5.ZAPROSZENIA.pdf

5. ZAPROSZENIA

Szkoła średnia. Już nie czyściec, ale najgłębsze piekło. Męka i ogień… Tak,

doświadczałem obu.

Teraz wszystko robiłem prawidłowo. Pod każdym względem. Nikt nie

mógł się poskarżyć, że uchylam się od odpowiedzialności.

Aby zadowolić Esme i nas chronić, zostałem w Forks. Wróciłem do mojego

starego harmonogramu. Nie polowałem więcej niż reszta rodziny. Każdego dnia

uczęszczałem do szkoły i zachowywałem się jak człowiek. Codziennie

przysłuchiwałem się uważnie cudzym myślom, by usłyszeć coś nowego o

Cullenach – ale nie było niczego nowego. Dziewczyna nie powiedziała o swoich

podejrzeniach. Ciągle powtarzała tę samą historię – że stałem koło niej i

odepchnąłem ją w odpowiednim momencie – aż ciekawscy słuchacze znudzili

się tym wydarzeniem i przestali wypytywać o szczegóły. Nie było

niebezpieczeństwa. Moje pochopne zachowanie nikogo nie zraniło.

Nikogo oprócz mnie.

Byłem zdeterminowany, aby zmienić przyszłość. Nienajłatwiejsze zadanie

dla jednej osoby, ale nie było innego wyboru, z którego konsekwencjami

mógłbym się pogodzić.

Alice powiedziała, że nie będę dostatecznie silny, aby trzymać się z daleka

od dziewczyny. Musiałem jej udowodnić, że nie miała racji.

Myślałem, że pierwszy dzień będzie najtrudniejszy. Pod koniec byłem

tego pewnien. Jednak się myliłem.

Miałem wyrzuty sumienia, wiedząc, że muszę zranić dziewczynę.

Pocieszałem się myślą, że jej cierpienie, w porównaniu do mojego, będzie

niczym więcej niż ukłuciem szpilki – maleńkim bólem odrzucenia. Jako

człowiek Bella wiedziała, że jestem czymś innym, czymś niewłaściwym, czymś

przerażającym. Prawdopodobnie będzie bardziej spokojna niż zraniona, gdy

przestanę z nią rozmawiać i zacznę udawać, że nie istnieje.

- Cześć, Edward – przywitała mnie w pierwszy dzień po wypadku na

biologii. Jej głos był uprzejmy, przyjacielski, jakby obrócony o sto osiemdziesiąt

stopni od czasu, gdy rozmawiałem z nią po raz ostatni.

Dlaczego? Co oznaczała ta zmiana? Zapomniała? Zdecydowała, że

wyobraziła sobie cały epizod? Czy było możliwe, że wybaczyła mi

niedotrzymanie obietnicy?

Pytania paliły jak pragnienie, które atakowało mnie za każdym razem, gdy

oddychałem.

Gdyby tak spojrzeć jej w oczy przez krótką chwilę, aby zobaczyć, czy

można wyczytać w nich odpowiedzi…

Nie. Nie mogłem sobie pozwolić nawet na to. Nie, jeżeli zamierzałem

zmienić przyszłość.

Przesunąłem podbródek o cal w jej kierunku, nie odrywając wzroku od

przedniej części sali. Kiwnąłem lekko głową, a potem obróciłem twarz prosto

przed siebie.

Już więcej się do mnie nie odezwała.

Tego popołudnia, gdy tylko skończyły się lekcje i nie musiałem już dłużej

grać, pobiegłem do Seattle, podobnie jak poprzedniego dnia. Wydawało mi się,

że lepiej znosiłem ból, lecąc nad ziemią, gdy wszystko wokół mnie było zieloną

plamą.

Ten bieg stał się moim codziennym zwyczajem.

Czy ją kochałem? Raczej nie. Jeszcze nie. Jednak mignięcia obrazów

przyszłości z wizji Alice przylgnęły do mnie i mogłem zobaczyć, jak łatwo

zakochać się w Belli. Byłoby to dokładnie jak upadanie – nie wymagałoby

żadnego wysiłku. Brak pozwolenia, by ją pokochać, stanowił przeciwieństwo

spadania – wspinałem się po ścianie klifu, wolno brnąc w górę o kolejne cale,

zupełnie wyczerpany, jakbym miał jedynie siłę śmiertelnika.

Minął już ponad miesiąc, a każdy dzień stawał się trudniejszy. Nie miało

to dla mnie żadnego znaczenia – czekałem, aby się to skończyło, by stało się

łatwiejsze. Ten trud musiała mieć na myśli Alice, gdy mówiła, że nie będę w

stanie trzymać się z daleka od dziewczyny. Zobaczyła rozmiar mojego bólu. Ale

ja mogłem znieść cierpienie.

Nie zamierzałem zniszczyć przyszłości Belli. Jeżeli miałem ją kiedyś

pokochać, to czy unikanie jej nie było najlepszą rzeczą, którą mogłem zrobić?

Ignorowanie Belli oznaczało ograniczenie, które jeszcze umiałem znieść.

Mogłem udawać, że jej nie zauważałem, że w żadnym stopniu mnie nie

interesowała. Nigdy na nią nie patrzyłem. Ale to był maksymalny zasięg mojej

granicy, pozory, nie rzeczywistość.

Nadal zwracałem uwagę na każdy jej oddech, na każde wypowiedziane

przez nią słowo.

Podzieliłem moje męki na cztery kategorie.

Pierwsze dwie były podobne. Jej zapach i cisza. Albo raczej – aby wziąć

odpowiedzialność na siebie, czyli tam, gdzie faktycznie powinna leżeć – moje

pragnienie i ciekawość.

Pragnienie było najbardziej podstawową torturą. Moim zwyczajem stało

się wstrzymywanie oddechu na biologii. Oczywiście, zawsze istniały pewne

wyjątki – gdy musiałem odpowiedzieć na pytanie – i wtedy robiłem wdech. Za

każdym razem, kiedy czułem zapach powietrza wokół dziewczyny, powtarzała

się sytuacja z pierwszego dnia – ogień, potrzeba i brutalna przemoc,

zdesperowana, by wydostać się na wolność. Trudno było wtedy zachować

rozsądek i pohamować samego siebie. I, tak samo jak pierwszego dnia, potwór

we mnie ryczał głośno, tak blisko powierzchni...

Ciekawość była najbardziej stałą męką. To pytanie nigdy mnie nie

opuszczało: O czym ona teraz myśli? Kiedy słyszałem jej ciche westchnienie.

Kiedy z roztargnieniem skręcała pukiel włosów wokół palca. Kiedy wyrzucała

swoje książki na ławkę z większą siłą niż zazwyczaj. Kiedy biegła do klasy

spóźniona. Kiedy stukała niecierpliwie nogą o podłogę. Każdy ruch uchwycony

przez mój peryferyjny wzrok był doprowadzającą do szaleństwa zagadką. Kiedy

rozmawiała z innymi uczniami, analizowałem jej każde słowo i ton głosu. Czy

wypowiadała swoje myśli, czy może rozważała, co powinna mówić? Często

wydawało mi się, że próbowała powiedzieć to, czego oczekiwali jej rozmówcy;

przypomniałem sobie moją rodzinę i naszą codzienną iluzję życia - byliśmy lepsi

w tym niż ona. Chyba że nie miałem racji, może wyobraziłem sobie te rzeczy.

Dlaczego miałaby grać jakąś rolę? Była jedną z nich – ludzkim nastolatkiem.

Mike Newton stanowił najbardziej zaskakującą torturę. Kto by

kiedykolwiek przypuszczał, że tak pospolity, nudny śmiertelnik umiał

doprowadzić mnie do szału? Aby być sprawiedliwym, powinienem czuć pewien

rodzaj wdzięczności dla irytującego chłopaka; bardziej niż inni skłaniał

dziewczynę do rozmowy. Dowiedziałem się o niej tak wielu rzeczy dzięki tym

konwersacjom – wciąż uzupełniałem moją listę – ale, zupełnie pechowo, asysta

Mike’a w tym projekcie bardzo mnie denerwowała. Nie chciałem, aby to on

odkrywał jej sekrety. Ja pragnąłem to zrobić.

Pewne pocieszenie stanowił fakt, że Mike nigdy nie zauważył jej małych

rewelacji, drobnych poślizgnięć. Nic o niej nie wiedział. Stworzył w swojej

głowie Bellę, która nie istniała – dziewczynę tak pospolitą jak on sam. Nie

dostrzegł jej bezinteresowności i odwagi, które odróżniały ją od innych ludzi,

nie słyszał nieprawidłowej dojrzałości wypowiadanych przez nią myśli. Nie

miał pojęcia, że gdy wspominała o swojej matce, brzmiało to tak, jakby rodzic

mówił o dziecku, odwrotnie niż w rzeczywistości – z uwielbieniem,

nieznacznym rozbawieniem, pobłażliwie i bardzo opiekuńczo. Nie słyszał

cierpliwości w jej głosie, gdy udawała zainteresowanie jego chaotycznymi

historyjkami i nie dostrzegł uprzejmości ukrywającej się za tą cierpliwością.

Dzięki rozmowom z Mikiem dodałem najważniejszą cechę do mojej listy,

najbardziej odkrywczą, tak prostą jak rzadką. Bella była dobra . Wszystkie inne

rzeczy uzupełniały całość – życzliwość, skromność, bezinteresowność, kochanie i

odwaga; dziewczyna była niezaprzeczalnie dobra.

Te obiecujące odkrycia nie ociepliły moich uczuć w stosunku do chłopaka.

Własnościowy sposób postrzegania Belli – jakby była nabytkiem, który należy

mieć – prowokowały mnie prawie tak mocno jak jego prymitywne fantazje o

niej. Z upływem czasu stawał się też coraz bardziej pewny siebie; wydawało mu

się, że Bella lubi go bardziej niż tych, których postrzegał jako swoich rywali –

Tylera Crowley’a, Erica Yorkie’a, a nawet, sporadycznie, mnie. Rutynowo, zanim

zaczynały się zajęcia, siadał na brzegu naszej ławki, paplając do niej, zachęcony

jej uśmiechami. Tylko grzecznymi uśmiechami, powtarzałem sobie. Zirytowany

zachowaniem chłopaka, często próbowałem się zrelaksować, przywołując wizję

samego siebie rzucającego nim przez pomieszczenie w daleką ścianę… To

prawdopodobnie nie zraniłoby go śmiertelnie…

Mike nieczęsto myślał o mnie jako rywalu. Po wypadku obawiał się, że

Bella i ja zbliżymy się do siebie dzięki wspólnemu doświadczeniiu, ale

najwyraźniej stało się odwrotnie. Wtedy martwił się, że wyróżniłem Bellę

spośród jej rówieśniczek, zainteresowałem się nią. Teraz całkowicie ją

ignorowałem, podobnie jak innych, więc Mike był zadowolony.

O czym teraz myślała? Czy podobało się jej się jego zainteresowanie?

I w końcu ostatnia z moich tortur, najbardziej bolesna: obojętność Belli. Ja

ją ignorowałem, a ona ignorowała mnie. Nigdy nie spróbowała znowu ze mną

porozmawiać. Z tego, co wiedziałem, nigdy też o mnie nie myślała.

To zapewne doprowadziłoby mnie do szaleństwa – albo nawet złamania

mojej determinacji, by zmienić przyszłość – gdyby nie fakt, że czasami Bella

przyglądała się mi tak jak wcześniej. Sam tego nie widziałem, od kiedy nie

mogłem sobie pozwolić na patrzenie na nią, ale Alice zawsze nas ostrzegała, że

dziewczyna spojrzy się w naszym kierunku. Moja rodzina wciąż była nieufna i

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: