5_2006.pdf

Tajemnica

Betlejemskiej

Św. pustelnik

z Libanu

Boże Narodzenie

jest świętem

Sensu wszystkiego

Gwiazdy

Kochani Czytelnicy!

W numerze:

Pan Jezus zaprasza nas, abyśmy na nowo z radością

i z pokorą betlejemskich pasterzy przyjęli prawdę o tajemnicy

Jego wcielenia i narodzenia. Ojciec Święty Jan Paweł II pisze,

że: „Samoobjawienie się Boga łączy się z Jego »uczłowie-

czeniem« (…). On naprawdę stał się człowiekiem w swoim

Synu i narodził się z Dziewicy i właśnie w tym narodzeniu,

a w szczególności poprzez mękę, krzyż i zmartwychwstanie,

samoobjawienie się Boga w dziejach człowieka osiągnęło swój

zenit: objawienie się niewyrażalnego Boga w widzialnym czło-

wieczeństwie Chrystusa (…). Wydaje się, że poszedł najdalej,

jak tylko mógł, dalej już iść nie mógł. Poszedł w pewnym sen-

sie za daleko...! Czyż Chrystus nie stał się »zgorszeniem dla

Żydów, a głupstwem dla pogan« (l Kor l, 23)? Właśnie przez

to, że Boga nazywał swoim Ojcem, że tego Boga tak bardzo

objawiał sobą, iż zaczęto odnosić wrażenie, że za bardzo...!

W pewnym sensie człowiek już nie mógł tej bliskości wytrzymać

i zaczęto protestować. Ten wielki protest nazywa się naprzód

Synagogą, a potem Islamem. I jedni, i drudzy nie mogą przyjąć

Boga, który jest tak bardzo ludzki. Protestują: »To nie przy-

stoi Bogu«. »Powinien pozostać absolutnie transcendentny,

powinien pozostać czystym Majestatem – owszem, Maje-

statem pełnym miłosierdzia, ale nie aż tak, żeby sam płacił

za winy swojego stworzenia, za jego grzech«. W pewnym

sensie słusznie więc można mówić, że Bóg za bardzo się

odsłonił człowiekowi w tym, co jest najbardziej Boskie, co

jest Jego wewnętrznym życiem; odsłonił się w swej Tajemnicy.

I nie zważał na to, że to odsłonięcie się przesłoni Go poniekąd

w oczach człowieka, bo człowiek nie jest zdolny znieść nad-

miaru Tajemnicy. Nie chce, ażeby ona tak bardzo go ogarniała

i przytłaczała” („Przekroczyć próg nadziei”, s. 49).

Pozwólmy ogarnąć się tej radosnej Tajemnicy Bożego

Narodzenia. Z głęboką wiarą na modlitwie i przez sakrament

pokuty przygotujmy sanktuarium naszego serca na przyjęcie

Dzieciątka Jezus. On przychodzi „do swojej własności” i daje

nam moc, abyśmy się stali dziećmi Bożymi (por. J 1, 11-12).

Niech świadomość, że jesteśmy Jego dziećmi, Jego własnością,

pomoże nam z nową otuchą i siłą stawać naprzeciw wszelkim

trudom życia, niech doda zapału do zadań ewangelizacji i cie-

płem ogarnie wszystkie relacje rodzinne i międzyludzkie.

Życzymy wszystkim – czytelnikom, kolporterom i dobro-

dziejom, aby w Waszych domach zagościły właśnie te dary,

które przynosi na świat Boży Syn, pragnący się narodzić

w każdym ludzkim sercu. W zamian z wdzięcznością ofiaro-

wujemy Nowo Narodzonemu wszystkie trudy i poświęcenia

tych, którzy składają się na dzieło „Miłujcie się!” i jego rozpo-

wszechnianie w coraz większej ilości krajów. To nasze wspólne

zadanie, podyktowane przez Ducha Świętego dla budowania

nowego świata.

Składając te życzenia, zachęcamy do opisywania swo-

ich przeżyć nawrócenia, zaangażowań ewangelizacyjnych,

doznanych łask, bo każde świadectwo mówi o działaniu Boga

w życiu człowieka.

Wydarzenie, które nadało sens wszystkiemu

Milczenie Boga?

Święty pustelnik z Libanu

Najważniejsze jest niewidoczne dla oczu

Pokora Boga

Moc modlitwy różańcowej

Byłam wróżką

Nawróceni, udręczeni, dzielni

Prawda ws wyzwoli

Chrześcijanie w Indonezji i Timorze

Wschodnim

Nie zawodzi

Wybaczenie w małżenstwie

Dar i zadanie

Najlepsza inwestycja – czystość

Ruch Czystych Serc Małżeństw

Ratujmy małżeństwa!

Najpiękniejszy prezent ślubny

Przebaczaj nieustannie

Bóg kocha homoseksualistów

O tym, jaką chciałbym mieć żonę

Nie lękajcie się

Pójść pod prąd

Ruch Czystych Serc

„Miłujcie się!” – Katolicki Dwumiesięcznik Społecznej Krucjaty Miłości

Imprimatur: Przełożony Generalny Towarzystwa Chrystusowego

ks. Tadeusz Winnicki, 10.11.2006

Redaguje zespół: Redaktor naczelny: ks. Mieczysław Piotrowski TChr

Zastępca redaktora: Tomasz Tuchowski Redakcja: Robert Bil,

br. Mieczysław Chmiel TChr, Marie Cofta, Lilla Danilecka, Agata Dąbek, Tadeusz Figiel,

ks. Edward Janikowski TChr, Tomasz Kaźmierczak,

Grzegorz Kucharczyk, o. Wojciech Mainka OFM, Jarosław Matecki, Katarzyna i Robert

Pilarscy, Jacek Pulikowski, Małgorzata Radomska, Mirosław Rucki, Mariusz Sonnak,

ks. Andrzej Trojanowski TChr, Teresa Tyszkiewicz,

Eugenia i Julian Umławscy

Opracowanie graficzne: Paweł Fiszer

Adres redakcji: Czasopismo „Miłujcie się!”, ul. Panny Marii 4, 60-962 Poznań,

tel./fax (061) 8523282, tel. (061) 6472686, (061)6472100

www.milujciesie.org.pl, e-mail: milujcie@tchr.org

Wydawca: Wydawnictwo Agape, 60-962 Poznań, ul. Panny Marii 4,

tel./fax (061) 8523282, tel. (061) 6472686

Redakcja zastrzega sobie prawo dokonywania skrótów i zmian w tekstach.

Zdjęcia osób zamieszczone w sąsiedztwie świadectw i artykułów

są całkowicie przypadkowe.

ks. Mieczysław Piotrowski z zespołem redakcyjnym

Wydarzenie, które

Historycy stwierdzają, że w tych latach, kiedy narodził się Jezus,

miało miejsce szczególnie żywe, powszechne oczekiwanie

na największe wydarzenie w historii świata. Dla Narodu

Wybranego miało to być przyjście mesjasza, a dla ludów

pogańskich – narodzenie władcy świata. Wszyscy byli przekonani,

że zdarzy się to w Judei w 7 – 6 roku przed Chrystusem.

dzić się po upływie „siedemdziesięciu

tygodni”. Dla wszystkich komentatorów

jest oczywiste, że nie chodzi tu o tygodnie,

lecz o siedmiolecia. W języku hebrajskim

wyraz shabhuim oznacza bowiem „sied-

miolecie”. Tak więc proroctwo mówi,

że mesjasz przyjdzie na świat po upły-

wie siedemdziesięciu siedmioleci (490

lat) od wydania dekretu króla Artak-

serksesa (458 – 457 przed Chrystusem)

lub jak twierdzą inni – od dekretu Cyrusa

w 538 r. Jedno jest pewne: że proro-

ctwo to wskazuje na przyjście mesja-

sza w latach, w których żył Chrystus.

Jest to rzecz niezwykła, że tylko jeden

raz w Starym Testamencie została

podana w przybliżeniu data przyj-

ścia mesjasza i rzeczywiście stała się

ona dla chrześcijan początkiem ery

mesjańskiej. Wykopaliska w Qumran

potwierdzają, że taką właśnie interpreta-

cję proroctwa Daniela głosili żydowscy

mnisi znad Morza Martwego, któ-

Historyczny fakt powszechnego

oczekiwania

a więc w tym czasie, kiedy narodził się

Jezus. Przybliżoną datę jego przyjścia

ustalili w oparciu o dwa teksty Pisma św.

Starego Testamentu.

1. Tekst prorocki, który najmocniej prze-

mawiał do świadomości żydowskiej, wska-

zując na datę przyjścia mesjasza, pochodzi

z Księgi Daniela (7, 13-14; 9, 24). Znaj-

duje się w tym proroctwie (9, 24) jedyne

w Starym Testamencie bardzo konkretne

czasowe wskazanie wypełnienia się tej

zapowiedzi. Z tego prorockiego tekstu

dowiadujemy się, że mesjasz ma naro-

Józef Flawiusz, historyk żydowski,

pisze, że w narodzie izraelskim w tamtych

czasach (I w.) uważano za rzecz oczywi-

stą, że wkrótce ma się narodzić mesjasz,

władca świata. To przekonanie było naj-

ważniejszym motywem zbrojnego wystą-

pienia Żydów przeciwko cesarstwu

rzymskiemu, największej militarnej potę-

dze ówczesnego świata (66 – 70 r.). Izrae-

lici oczekiwali przyjścia mesjasza w I w.,

nr 5-2006 •

nadało sens wszystkiemu

Boże Narodzenie

Grota Narodzenia w prawosławnej bazylice w Betlejem

Pielgrzymi w grocie Narodzenia

rzy mieli wielki autorytet w całym Izra-

elu w dziedzinie tłumaczenia Pisma św.

Również inne wpływowe środowiska

w Izraelu obliczały czas przyjścia mesja-

sza, władcy świata, w podobny sposób

i ten fakt wyjaśnia, dlaczego w czasach

Chrystusa tak żywe i powszechne było

wśród Żydów oczekiwanie na przyjście

mesjasza. Zgodnie z tymi wierzeniami

czas mesjański miał się zacząć około 20

lat przed narodzeniem Chrystusa. W tym

właśnie okresie Żydzi oczekiwali przyj-

ścia tajemniczego mesjasza. Trzeba

również pamiętać, że Jezus Chrystus,

nazywając siebie „Synem człowieczym”,

wielokrotnie wskazywał, że to proroctwo

wypełniło się w Jego osobie.

2. Drugi tekst prorocki znajduje

się w Księdze Rodzaju : „Nie zostanie

odjęte berło od Judy ani laska paster-

ska spośród kolan jego, aż przyjdzie

ten, do którego ono należy, i zdobę-

dzie posłuch u narodów!” (Rdz 49, 10).

Berło zostało zabrane Judzie w cza-

sach Chrystusa; wtedy panował Herod

Wielki, ostatni żydowski król, a po jego

śmierci państwo Izrael straciło wszelką

autonomię aż do 1948 r. Żydzi z czasów

Chrystusa ściśle wiązali utratę niepod-

ległości i panowanie Rzymian z teks-

tem proroctwa Jakuba (Rdz 49, 10).

Dla Żydów, którzy uwierzyli w Chry-

stusa, stało się oczywiste, że to On

jest oczekiwanym mesjaszem. Ci nato-

miast, którzy Go odrzucili, zmienili

interpretację tego proroctwa, twierdząc,

że mówi ono o całym narodzie izrael-

skim, a nie o konkretnej osobie.

Czyż nie jest zastanawiający fakt,

że Żydzi ostatecznie ustalili kanon 24

ksiąg Biblii Starego Testamentu, bez

możliwości jego poszerzenia, właśnie

w czasach Jezusa? W ten sposób uznali,

że Boże Objawienie osiągnęło swoją peł-

nię. Na dodatek świątynia jerozolim-

ska została całkowicie zniszczona w 70

r. W związku z tym kończy się kapłań-

stwo starotestamentowe i składanie

oiar. Po żydowskich powstaniach prze-

ciwko okupacji rzymskiej w 70 i 132 roku

następuje całkowite rozproszenie Żydów

po całym świecie.

wtedy, gdy światło Jupitera i Saturna

w konstelacji Ryb nałoży się na sie-

bie. Jak się okazuje, takie przekonanie

było powszechne w narodzie izraelskim.

Potwierdza to średniowieczny hebrajski

komentarz do Księgi Daniela .

Jest naukowo stwierdzone, że sławna

starożytna babilońska szkoła astrolo-

giczna z miasta Sippar nad Eufratem

nauczała, iż od 7 roku przed Chrystusem

należy w Palestynie oczekiwać przyj-

ścia na świat „władcy świata”. Odna-

lezienie i odczytanie pisma klinowego

kalendarza gwiezdnego z Sippar w 1925

r. dowodzi tego, że babilońscy astro-

nomowie stwierdzili, iż w 7 roku przed

Chrystusem wyjątkowo aż trzy razy była

widziana koniunkcja Jupitera i Saturna

(29.05., 1.10. i 5.12.). Tego rodzaju nało-

żenie się na siebie tych dwóch ciał nie-

bieskich następuje tylko jeden raz na 794

lata. Wiarygodność tych danych potwier-

dza współczesna astronomia. W Berlinie

przechowywany jest tak zwany stół pla-

netarny. Jest to papirus, na którym egip-

scy astronomowie precyzyjnie zapisali

wszystkie ruchy planet od 17 roku przed

Chrystusem do 10 roku po Chrystusie.

Obserwacje te potwierdzają obliczenia

Keplera, że w 7 roku przed Chrystusem

wystąpiła koniunkcja Jupitera z Satur-

nem, która była najbardziej widoczna

w rejonie basenu Morza Śródziemnego.

Historyków zadziwia fakt, że w tym

czasie, kiedy narodził się Chrystus,

panowało powszechne oczekiwanie

na przyjście mesjasza nie tylko wśród

narodu żydowskiego, ale również inne

Tajemnica gwiazdy betlejemskiej

W Ewangelii św. Mateusza czytamy:

„Gdy zaś Jezus narodził się w Betlejem

w Judei za panowania króla Heroda,

oto Mędrcy ze Wschodu przybyli

do Jerozolimy i pytali: »Gdzie jest nowo

narodzony król żydowski? Ujrzeli-

śmy bowiem jego gwiazdę na Wscho-

dzie i przybyliśmy oddać mu pokłon«”

(Mt 2, 1-2).

W grudniu 1603 r. słynny niemie-

cki astronom Johannes Kepler zauwa-

żył nałożenie się na siebie (koniunkcję)

Saturna i Jupitera, co dawało bardzo silne

światło. Po dokładnych obliczeniach Kep-

ler stwierdził, że podobne zjawisko mogło

mieć miejsce w 7 roku przed Chrystu-

sem. Ku swojemu zdumieniu astronom

ten odkrył komentarz do Pisma św. napi-

sany przez rabina Abarbanela, z którego

to tekstu wynika, że Żydzi wierzyli, iż

mesjasz przyjdzie na świat dokładnie

• nr 5-2006

Miejsce, w którym według tradycji urodził się Pan Jezus

Wchodząc do bazyliki Narodzenia, trzeba schylić głowę

„Tak bowiem Bóg umiłował świat,

z najważniejszych dla muzułmanów, wid-

nieje napis uświadamiający chrześcija-

nom, że „Jezus jest tylko Synem Maryi,

takim samym człowiekiem jak inni ludzie”.

Wiara w to, że człowiek Jezus jest praw-

dziwym Bogiem, że począł się w łonie

Maryi Dziewicy i narodził się tak, jak

każdy inny człowiek, była czymś tak

absurdalnym dla umysłowości i prze-

konań nie tylko Izraelitów, ale i pogan,

że nikt zdrowy na umyśle nie byłby

w stanie dopuścić do siebie myśli o wcie-

leniu się Jahwe w konkretnym miejscu

i określonym momencie historii.

Powszechne oczekiwanie w czasach

Jezusa na przyjście mesjasza, który jako

człowiek będzie wysłańcem Boga, spra-

wiło, że pojawiło się wielu, którzy ogła-

szali, że to właśnie oni są mesjaszami. Byli

wśród nich Barabasz, Teudas, Bar Kochba

i inni, którzy organizowali zbrojne rebelie

przeciwko Rzymianom, ale po ich śmierci

oraz stłumieniu powstań nie pozostali

po nich żadni wyznawcy, a pamięć o nich

szybko przeminęła. Natomiast po hanieb-

nej śmierci krzyżowej Jezusa w środowi-

sku żydowskim natychmiast zrodziła się

wiara w Jego zmartwychwstanie, jak rów-

nież w to, że jako prawdziwy człowiek

jest On również prawdziwym Bogiem.

Wiara w zmartwychwstanie i bóstwo

Chrystusa rozszerzała się z nieprawdopo-

dobnym dynamizmem w całym rzymskim

imperium poprzez pierwszych wyznaw-

ców, którzy byli Żydami. Prawda o tym,

że Jezus jest prawdziwym Bogiem, była

głoszona z narażeniem życia zaraz po Jego

śmierci i zmartwychwstaniu, czego

dał, aby każdy, kto w Niego

wierzy, nie zginął, ale miał życie

wieczne” (J 3, 16)

narody oczekiwały rychłego narodze-

nia się w Judei władcy świata. Jest więc

historycznym faktem, że w czasach Jezusa

również uwaga całego pogańskiego świata

skupiała się na Palestynie w powszech-

nym oczekiwaniu, że w Judei pojawi się

władca świata. Piszą o tym między innymi

rzymscy historycy z przełomu pierwszego

i drugiego wieku: Tacyt w Dziejach i Swe-

toniusz w Życiu Wespazjana .

Mesjaszowi, wymyka się wszelkim

historycznym prawidłowościom. Juda-

izm oraz chrześcijaństwo są fenomenem

jedynym i niepowtarzalnym w historii

wszystkich religii.

Rozpoznanie oczekiwanego mesjasza

w Dziecięciu Jezus, urodzonym w całko-

witym ubóstwie w betlejemskiej stajni,

było sprawą nadzwyczaj trudną. Nato-

miast rozpoznanie w Nim prawdziwego

Boga, który stał się człowiekiem, było

po ludzku niemożliwe. Trzeba pamiętać,

że Żydzi oddawali cześć Jahwe, który był

transcendentny, niewyrażalny; nie można

Go było sobie wyobrażać, a tym bardziej

przedstawiać Go na obrazach czy wypo-

wiadać Jego imię. Stwierdzenie, że jakiś

człowiek jest Bogiem, stanowiło dla Izra-

elitów największe świętokradztwo i bluź-

nierstwo. Dlatego głównym powodem

skazania Chrystusa na śmierć było to,

że jako człowiek uważał się On za Boga

(por. Mt 26, 63-66). Również Mahomet

i religia islamu, którą zapoczątkował,

jest wyrazem tego semickiego zgorsze-

nia, protestu i buntu przeciwko chrześ-

cijaństwu, które głosi, że człowiek Jezus

jest Bogiem. Wokół kopuły jerozolim-

skiego meczetu Omara, który jest jednym

Fenomen jedyny i niepowtarzalny

Wyjątkowość judaizmu i chrześcijań-

stwa wynika z tego, że przyjście mesjasza

było przepowiadane przez proroków Sta-

rego Testamentu w ciągu dwudziestu wie-

ków przed jego narodzeniem w Betlejem.

Mahomet, Budda, Konfucjusz i wszyscy

inni założyciele religii nie byli w ogóle

zapowiadani i oczekiwani.

Zapowiadany w proroctwach mesjasz

– Jezus Chrystus – jest najważniejszą

postacią Starego i Nowego Testamentu.

Tak więc od samego początku dziejów

Narodu Wybranego Jezus był zapowia-

dany i do dnia dzisiejszego jest czczony

jako Zbawiciel Bóg-Człowiek. Fakt,

że od 40 wieków jest oddawana cześć

nr 5-2006 •

że Syna swego Jednorodzonego

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: