Barker Clive - Wielkie sekretne widowisko.rtf

(1502 KB) Pobierz
SCAN-dal.prv.pl

CLIVE BARKER

 

Wielkie Sekretne Widowisko

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

CZĘŚĆ PIERWSZA - POSŁANIEC

 

 

 


I

 

Homer otworzył drzwi.

- Wejdź, Randolph!

Jaffe nienawidził tonu ledwie wyczuwalnej pogardy, z jakim tamten wymówił jego imię, jakby wiedział o wszystkich przestępstwach, które kiedykolwiek popełnił, o każdym najmniejszym przewinieniu.

- Na co czekasz? - odezwał się Homer, widząc ociąganie Jaffe'a - Robota czeka. Im szybciej zaczniesz, tym szybciej będę ci mógł dać następne zadanie.

Randolph wszedł do pokoju. Było to duże pomieszczenie, jak wszystkie pozostałe biura i korytarze Centralnego Urzędu Pocztowego, wymalowane w tym samym odcieniu niezdrowej żółci oraz szarości okrętów wojennych. Co nie znaczy, że wiele z tak pomalowanych ścian było widać.

Dookoła, powyżej głów rozmawiających, piętrzyła się poczta. Worki, torby, pudła i przenośniki pełne listów, sypiących się na zimną betonową podłogę.

- Nie doręczone listy - powiedział Homer - Przesyłki, których nie potrafiła doręczyć nawet stara dobra Poczta Stanów Zjednoczonych. Jest tego trochę, co?

Jaffe był bardzo podniecony, ale starał się tego nie okazywać. Starał się nie okazywać niczego, zwłaszcza wobec takich cwaniaków jak Homer.

- To wszystko twoje, Randolph - powiedział zwierzchnik. - Twój własny kącik w niebie.

- Co mam z tym robić? - zapytał Jaffe.

- Sortować. Otwieraj i sprawdzaj, czy nie ma w nich czegoś ważnego, żebyśmy czasem nie wrzucili do pieca dobrych banknotów.

- Są w nich pieniądze?

- W niektórych - odparł Homer z krzywym uśmieszkiem - mogą być.

Ale w większości to pocztowa makulatura. Zwykły chłam, którego ludzie chcą się pozbyć, więc nadają pocztą. Niektóre są nieprawidłowo zaadresowane i kursują w tę i we w tę, aż wylądują w Nebrasce. Nie pytaj mnie dlaczego, ale jak nie wiedzą, co robić z paskudztwem, odsyłają je do Omahy.

- To centralny punkt kraju - zauważył Jaffe - Brama Zachodu. Albo Wschodu Zależy, w którą stronę się patrzy.

- Ale nie martwy punkt - zareplikował Homer - Jednak właśnie do nas przesyłają tę padlinę. To wszystko trzeba przesortować Ręcznie. Ty to zrobisz.

- To wszystko? - zapytał Jaffe. Było tego na dwa, trzy, cztery tygodnie pracy.

- Owszem - odparł Homer, nie próbując ukryć zadowolenia - To wszystko jest twoje. Szybko się połapiesz, o co chodzi. Jeśli na kopercie będzie jakiś urzędowy nadruk, rzucaj ją na stos przeznaczony do spalenia Nawet nie otwieraj, szkoda fatygi! Pieprz je, jasne? Ale wszystkie inne masz otwierać. Nigdy nie wiadomo, co się w nich znajdzie - wyszczerzył zęby w porozumiewawczym uśmiechu - To, co znajdziesz, idzie do podziału.

Jaffe pracował w Poczcie Stanów Zjednoczonych ledwie dziewięć dni, ale to wystarczyło, zupełnie wystarczyło, by się zorientować, ze doręczyciele pocztowi przywłaszczali sobie mnóstwo przesyłek. Rozcinali żyletką paczki i wykradali ich zawartość, spieniężali czeki, wyśmiewali się z listów miłosnych.

- Będę tu regularnie przychodził - ostrzegł Homer - Więc nie próbuj chować niczego przede mną. Mam nosa do tych rzeczy. Wyczuwam czek w liście i złodzieja w zespole Słyszysz? Mam szósty zmysł. Nie próbuj żadnych numerów, kolego. Chłopcy i ja niezbyt to lubimy. Przecież chcesz należeć do naszej paczki? - położył na ramieniu Jaffe'a ciężką, szeroką dłoń - Sprawiedliwy podział, zgoda?

- Słyszałem - odpowiedział Jaffe - Dobrze - powiedział Homer - No więc - otworzył szeroko ramiona, wskazując na stosy worków - To wszystko należy do ciebie - pociągnął nosem, wyszczerzył zęby w uśmiechu i wyszedł.

Należeć do waszej paczki - pomyślał Jaffe, gdy drzwi zamknęły się z trzaskiem - to ja nigdy nie będę. Oczywiście nie zamierzał mówić o tym Homerowi. Pozwoli, by tamten traktował go z góry, będzie odgrywał potulnego niewolnika .Ale w głębi duszy? W głębi duszy chował inne plany, inne ambicje. Kłopot w tym, ze wcale nie był bliższy ich spełnienia niż w czasach, gdy miał dwadzieścia lat. Teraz miał trzydzieści siedem, wkrótce zacznie trzydzieści osiem. Nie należał do mężczyzn, za którymi kobiety oglądały się na ulicy. Nie był zbyt lubiany. Łysiał, jak ojciec. Gdy dobije do czterdziestki, pewnie będzie całkiem łysy. Łysy, bez żony, drobnych w kieszeni miał akurat na kufel piwa, nie więcej - nigdy nie udało mu się popracować w jednym miejscu dłużej niż rok, najwyżej półtora, więc nigdy nie awansował na jakieś lepiej płatne stanowisko.

Starał się nie myśleć o tym zbyt często, bo wtedy swędziły go ręce, by zrobić coś złego, nieraz już chciał zrobić coś złego samemu sobie. Rewolwer w usta, poczuć jak łaskocze tylną ścianę gardła. Skończyć z tym raz na zawsze. Żadnego listu. Żadnych wyjaśnień. Zresztą, co by miał pisać?

"Odbieram sobie życie, ponieważ nie udało mi się zostać Królem Życia"

Śmieszne.

Ale właśnie tym pragnął być. Nie miał pojęcia jak to osiągnąć, nie miał najmniejszej wskazówki, jak do tego dojść, ale ta ambicja zżerała go od najwcześniejszych lat. Przecież mm doszli do wielkich rzeczy od zera.

Mesjasze, prezydenci, gwiazdy filmowe. Wydostawali się z błota jak ryby, które postanowiły chodzić. Wyrastały im nogi, oddychały powietrzem, stawały się czymś więcej niż przedtem. Jeśli udawało się to nędznym rybom, to dlaczego nie jemu? Ale musi się spieszyć. Zanim skończy czterdzieści lat.

Zanim całkiem wyłysieje. Zanim umrze i nikt nie będzie o nim pamiętał, chyba ze jako o bezimiennym dupku, który zimą 1969 r spędził trzy tygodnie w pokoju zawalonym nie doręczonymi listami, otwierając osierocone przesyłki w poszukiwaniu banknotów dolarowych. Też mi epitafium.

Usiadł i rozejrzał się po robocie, która go czekała.

- Żebyś zdechł - powiedział, myśląc o Homerze, o całym ogromie pracy, która go czekała w tej kupie łajna. Ale przede wszystkim pomyślał o sobie.

Początkowo była to beznadziejna mordęga. Sprawdzanie zawartości worków dzień po dniu - istne piekło.

Zdawało się, ze worków nie ubywa. Rzeczywiście, Homer, uśmiechając się paskudnie, wielokrotnie uzupełniał zapasy, prowadząc za sobą korowód tragarzy z następnymi pojemnikami pełnymi listów, zwały worków rosły.

Jaffe oddzielał najpierw ciekawe przesyłki (wypchane koperty, brzęczące, perfumowane) od nieciekawych, następnie prywatną korespondencję od urzędowej i bazgraninę od starannego pisma. Po tych przygotowaniach, brał się do otwierania kopert - w pierwszym tygodniu palcami, aż dorobił się odcisków, a później nożem o krótkim ostrzu, kupionym specjalnie w tym celu, wydłubując zawartość listów jak łowca pereł muszle w poszukiwaniu tych klejnotów. Najczęściej nie znajdował niczego, a czasem - jak obiecywał Homer - pieniądze lub czek, które sumiennie odnosił do szefa.

- Nadajesz się - powiedział Homer po dwóch tygodniach. - Jesteś naprawdę dobry. Może powinienem ci dać cały etat.

Randolph już miał powiedzieć: Odpieprz się, ale mówił to już zbyt wielu szefom, a oni wyrzucali go z roboty w następnej minucie, nie mógł sobie pozwolić na utratę tej pracy - musiał z czegoś opłacać komorne i ogrzewanie swojego jednopokojowego mieszkania, które kosztowało go majątek, a śnieg wciąż padał. Poza tym, w nim samym cos zaczynało się zmieniać, gdy spędzał samotne godziny w Pokoju Niedoręczonych Listów, z jakiegoś powodu to zajęcie zaczęło mu sprawiać przyjemność pod koniec trzeciego tygodnia, a pod koniec piątego zaczął rozumieć.

Oto siedział na skrzyżowaniu dróg Ameryki.

Homer miał rację Omaha w stanie Nebraska nie była geograficznym środkiem USA, ale jeśli chodzi o Urząd Pocztowy, to tak jakby nim była.

Zbiegały się tu i krzyżowały drogi komunikacji, pozostawiając swoje podrzutki, ponieważ żaden stan ich nie chciał. Te listy odsyłano z jednego wybrzeża na drugie, szukając kogoś, kto je otworzy, i nie znajdując chętnych. W końcu trafiały do mego, RANDOLPHA ERNESTA JAFFE'A, tego łysiejącego zera, które nigdy nie ujawniało swych pragnień ani gniewu. Rozcinał je małym nożykiem i badał swymi małymi oczkami, aż - siedząc na tym skrzyżowaniu - zaczął rozpoznawać prywatne oblicze narodu.

Były tam listy pełne miłości i listy pełne nienawiści, kartki, na których mężczyźni odrysowywali swoje nabrzmiałe członki, walentynki sporządzone z włosów łonowych, listy od żon szantażujących mężów, dziennikarzy, działaczy, prawników, karierowiczów, reklamy, listy samobójców, zaginione powieści, listy szczęścia, akta, nie doręczone prezenty, odrzucone prezenty, listy wysłane po prostu w świat jak butelki z samotnej wyspy, w nadziei, ze nadejdzie pomoc, wiersze, groźby i przepisy kulinarne. Czego tam nie było.

Ale to wszystko liczyło się najmniej. Chociaż czasem pocił się z emocji nad listami miłosnymi, a przeglądając żądania okupu zastanawiał się, czy nadawcy - nie otrzymawszy odpowiedzi - mordowali swoich zakładników, opowieści o miłości i nienawiści, zawarte w tych listach, zajmowały go tylko przelotnie. O wiele głębsze emocje budziła w mm inna opowieść, którą niełatwo było ująć w słowa.

Siedząc na skrzyżowaniu dróg zaczynał rozumieć, że Ameryka ma swoje tajemne życie, którego przedtem nawet się nie domyślał .Wiedział o miłości i śmierci. Miłość i śmierć to zwykłe komunały - bliźniacze obsesje piosenek i oper mydlanych. Ale było jeszcze inne życie, o którym napomykał co czterdziesty, pięćdziesiąty, setny list, a jeden na tysiąc mówił o nim z otwartością szaleńca. Kiedy autor listu mówił o tym wprost, nie wyjawiał całej prawdy, a tylko jej cząstkę, każdy z nich na swój własny szalony sposób wyrażał jakąś prawdę, która była prawie niewyrażalna.

Sprowadzała się ona do stwierdzenia, ze świat nie był taki, jaki się wydawał Nie był taki nawet w przybliżeniu Jakieś siły (rządowe, religijne, ochrony zdrowia) sprzysięgły się, by ją ukryć i zamknąć usta tym, którzy byli jej świadomi bardziej niż mm, ale nie mogły zakneblować czy wtrącić do więzienia każdej z tych osób. Mimo iż sieć zarzucono tak szeroko, niektórym spośród tych mężczyzn i kobiet udało się umknąć pogoni znajdowali boczne drogi, by uciec przed prześladowcami, którzy tracili ich ślad, bezpieczne domy wzdłuż tych dróg, gdzie podobni im wizjonerzy przyjmowali ich chlebem i solą, gotowi skierować węszące psy gończe na fałszywy ślad. Ludzie ci nie ufali firmie Ma Beli, nie używali telefonu. Nie ważyli się spotykać w grupach większych niż po dwie osoby, z obawy ze zwrócą na siebie uwagę. Ale pisali. Czasami wydawało się, że musieli pisać, jakby tajemnice, których strzegli, paliły ich żarem i musiały wydostać się na zewnątrz. Czasem było tak dlatego, że wiedzieli, iż myśliwi trafili już na ich ślad i nie zdołaliby w inny sposób opisać świata - światu, zanim ich schwytają, otumania narkotykami i zamkną. Czasem nawet była w tych bazgrołach uciecha wywrotowca, który umyślnie wysyłał niewyraźnie zaadresowany list w nadziei, ze zabije potężnego klina jakiemuś niczego nieświadomemu obywatelowi, kiedy przypadek odda taki list w jego ręce. Niektóre z tych korespondencji były pisane metodą strumienia świadomości, inne precyzyjnie, metodą niemal kliniczną, opisywały jak wywrócić świat na nitce przez magię seksu lub dietę grzybową. Czasami posługiwały się bzdurną retoryką opowiastek z National Enquirer, by zawoalować inne przesłanie. Mówiły o wykryciu niezidentyfikowanych obiektów latających i kultach zombie, o ewangelistach z planety Wenus i mediach, nawiązujących kontakt ze zmarłymi przy pomocy telewizji. Ale po kilku miesiącach, spędzonych na studiowaniu tych listów (bo to były prawdziwe studia, był jak człowiek, zamknięty pośród księgozbioru, opisującego rzeczy ostateczne), Jaffe zaczynał dostrzegać prawdę ukrytą za tymi niedorzecznościami. Rozszyfrował kod, lub tez zrozumiał z mego dostatecznie wiele, by nie zaznać więcej spokoju.

Nie irytował się, gdy Homer codziennie otwierał drzwi, każąc wnieść następne pół tuzina pojemników z listami, przeciwnie, cieszył go ten napływ korespondencji. Im więcej listów, tym więcej wskazówek, im więcej wskazówek, tym więcej nadziei na rozświetlenie tajemnicy. W miarę jak tygodnie rosły w miesiące, a zima przechodziła łagodnie w wiosnę, utwierdzał się w przekonaniu, ze nie chodziło tu o kilka różnych tajemnic - ale o jedną. Ludzie, piszący o zasłonie i o tym, jak ją odsunąć, znajdowali swoją własną drogę do objawienia, każdy posługiwał się własną metodą i metaforą, jednak przez tę kakofonię usiłował się przebić jeden hymn.

Nie był to hymn miłości. W każdym razie nie tej, którą znają ludzie sentymentalni. Nie był to również hymn śmierci w dosłownym znaczeniu tego słowa. Mówił on - bez ściśle określonego porządku - coś o rybach i morzu (czasem o Morzu Mórz) i o trzech wiodących do mego drogach, o marzeniach i snach (mówił o tym bardzo wiele), i o wyspie, którą Platon nazwał Atlantydą, ale od początku wiedział, że była czymś innym. Mówił o końcu Świata, który właśnie miał się zacząć. I mówił o sztuce.

A raczej o Sztuce.

Spośród wszystkich kodów, nad tym najwięcej łamał sobie głowę, ale do niczego nie doszedł. Mówiono o Sztuce na wiele różnych sposobów Wielkie Ostateczne Dzieło, Zakazany Owoc, Rozpacz da Vinci, Kawałek Tortu, Strzał w Dziesiątkę. Określano Sztukę na wiele sposobów, ale Sztuka była jedna! (w tym tkwiła tajemnica) - nie było Artysty.

- No, jak ci się tutaj podoba? - zapytał Homer pewnego majowego dnia.

Jaffe uniósł znad pracy głowę. Dookoła niego leżały porozrzucane listy.

Jego skóra, która nigdy nie miała zbyt zdrowego wyglądu, była równie blada i szorstka jak kartki w jego ręku.

- Dobrze jest - odpowiedział i ledwie raczył na niego spojrzeć. - Ma pan dla mnie coś nowego?

Homer nie odpowiedział od razu. Po chwili zapytał:

- Jaffe, co ty przede mną ukrywasz?

- Co ukrywam? Niczego nie ukrywam.

- Odkładasz dla siebie rzeczy, którymi powinieneś się z nami podzielić.

- Wcale nie - odrzekł Jaffe Stosował się ścisłe do pierwszego polecenia Homera, ze cokolwiek znajdzie w niedoręczonej poczcie, musi oddać do podziału. Pieniądze, świerszczyki, tania biżuteria, na które trafiał od czasu do czasu - wszystko to szło do Homera, a ten zajmował się podziałem.

- Wszystko panu oddaję - powiedział - Przysięgam.

Homer popatrzył na niego z jawnym niedowierzaniem.

- Nie wyściubiasz stąd nosa ani na chwilę - powiedział - Nie odzywasz się do innych. Nie pijesz z mmi Śmierdzimy ci, co? - nie czekał na odpowiedź - Może jesteś po prostu złodziejem?

- Nie jestem złodziejem odpowiedział Jaffe - Niech pan sam sprawdzi . Wstał, podnosząc ręce do góry, w każdej z nich miał list - Niech mnie pan obszuka.

- Nie mam zamiaru cię dotykać - brzmiała odpowiedź - Za kogo ty mnie bierzesz, za amatora chłopczyków? - wpatrywał się w Jaffe'a. Po chwili powiedział - Przyślę tu kogoś innego. Jesteś tu już pięć miesięcy.

O wiele za długo. Przeniosę cię gdzie indziej.

- Ale ja nie chcę...

- Co takiego?

- Chodzi o to, że. Chciałem tylko powiedzieć, że ta praca bardzo mi odpowiada. Naprawdę Lubię właśnie taką pracę - Tak - powiedział Homer, wciąż wyraźnie podejrzliwy - Od poniedziałku będziesz robić coś innego.

- Dlaczego?

- Bo ja tak mówię. Jak ci się nie podoba, znajdź sobie mną robotę - Przecież dobrze pracuję, tak czy nie? - powiedział Jaffe.

Homer już zawracał do wyjścia.

- Coś tu śmierdzi - powiedział od drzwi - Śmierdzi jak cholera.

 

W czasie lektury listów Randolph poznał nowe słowo synchroniczność.

Musiał kupić słownik, zęby sprawdzić, co oznacza. Otóż chodziło tu o zbieg pewnych zdarzeń, pewnych okoliczności. Ze sposobu, w jaki piszący używali tego słowa, wynikało, ze było coś znaczącego, tajemniczego, a może i cudownego w sposobie, w jaki jedno wydarzenie zbiegało się z drugim, jakby układały się w pewien wzór, istniejący tuz poza zasięgiem ludzkiego wzroku.

Taki zbieg wydarzeń miał miejsce właśnie w dniu, kiedy Homer wyskoczył ze swoim nowym pomysłem - przecięcie wypadków, które miało wszystko zmienić. Nie więcej niż godzinę po odejściu Homera, Jaffe przyłożył nóż (jego krótkie ostrze już się trochę stępiło) do koperty, która wydawała się cięższa niż inne. Gdy ją rozciął, wypadł z niej meduzy medalion.

Potoczył się po betonowej podłodze z miłym dla ucha dźwiękiem. Podniósł go drżącymi palcami - drżały od czasu wizyty Homera. Przy medalionie nie było łańcuszka ani zaczepu, na którym można by go było zawiesić. Właśnie był dostatecznie ładny, by mógł zawisnąć jako ozdoba wokół kobiecej szyi, chociaż miał kształt krzyża, przy bliższych oględzinach okazało się, ze nie był to rzymski krzyż. Wszystkie cztery ramiona były jednakowej długości, miał półtora cala, nie więcej. Na przecięciu linii była postać ludzka, ani kobiety ani mężczyzny, jej ramiona były rozpięte jak w ukrzyżowaniu, ale nie były przytwierdzone gwoździami. Wzdłuż tych czterech linii biegły abstrakcyjne wzory, z których każdy był zakończony kołem. Twarz była oddana w bardzo prymitywny sposób. Pomyślał, że widnieje na mej ledwie dostrzegalny cień uśmiechu.

Nie znał się na metalurgu, ale było oczywiste, ze przedmiot nie był wykonany ze złota ani srebra. Wątpił, czy udałoby mu się nadać krzyżowi połysk, nawet po oczyszczeniu z brudu. Jednak był w jakiś sposób niezwykle atrakcyjny. Patrzył nań z uczuciem podobnym do tego, kiedy budząc się czasem z jakiegoś emocjonującego snu, nie mógł sobie przypomnieć żadnych szczegółów. Ten przedmiot coś oznaczał, ale co? Czy znaki rozchodzące się promieniście od figurki nie przypominały mu w jakiś niejasny sposób listów, które czytał? W ciągu ostatnich dwudziestu tygodni przebadał ich całe tysiące, w wielu z nich były niewielkie rysunki, czasem obsceniczne, często nieodgadnione. Te, które uznał za najciekawsze, przemycił z Urzędu Pocztowego do domu, by badać je wieczorami. Leżały związane w tłumok pod jego łóżkiem. Może uda mu się odgadnąć czarodziejski szyfr medalionu, kiedy dokładnie im się przyjrzy.

Postanowił iść tego dnia na lunch razem z resztą pracowników, uważał, ze najlepiej zrobi, jeśli postara się jak najmniej drażnić Homera. To był błąd.

W towarzystwie tych równych facetów, rozprawiających o wydarzeniach, którymi nie interesował się od miesięcy o jakości steku, który zjedli wczoraj na kolację, o tym, jak po tym steku udało im się " - lub nie - załatwić jakąś babę, czego się spodziewali po nadchodzącym lecie - w tym towarzystwie czuł się zupełnie obcy. I oni o tym wiedzieli. Rozmawiali zwróceni do niego bokiem, zniżając czasem głos, gdy mówili o jego dziwnym wyglądzie, dzikim spojrzeniu. Im bardziej się od niego odsuwali, tym bardziej się cieszył, ponieważ wiedzieli - nawet tacy kretyni jak om wiedzieli, ze był inny niż oni. Może nawet bali się go trochę.

Nie mógł się zmusić, by wrócić o pierwszej trzydzieści do Działu Niedoręczonych Listów. Czuł, że pokryty tajemnymi znakami medalion wprost pali go w kieszeni. Musiał natychmiast wrócić do domu i rozpocząć poszukiwania w swoim prywatnym zbiorze listów. Nie chciało mu się nawet powiedzieć Homerowi, ze wychodzi - po prostu wyszedł Był pogodny, słoneczny dzień Odciął się zasłonami od potopu światła, wpadającego przez okno, zapalił lampę z żółtym abażurem i rozgorączkowany zabrał się do pracy, za pomocą taśmy przylepiał do gołych ścian pokoju listy, które nosiły choćby ślad rysunków, a gdy zabrakło ścian, rozkładał arkusze na stole, na łóżku, na krześle, na podłodze. Chodził od kartki do kartki, od znaku do znaku, szukając czegoś, co choć odróbmy przypominałoby mu medalion, który trzymał w ręku. Przez cały ten czas powracała doń ukradkiem wciąż ta sama myśl wiedział, ze istnieje Sztuka, ale nie istnieje Artysta, rzemiosło bez rzemieślnika, i ze może to on nim był.

Ta myśl nie musiała zakradać się zbyt długo. Po godzinie, spędzonej nad listami, zagościła w jego umyśle na dobre - nie był w stanie myśleć o niczym innym. Medalion trafił w jego ręce nieprzypadkowo. Był nagrodą za żmudne badania, pomoże mu połączyć pojedyncze linie poszukiwań, dzięki niemu zacznie to wszystko rozumieć. Większość symboli i szkiców z tych listów nie miała związku ze sprawą, ale wiele innych - zbyt wiele, by mogły być przypadkowe - nawiązywało do wizerunku przedstawionego na krzyżu. Na jednym arkuszu nie było ich nigdy więcej niż dwa i były przeważnie uproszczone, gdyż żaden z piszących nie znał całego rozwiązania, rozwiązania, które znał on. Każdy z nich opanował tylko część układanki. Ich uwagi dotyczące tej części, którą rozumieli - czy było to haiku, nieprzyzwoite słowa czy formuły alchemiczne - dawały mu pełniejszy wgląd w system, ukryty za tymi symbolami.

Określeniem, które pojawiało się regularnie w listach, wykazujących najlepszą orientację w sprawie, była "Szkoła". Omijał je w lekturze, nie przywiązując do niego większego znaczenia. Listy często nawiązywały do kwestii nauki, ewolucji, sądził więc, że jest związane z tymi właśnie sprawami. Teraz zrozumiał swój błąd ,,Szkoła" oznaczała jakiś kult czy może wyznanie, a jego symbolem był przedmiot, który trzymał w ręku .Wciąż nie było jasne, co łączyło ten przedmiot i Sztukę, ale potwierdzało się teraz podejrzenie, które żywił od dłuższego czasu to była jedna tajemnica i jedna droga. Zrozumiał, ze posługując się medalionem jako mapą, znajdzie nareszcie drogę ze Szkoły do Sztuki.

Na razie czekały go inne, pilniejsze sprawy. Kiedy myślał o tych wszystkich kolegach z pracy, z Homerem na czele, wzdragał się na samą myśl, że któryś z nich mógłby kiedykolwiek dzielić sekret, który on wykrył.

Oczywiście żadnemu z nich nie udałaby się próba złamania kodu - nie starczyłoby im do tego rozumu. Ale Homer był dostatecznie podejrzliwy, by wywęszyć trop choć na małym odcinku drogi, a Jaffe nie zniósłby, aby ktokolwiek - a zwłaszcza ten tępy cham Homer - zbrukał jego świątynię.

Mógł zaradzić nieszczęściu tylko w jeden sposób. Musiał działać szybko, by zniszczyć wszelkie poszlaki, które mogłyby naprowadzić Homera na właściwy ślad. Oczywiście zatrzyma medalion przy sobie powierzyły mu go wyższe moce, których oblicze zobaczy pewnego dnia. Zachowa także dwadzieścia lub trzydzieści listów, które zawierały najwięcej informacji na temat Szkoły, resztę (około 300) trzeba będzie spalić. Przesyłki zgromadzone w Dziale Niedoręczonych Listów muszą iść także do pieca. Wszystkie, co do jednego Trochę to potrwa, ale jest konieczne, im szybciej to zrobi, tym lepiej. Przebrał listy, które uzbierał w mieszkaniu, zapakował te, których już nie potrzebował, i udał się z powrotem do Działu Sortowania.

Było już późne popołudnie. Szedł, torując sobie drogę w ludzkiej fali sunącej w przeciwnym kierunku Wszedł do Urzędu tylnym wejściem, by uniknąć spotkania z Homerem, chociaż znał rozkład jego dnia na tyle dobrze, by podejrzewać, że odbił kartę o 17:30, co do minuty, a teraz żłopie gdzieś piwo. Piec był starym, rozlatującym się gruchotem, doglądał go inny stary gruchot o nazwisku Miller, z którym Jaffe nigdy nie zamienił słowa - Miller był głuchy jak pień.

Jaffe potrzebował trochę czasu, by mu wyjaśnić, ze będzie korzystał z pieca przez godzinę lub dwie i najpierw spali paczkę, którą przyniósł z domu, zaraz tez wrzucił ją do ognia. Potem poszedł do Pokoju Niedoręczonych Listów.

Homer nie żłopał piwa na mieście. Czekał, siedząc na krześle Jaffe'a pod gołą żarówką i przerzucał stosy listów.

- No, co to za szwindel - zapytał, ledwie Jaffe stanął w drzwiach.

Jaffe wiedział, ze na nic by się zdało odgrywanie niewiniątka. Miesiące badań odcisnęły na jego twarzy piętno wiedzy. Nie mógł już udawać naiwnego. Ani tez nie chciał, w gruncie rzeczy.

- Żaden szwindel - odpowiedział z jawną pogardą wobec dziecinnych podejrzeń tamtego - Nie biorę niczego, co pan chciałby wziąć. Albo z czego mógłby pan uczynić jakiś użytek.

- O tym to ja będę decydował, ty ośle - powiedział Homer, odrzucając listy, które przeglądał, na zwały makulatury - Chcę wiedzieć, co tu kombinujesz. Poza tym, ze urwałeś się z roboty.

Jaffe zamknął drzwi. Nie zdawał sobie do tej pory sprawy, ze przez ściany docierały do pokoju odgłosy pracy pieca. Wszystko tu leciutko drżało.

Worki, listy, słowa w listach. Krzesło, na którym siedział Homer i krótki nóż, lezący na podłodze przy krześle, na którym siedział Homer. Całe to pomieszczenie leciutko się poruszało, jakby w głębi ziemi brzmiał grzmot.

Jakby świat miał się za chwilę zawalić.

Może tak będzie Dlaczego nie? Na nic zda się udawanie, ze STATUS jest wciąż QUO. On zmierzał w kierunku tronu, takiego czy innego.

Nie wiedział, jaki to tron i w jakiej znajduje się krainie, ale musiał usunąć wszelkich pretendentów. Nikt go nie oskarży i nie osądzi, nie skazę na krzesło elektryczne. Teraz on ustanawiał prawa.

- Chciałbym wyjaśnić - zwrócił się do Homera, przybierając ton prawie nonszalancki - czym szwindel jest naprawdę.

- Tak. - powiedział Homer, krzywiąc pogardliwie usta - No, dlaczego nie wyjaśniasz?

- To całkiem proste. Ruszył w kierunku Homera, krzesła i noża przy krześle. Szybkość, z jaką się zbliżył, spłoszyła Homera, ale nie ruszył się z krzesła - odkryłem pewną tajemnicę - ciągnął Jaffe

- Co?

- Chce pan wiedzieć, co to za tajemnica?

Teraz Homer wstał, gałki oczu drżały mu jak wszystko dookoła. Wszystko, oprócz Jaffe'a. Wszelkie drżenie znikło z jego rąk, wnętrzności i głowy. Stał pewna stopa na niepewnym gruncie.

- Nie wiem, o co ci, do cholery, chodzi - powiedział Homer - ale wcale mi się to nie podoba.

- Nie mam o to do pana pretensji - odpowiedział Jaffe. Nie patrzył na nóż. Nie musiał. Wyczuwał go - Ale pana obowiązkiem jest wiedzieć o tym, co się tu dzieje, prawda? - ciągnął Jaffe.

Homer odszedł od krzesła na kilka kroków. Znikł gdzieś jego niedbały, rozkołysany chód, który chętnie demonstrował. Potknął się, jakby podłoga przechyliła się w bok.

- Siedziałem w centrum świata - powiedział Jaffe W tym pokoju ...

Właśnie tutaj się to wszystko odbywa - Czy to prawda?

- Prawda jak cholera.

Na twarzy Homera ukazał się nerwowy uśmieszek. Spojrzał w stronę drzwi.

- Chce pan iść? - zapytał Jaffe - Tak - popatrzył na zegarek nie widzącymi oczyma - Musze lecieć Wpadłem tu tylko, żeby...

- Boisz się mnie - powiedział Jaffe - I masz rację. Nie jestem już tym, kim byłem.

- Czy to prawda?

- Powtarzasz się.

Homer znów spojrzał w stronę drzwi. Miał do nich pięć kroków, cztery, jeśli pobiegnie. Przebył połowę tej odległości, gdy Jaffe podniósł z podłogi nóż. Schwycił za klamkę, słysząc, ze tamten się zbliża.

Obejrzał się - nóż trafił prosto w jego oko. To nie był przypadkowy cios.

To była synchronizacja. Oko błysnęło i błysnął nóż. Błyski zderzyły się, w następnej chwili, krzycząc, osuwał się po drzwiach na podłogę, a Randolph śledził ruch ciała, by wydobyć z jego głowy nóż do otwierania listów.

Huk pieca wzmagał się. Stojąc tyłem do worków, Jaffe czuł, jak listy tuliły się do siebie, wstrząs przestawiał słowa na kartkach, układając z nich wspaniały poemat. Krew jak morze, mówił poemat; myśli Jaffe'a pływały w morzu jak gęste skrzepy, palące jak ogień.

Zacisnął mocno palce na trzonku noża. Nigdy jeszcze nie przelał krwi, nawet nie rozgniótł pluskwy, chyba mimo woli. Ale teraz, zaciskając w pięści gorący, mokry nóż, czuł się cudownie. To była przepowiednia, to był dowód.

Z uśmiechem wyciągnął ostrze z oczodołu Homera i, zanim jego ofiara zdążyła ześliznąć się po drzwiach na podłogę, wbił go Homerowi w gardło aż po trzonek. Tym razem nie pozostawił go tam ani chwili. Uciszywszy krzyki Homera, wyciągnął nóż i wbił go w środek jego piersi. Trafił na kość i musiał pokonać ten opór, ale nagle przybyło mu sił Homer krztusił się krew płynęła mu z ust i zranionego gardła Jaffe wyciągnął nóż. Nie zadał następnego ciosu. Wytarł ostrze chusteczka do nosa i odwrócił się od ciała, zastanawiać się nad następnym posunięciem.

Gdyby próbował wrzucić worki do pieca, ryzykował, ze go przyłapią i chociaż zabicie tego tępego brutala wprawiło go w uniesienie, zdawał sobie sprawę z niebezpieczeństwa, w razie wykrycia morderstwa. Lepiej przenieść palenisko tutaj. W końcu ogień jest ruchomym świętem. Potrzebował tylko zapałek, a Homer je miał. Pochylił się nad zgarbionym ciałem w poszukiwaniu pudełka zapałek. Znalazł je, wyciągnął z kieszeni Homera i podszedł do worków.

Ku własnemu zdziwieniu poczuł smutek, kiedy podpalał nie doręczone listy. Spędził pośród nich tyle tygodni w jakimś dzikim uniesieniu, upojony tajemnicami. Teraz musiał to wszystko porzucić. Od tej chwili - po zabiciu Homera i spaleniu listów - stał się uciekinierem, człowiekiem bez historii, przyzywany przez jakąś Sztukę, o której nie wiedział nic, ale pragnął jej jak niczego na świecie.

Zmiął kilka kartek na podpałkę. Nie wątpił, ze kiedy pojawi się płomień - już nie zgaśnie, wszystko w tym pokoju było łatwopalne listy, tkanina, ciało. Zgromadził trzy stosy papieru i zapalił zapałkę. Płomień palił się jasno, patrząc nań zrozumiał, jak bardzo nienawidzi jasności. Ciemność jest o wiele ciekawsza pełna tajemnic, pełna gróźb. Przyłożył płonącą zapałkę do stosu podpałki i przyglądał się rosnącym płomieniom. Po chwili wycofał się w stronę drzwi.

Był tam oczywiście Homer, leżał na podłodze oparty o drzwi, krew sączyła się z trzech miejsc. Niełatwo było przesunąć jego zwaliste ciało Jaffe wytężył wszystkie siły, kiełkujący ogień rzucał na ścianę jego cień. W czasie gdy przesuwał ciało zabitego na bok - w ciągu zaledwie pół minuty - ciepło w pokoju wyraźnie wzrosło, a kiedy wychodząc obejrzał się za siebie, cały pokój tonął w ogniu, żar poruszał powietrzem, tworząc wiatr, a ten z kolei wzmagał płomienie.

 

Dopiero w swoim pokoju, kiedy usuwał z niego wszystko, co miało z nim łączność - zacierając wszelki ślad istnienia Randolpha Ernesta Jaffe'a - pożałował tego, co zrobił. Nie podpalenia - to było bardzo rozsądne posunięcie, żałował, ze pozwolił, by ciało Homera spłonęło wraz z listami. Zrozumiał, że powinien był zemścić się w bardziej wyszukany sposób. Trzeba było pociąć ciało na kawałeczki, zapakować oddzielnie każdą cząstkę język, oczy, jądra, wnętrzności, skórę, czaszkę, i nadać je na pocztę, bazgrząc na przesyłkach jakieś bzdurne adresy, aby przypadek (c...

Zgłoś jeśli naruszono regulamin