.

Pan Suþek natychmiast poszedþ w lewo. Za nim, trop w trop, pani Eliza. Pan Suþek

natychmiast skrĴciþ w prawo. Pani Eliza za nim. Kluczyþ pan Suþek, zacieraþ Ůlady,

jak umiaþ, lecz pani Eliza, wiedziona instynktem wytrawnego, wszechstronnego psa

myŮliwskiego zawsze potrafiþa wytropię swego narzeczonego, nawet w najgĴstszych

zaroŮlach. WþaŮnie, jak to siĴ mwi, zdybaþa go przykucniĴtego w dziwnej pozie.

- Jest tu jakiŮ grzyb, panie Suþku.

- Eee, to pieprznik. Tak zwana lejkwka pomarařczowka. Nie, to nie jest tĴgoskr.

Bynajmniej nie.

- A jak wyglĥda taki tĴgoskr?

- Jest kulisty. Podobny do kartofla.

- Znajdziemy go, prawda, panie Suþku?

- OczywiŮcie. Jasne, Ɗe tak. MuszĴ mieę piĥtkĴ z przyrody.

- ZnajdĴ dla pana tego grzyba. Kocham pana.

- Cicho! Chþopaki jeszcze usþyszĥ. Sþowo honoru, najem siĴ wstydu przez paniĥ.

- Panie Suþku...

- Co?

Na wyciĥgniĴtej dþoni pani Elizy leƊaþ dziwny przedmiot.

- A to, to nie jest przypadkiem tĴgoskr?

- Niech pani pokaƊe...

Pan Suþek powĥchaþ dziwny przedmiot, wziĥþ go na tak zwany zĥb, trĥciþ kořcem

jĴzyka i splunĥþ obficie.

Strona 5

Jacek Janczarski Kocham Pana, Panie Su3Ku - Notatnik.pdf

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: