Wiktor Suworow - Lodolamacz.pdf

(1237 KB) Pobierz
Microsoft Word - Suworow Wiktor - Lodolamacz.doc
Wiktor Suworow.
LODOýAMACZ
Z rosyjskiego przeþoŇyli Andrzej Mietkowski i Piotr Halbersztat
MOJEMU BRATU POĺWIĦCAM
Zach–d z jego imperialistycznymi ludoŇercami
przeksztaþciþ siħ w ognisko ciemnoty i niewol-
nictwa. Zadanie polega na tym, Ňeby zburzyę to
ognisko ku radoĻci i tryumfowi mas pracujĢcych
wszystkich kraj–w.
J. STALIN, 1918
DO CZYTELNIKìW
W POLSCE
Lodoþamacz jest czytany w wielu krajach, ale ksiĢŇka ta zostaþa
napisana dla Rosjan, Niemc–w i Polak–w. Opowiada o tym, jak do-
szþo do II wojny Ļwiatowej, kt–rej pierwszĢ ofiarĢ padþa wþaĻnie Pol-
ska. Choę minħþo juŇ ponad p–þ wieku, skutki tego kataklizmu odczu-
wamy do dziĻ.
Kto rozpoczĢþ II wojnħ ĻwiatowĢ? Sowieckie kierownictwo wie-
lokrotnie zmieniaþo stanowisko w tej sprawie.
18 wrzeĻnia 1939 Kreml uznaþ w oficjalnej nocie, Ňe winħ za
wszczħcie wojny ponosi Polska.
30 listopada 1939 na þamach dziennika ÆPrawdaÇ Stalin nazwaþ dal-
szych winowajc–w: áAnglia i Francja napadþy na Niemcy, i tym sa-
mym wziħþy na siebie odpowiedzialnoĻę za tħ wojnħ".
5 maja 1941 przemawiajĢc na zamkniħtym spotkaniu do absolwen-
t–w akademii wojskowych Stalin wskazaþ kolejnego sprawcħ:
Niemcy.
Po zakoıczeniu wojny krĢg winowajc–w rozszerzyþ siħ. Moskwa
oznajmiþa, Ňe II wojnħ ĻwiatowĢ rozpħtaþy wszystkie paıstwa kapita-
listyczne. I tak juŇ zostaþo. Jeszcze niedawno, za czas–w Gorbaczowa,
gþ–wny historyk armii sowieckiej generaþ lejtnant P. ņylin potwierdziþ:
áWinowajcami wojny byli nie tylko imperialiĻci niemieccy, lecz im-
perialiĻci caþego Ļwiata."
Sowieccy komuniĻci obarczajĢ imperialist–w caþego Ļwiata odpo-
wiedzialnoĻciĢ za rozpħtanie wojny, ale przemilczajĢ niechlubnĢ ro-
lħ, jakĢ w tym najwiħkszym kataklizmie XX wieku sami odegrali.
Po I wojnie Ļwiatowej na mocy traktatu wersalskiego Niemcy utra-
ciþy prawo do posiadania silnej armii i ofensywnego uzbrojenia: czoþ-
g–w, lotnictwa bojowego, ciħŇkiej artylerii i okrħt–w podwodnych.
Niemieccy dow–dcy, pozbawieni moŇliwoĻci prowadzenia ęwiczeı
ofensywnych na terytorium Niemiec, mogli je kontynuowaę, dziħki trak-
tatowi z Rapallo (1922), na poligonach w... ZwiĢzku Sowieckim. Sta-
lin udostħpniþ im sale wykþadowe, poligony, strzelnice. Nie zabrakþo
objħtego embargiem sprzħtu: czoþg–w, samolot–w i artylerii. Na roz-
kaz Stalina wyŇsza kadra oficerska Reichswehry uzyskaþa dostħp do
sowieckich fabryk zbrojeniowych, w szczeg–lnoĻci zakþad–w produ-
kujĢcych czoþgi. Stalin nie szczħdziþ Ļrodk–w na odbudowħ niemiec-
kiej potħgi militarnej, bo wierzyþ, Ňe przyszþy konflikt obejmie Euro-
pħ, a nie przyjazny Niemcom ZwiĢzek Sowiecki.
Jak Stalin pomagaþ Hitlerowi objĢę wþadzħ i umocnię swe pano-
wanie - to temat osobnej ksiĢŇki, nad kt–rĢ wþaĻnie pracujħ. Tymcza-
sem przypomnħ tylko, Ňe zwieıczeniem tej polityki staþ siħ pakt Rib-
bentrop-Moþotow, zawarty w sierpniu 1939. Gwarantowaþ on Hitlerowi
caþkowitĢ swobodħ dziaþania w Europie, co byþo r–wnoznaczne z za-
proszeniem do agresji.
Jeszcze nim Hitler zostaþ kanclerzem Rzeszy, sowieccy przyw–d-
cy nadali mu tajny tytuþ - Lodoþamacz Rewolucji. áLodoþamacz Re-
wolucji" miaþ bezwiednie oczyĻcię drogħ dla Ļwiatowego komuni-
zmu; rozbijajĢc zachodnie demokracje miaþ przy okazji osþabię i
rozproszyę wþasne siþy. Diagnoza byþa trafna. PopeþniajĢc straszliwe
zbrodnie przeciw ludzkoĻci Hitler pozwoliþ Stalinowi w odpowiedniej
chwili ogþosię siħ Wyzwolicielem Europy - i zastĢpię brunatne obo-
zy czerwonymi.
W odr–Ňnieniu od Hitlera Stalin rozumiaþ, Ňe szansħ na wygranie
wojny ma ten, kto przystĢpi do niej ostatni. Czekaþ na moment, ákie-
dy kapitaliĻci pokþ–cĢ siħ miħdzy sobĢ".
Sowieckie archiwa juŇ dawno zostaþy gruntownie wyczyszczo-
ne. To co zostaþo, jest praktycznie niedostħpne dla historyk–w. Przy-
padek sprawiþ, Ňe miaþem szczħĻcie przez kr–tki czas pracowaę w ar-
chiwach Ministerstwa Obrony ZSSR. Ale w tej ksiĢŇce Ļwiadomie
postanowiþem korzystaę z tych dokument–w w stopniu.bardzo ogra-
niczonym. Oficjalne publikacje zawierajĢ wystarczajĢco duŇo mate-
riaþ–w obciĢŇajĢcych, by posadzię sowieckich przyw–dc–w komuni-
stycznych na þawie oskarŇonych u boku nazist–w.
Moi gþ–wni Ļwiadkowie, to Marks, Engels, Lenin, Trocki, Stalin,
wszyscy sowieccy marszaþkowie czasu wojny i wielu pierwszoplano-
wych generaþ–w. W tej ksiĢŇce komunistyczni przyw–dcy opowiada-
jĢ o tym, jak przyczynili siħ do rozpħtania wojny, jak szykowali siħ do
uderzenia na Rzeszħ, jak planowali zawþadnĢę wyniszczonĢ przez Hi-
tlera EuropĢ. WyjĢtkowoĻę moich Ņr–deþ polega na tym, Ňe zbrodnia-
rze sami m–wiĢ o swoich czynach.
Hitler dokonaþ w Polsce straszliwych zbrodni, kt–re nigdy nie zo-
stanĢ zapomniane. Jednak Stalin, Armia Czerwona i NKWD ponoszĢ
winħ nie mniejszĢ niŇ Hitler, Wehrmacht i Gestapo. O tym wþaĻnie trak-
tuje ksiĢŇka, kt–rĢ oddajħ wam do rĢk. Szczerze m–wiĢc, czyniħ to z
ogromnĢ tremĢ: polski czytelnik jest moim najwyŇszym sħdziĢ. Tak
siħ staþo, Ňe wþaĻnie w Polsce moje ksiĢŇki uzyskujĢ najwiħksze na-
kþady, to w Polsce powstaje film na podstawie Akwarium, polscy
dziennikarze jako pierwsi odszukali mnie przed laty w Londynie, prze-
prowadzili pierwsze wywiady i nakrħcili reportaŇ.
Polska wersja Lodoþamacza, to jak dotĢd jedyne wydanie tej ksiĢŇ-
ki w krajach dawnego bloku komunistycznego. Nie opublikowano jej
r–wnieŇ po rosyjsku - ani w Rosji, ani na emigracji. Na Zachodzie
najczħĻciej ukazywaþa siħ w okrojonej postaci. Polski czytelnik otrzy-
ma peþnĢ wersjħ - i sam oceni, ile jest warta.
Pragnħ podziħkowaę wszystkim, kt–rzy mi pomagali w trudnych
chwilach, kt–rzy tþumaczyli, wydawali, kolportowali i czytali moje
ksiĢŇki, nieraz naraŇajĢc siħ na szykany. Jestem waszym dozgonnym
dþuŇnikiem. Mam nadziejħ, Ňe zechcecie uznaę Lodoþamacz za drob-
nĢ rekompensatħ.
ROZDZIAý I
DROGA KU SZCZĦĺCIU
JesteĻmy partiĢ klasy,
idĢcej na podb–j Ļwiata.'
M.FRUNZE
Marks i Engels przepowiadali wojnħ ĻwiatowĢ i dþugotrwaþe kon-
flikty miħdzynarodowe, kt–re ápotrwajĢ 15,20,50 lat". Taka perspek-
tywa bynajmniej nie przeraŇaþa autor–w Manifestu komunistycznego.
Nie wzywali proletariatu, by zapobiegaþ wojnom. Przeciwnie, uwa-
Ňali, Ňe przyszþy konflikt globalny jest bardzo poŇĢdany. Wojna jest za-
rodkiem rewolucji, wojna Ļwiatowa jest zarodkiem rewolucji Ļwiato-
wej. Engels tþumaczyþ, Ňe jej bezpoĻrednim skutkiem bħdzie
ápowszechny gþ–d i powstanie warunk–w dla ostatecznego zwyciħstwa
klasy robotniczej".
Marks i Engels nie doczekali wojny Ļwiatowej, ale ich pilny uczeı
- Lenin - kontynuowaþ dzieþo swych mentor–w. Od samego poczĢt-
ku I wojny Ļwiatowej partia Lenina pragnħþa poraŇki rosyjskiego rzĢ-
du. Niech wr–g splĢdruje caþy kraj, niech obali rzĢd, zbezczeĻci naro-
dowe ĻwiĢtynie - wiadomo, Ňe proletariusze nie majĢ ojczyzny.
W zniszczonej i pokonanej Rosji þatwiej bħdzie áprzeksztaþcię wojnħ
imperialistycznĢ w wojnħ domowĢ".
Lenin byþ przekonany, Ňe r–wnieŇ w innych krajach znajdĢ siħ
prawdziwi marksiĻci, gotowi wznieĻę siħ ponad áwĢsko pojmowane
narodowe interesy" i wystĢpię przeciw swoim rzĢdom w imiħ przeksztaþ-
cenia konfliktu w ĻwiatowĢ wojnħ domowĢ. Ale Lenin zawi–dþ siħ w
swoich przewidywaniach. Od jesieni 1914 Lenin - nie porzucajĢc
idei planetarnej rewolucji - przyjmuje program minimum: jeŇeli I woj-
na Ļwiatowa nie wznieci rewolucji na caþym Ļwiecie, to moŇe choę w
jednym kraju! W kt–rymkolwiek. áMoŇliwe jest zwyciħstwo socjali-
zmu [...] w jednym, z osobna wziħtym, kraju kapitalistycznym. Zwy-
ciħski proletariat tego kraju [...] przeciwstawiþby siħ pozostaþemu
Ļwiatu [...] w razie koniecznoĻci nawet siþĢ zbrojnĢ."
GþoszĢc sw–j program minimum Lenin nie zapomina o perspek-
tywie dþugofalowej: o Ļwiatowej rewolucji. Pytanie brzmi: jakie czyn-
niki mogĢ odegraę rolħ zapalnika? W 1916 roku udziela jednoznacz-
nej odpowiedzi: nastĢpi ona w wyniku drugiej wojny imperialistycznej.
Byę moŇe jestem w bþħdzie, ale choę przeczytaþem wiele rzeczy,
kt–re wyszþy spod pi–ra Hitlera, nigdzie nie znalazþem potwierdze-
nia, by Adolf Schicklgruber w 1916 roku Ļniþ o II wojnie Ļwiatowej.
Lenin - tak. Co wiħcej, Lenin juŇ wtedy teoretycznie uzasadniaþ ko-
niecznoĻę takiej wojny dla zbudowania socjalizmu na caþym Ļwiecie.
Wypadki rozwijajĢ siħ w bþyskawicznym tempie. Rok p–Ņniej wy-
bucha rewolucja w Rosji. Lenin powraca do kraju. Na czele niewiel-
kiej, lecz zorganizowanej na wojskowĢ modþħ partii udaje mu siħ, ko-
rzystajĢc z og–lnego zamieszania, dokonaę zamachu stanu i przejĢę
wþadzħ. Jego pierwsze kroki sĢ proste, ale zrħczne. W momencie for-
mowania komunistycznego rzĢdu Lenin ogþasza Dekret o pokoju, od-
noszĢc znakomity skutek propagandowy. Miliony dezerter–w ucie-
kajĢ z frontu do swoich chat, przeksztaþcajĢc wojnħ imperialistycznĢ
w wojnħ domowĢ. Odegrali rolħ álodoþamacza", kt–ry roztrzaskaþ Ro-
sjħ. Kraj stopniowo pogrĢŇaþ siħ w chaosie, a komuniĻci konsolidowa-
li wþadzħ, krok po kroku rozszerzajĢc swoje wpþywy na caþy kraj.
R–wnieŇ w polityce zagranicznej Lenin wykazaþ siħ nie mniejszĢ
zrħcznoĻciĢ. W marcu 1918 zawarþ w BrzeĻciu Litewskim traktat po-
kojowy z Niemcami i ich sojusznikami. Strategiczna sytuacja Nie-
miec byþa w tym momencie beznadziejna. WþaĻnie dlatego Lenin na-
legaþ na zawarcie traktatu, kt–ry pozwoliþ mu skierowaę wszystkie
siþy na utrwalanie komunistycznej dyktatury w kraju. R–wnoczeĻnie
Niemcy mogþy ze zdwojonĢ energiĢ kontynuowaę wojnħ z zachodni-
mi paıstwami, wojnħ, kt–ra wyniszczyþa i osþabiþa wszystkich ucze-
stnik–w konfliktu.
ZawierajĢc separatystyczny pok–j z Niemcami, Lenin zdradziþ so-
jusznik–w carskiej Rosji. Zdradziþ r–wnieŇ samĢ Rosjħ. Na poczĢtku
1918 roku zwyciħstwo Francji, Wielkiej Brytanii, Rosji, Stan–w Zjed-
noczonych i ich aliant–w byþo tylko kwestiĢ czasu. Rosja, kt–ra po-
niosþa w tej wojnie milionowe ofiary, miaþa zapewnione miejsce w
obozie zwyciħzc–w. Ale Lenin nie chciaþ takiego zwyciħstwa. Przy-
w–dca bolszewik–w sam przyznawaþ, Ňe pok–j brzeski byþ tylko kro-
kiem ku Ļwiatowej rewolucji, Ňe wþadza sowiecka ápostawiþa Ļwiato-
wĢ dyktaturħ proletariatu i ĻwiatowĢ rewolucjħ ponad wszelkie, choęby
najciħŇsze, ofiary narodowe". W ten spos–b komuniĻci oddali bez
walki bliskim poraŇki Niemcom milion kilometr–w kwadratowych
najbardziej Ňyznych teren–w i najbogatsze uprzemysþowione regiony
kraju, nie liczĢc kontrybucji w zþocie. W jakim celu?
OdpowiedŅ jest prosta: zawarty traktat faktycznie zdemobilizowaþ
Zgłoś jeśli naruszono regulamin