Rice Anne - Śpiąca Królewna 1 - Przebudzenie Śpiącej Królewny.pdf

(1059 KB) Pobierz
Microsoft Word - Anne Rice- Przebudzenie Spiącej Królewny.doc
Anne Rice
PRZEBUDZENIE ŚPIĄCEJ
KRÓLEWNY
PRAWO WYBAWCY
Historię Śpiącej Królewny, która zgodnie z klątwą skaleczyła sobie palec wrzecionem i natychmiast
zapadła w stuletni sen razem z rodzicami, a więc królem i królową, oraz całym dworem, młody
królewicz znał od wielu lat.
Uwierzył w nią jednak dopiero, gdy wszedł do zamku.
Wcześniej nie przekonały go nawet ciała innych książąt, śmiałków, którzy poginęli w ciernistym
żywopłocie wokół murów. Tamci przybyli tu z głęboką wiarą; on musiał dostać się do środka i
sprawdzić wszystko sam.
Przejęty smutkiem po śmierci ojca i zbyt potężny pod rządami matki, aby mieć jakiekolwiek opory,
ściął natychmiast część żywopłotu u samych korzeni, tak, aby nie mogły go usidlić jego zielone
macki. Nie miał zamiaru zginąć tu jak inni; przybył jako zwycięzca.
Torując sobie drogę pomiędzy kośćmi tych, którym nie udało się rozwiązać tajemnicy, dotarł w
końcu do wielkiej sali bankietowej.
Słońce było już wysoko na niebie, a przerzedzone pnącza przepuszczały snopy światła, które
docierały przez okna do wnętrza, rozjaśniając je.
Tu, wokół biesiadnego stołu, siedzieli mężczyźni i kobiety z dawnego dworu królewskiego; spali
okryci warstwą kurzu, a ich rumiane, choć obwisłe twarze osnuwały pajęcze nici.
Służba spała oparta o ściany, ich odzienie skruszył już na strzępy upływający czas.
Wszystko wskazywało na to, że owa stara baśń zawiera elementy prawdy. Królewicz, nadal
nieulękły, ruszył, zatem na poszukiwanie Śpiącej Królewny, która musiała się znajdować w sercu
zamku.
Znalazł ją w najwyżej położonej sypialni. Wdychając mimo woli kurz i wilgoć komnat, kroczył
ostrożnie, aby przypadkiem nie nastąpić na pogrążonych we śnie lokajów i służące, aż w końcu
dotarł do progu jej sanktuarium.
Płowe długie włosy królewny leżały rozrzucone na soczystozielonym aksamicie łoża, swobodne
fałdy sukni podkreślały kształt krągłych piersi i ponętnych nóg.
Królewicz otworzył okiennice i blask słońca w jednej chwili oblał ciało kobiety, a on podszedł
bliżej i z cichym jękiem, którego nie zdołał powstrzymać, dotknął najpierw jej policzka, następnie
zębów przez rozchylone wargi i wreszcie nieznacznie wypukłych powiek.
Jej twarz wydała mu się ucieleśnieniem doskonałości, a haftowana suknia utworzyła głęboką
wklęsłość między udami, prezentując wyraźnie kształt ukrytej pod nią płci.
Królewicz dobył miecza, którym przedtem usunął pnącza na zewnątrz zamku, delikatnie wsunął
ostrze między piersi i bez trudu przeciął zbutwiały materiał.
Suknia była rozcięta od góry do dołu, a on rozsunął ją na boki i chciwym spojrzeniem ogarnął całe
ciało. Sutki zachwycały taką samą różowością, co usta, a gaik między nogami był ciemnożółty i
bardziej kędzierzawy niż włosy na głowie, które okrywały ramiona, i sięgał niemal bioder.
Królewicz uciął rękawy, następnie uniósł delikatnie ciało królewny, aby całkowicie zdjąć z niej
suknię; ciężar włosów zdawał się przyciągać jej głowę do jego ramienia, usta rozchyliły się jeszcze
trochę.
Odłożył miecz na bok, zdjął ciężką zbroję, a potem znowu uniósł uśpioną Różyczkę, obejmując ją
lewą ręką, prawą zaś wkładając między nogi, z kciukiem na samym łonie.
Jak dotąd, nie wydała najmniejszego nawet dźwięku, ale jeśli człowiek potrafi jęknąć bezgłośnie,
ona uczyniła to właśnie całą sobą. Jej głowa opadła na jego ramię, pod palcami prawej dłoni poczuł
gorącą wilgoć. Ułożył ją ponownie, ścisnął oburącz jej piersi i począł na przemian ssać delikatnie
jedną i drugą.
Piersi miała pełne i jędrne. Ukończyła właśnie piętnaście lat, gdy dotknęła j ą klątwa złej wieszczki.
Królewicz z upodobaniem przygryzał sutki i niemal brutalnie tarmosił piersi, jakby chciał poczuć
ich wagę. Poklepywał je, co sprawiało mu niesamowitą przyjemność.
Już wcześniej, gdy wchodził do tej komnaty, czuł tak silną żądzę, że erekcja sprawiała niemal ból;
teraz stała się istną udręką.
Nachylił się nad Różyczką, rozsunął jej nogi, uszczypnął lekko delikatne białe ciało po
wewnętrznej stronie ud i z dłonią zaciśniętą na jej prawej piersi wtargnął w nią głęboko.
Jednocześnie przygarnął ją do siebie, a gdy już sforsował dziewictwo, otworzył jej usta językiem i
mocno uszczypnął pierś.
Nadal ssał jej słodkie wargi, zachłannie, ze wszystkich sił, a gdy jego nasienie eksplodowało w niej,
wydała okrzyk.
I otworzyła błękitne oczy.
- Różyczko! - szepnął.
Zamknęła oczy, jej złociste brwi złączyły się, tworząc niewielką zmarszczkę na białym czole
rozjaśnionym od słońca.
Ujął ją pod brodę, pocałował w szyję i wyciągnął swój członek z jej ciasnej płci, a ona jęknęła pod
nim.
Oszołomiona, nie ruszała się z miejsca, więc pomógł jej, aż usiadła naga na łóżku twardym i
płaskim jak stół, pośród strzępów aksamitnej haftowanej sukienki.
- A jednak zdołałem cię zbudzić, moja droga - powiedział królewicz. - Spałaś sto lat, podobnie jak
wszyscy, których kochałaś. Słuchaj. Słuchaj uważnie! Przekonasz się, że ten zamek naprawdę budzi
się do życia.
Z korytarza na zewnątrz dobiegł ich pisk. Ujrzeli stojącą tam dziewkę służebną; zaskoczona i
również zbudzona z wiekowego snu patrzyła na nich z dłonią przyciśniętą do ust.
Królewicz zbliżył się do niej.
- Idź do króla, swego pana. Powiedz mu, że zjawił się królewicz, tak jak głosiła przepowiednia, i
zdjął klątwę ciążącą na całym dworze. Uprzedź też króla, że spędzę w tej komnacie jakiś czas z
jego córką i nie życzę sobie, aby mi przeszkadzano.
Zamknął drzwi, zaryglował je i odwrócił się do Różyczki.
A ona nakryła swoje piersi dłońmi, jej włosy zaś, długie i złociste, gęste i jedwabiste, spływały
bujną falą na łoże, otulając ją niczym płaszcz.
Kiedy pochyliła głowę, zasłoniły ją całkowicie.
Spoglądała jednak na królewicza wzrokiem, który zdumiał go, był bowiem wolny od strachu i
jakiejkolwiek przebiegłości. Przypominała mu owe łagodne zwierzęta leśne, na które polował: tuż
przed śmiercią spoglądały na niego tak samo. Szeroko otwartymi oczami, pozbawionymi
wszelkiego wyrazu.
Jedynie jej przyśpieszony oddech zdradzał lęk. Widząc to, królewicz roześmiał się, zbliżył się do
niej i odgarnął włosy z jej prawego ramienia. Spojrzała uważnie i spłonęła rumieńcem, on zaś
pocałował ją ponownie.
Wargami otworzył jej usta, w obie dłonie pochwycił lewą rękę i umieścił na jej nagim łonie, tak aby
móc swobodnie unieść jędrne piersi i obejrzeć je dokładnie.
- Piękna i niewinna - szepnął.
Dobrze wiedział, o czym ona może myśleć, patrząc na niego. Był zaledwie o trzy lata starszym od
niej, osiemnastoletnim mężczyzną, ale nie lękał się niczego ani nikogo. Wysoki i czarnowłosy, miał
smukłe ciało, co czyniło go bardzo gibkim. Lubił się porównywać w myślach z mieczem;
wyobrażał sobie, że jest równie chyży, zwinny i nadzwyczaj groźny. W przeszłości potykał się już z
rycerzami, którzy, gdyby jeszcze mogli, chętnie stanęliby do walki.
Czuł teraz nie tyle dumę, ile niezmierną satysfakcję: na przekór wszystkiemu dotarł jednak do serca
zamku.
Ktoś zapukał do drzwi, z korytarza dobiegł czyjś okrzyk.
Królewicz w ogóle na to nie zareagował. Znowu położył Różyczkę.
- Jestem twoim księciem - powiedział - i w ten sposób będziesz się do mnie zwracać, i masz mnie
słuchać.
Rozsunął jej nogi, a widok dziewiczej krwi na pościeli sprawił, że uśmiechnął się w duchu,
wchodząc w nią ponownie.
Zaczęła pojękiwać cichutko, co w jego uszach brzmiało jak czarowna muzyka.
- Odpowiedz mi, jak ci poleciłem - wyszeptał.
- Tak, mój książę - odparła.
- O, właśnie - podchwycił i westchnął: - Cudownie.
Kiedy otworzył drzwi, w komnacie panował już niemal zmrok. Poinformował służbę, że teraz zje
kolację i natychmiast przyjmie króla.
Różyczce polecił, aby spożyła posiłek wraz z nim w tej komnacie, pozostając cały czas naga.
- Moim życzeniem jest widzieć cię stale bez ubrania i w każdej chwili gotową dla mnie - wyjaśnił.
Mógł jeszcze dodać, że jest niezrównanie piękna, kiedy jej jedynym odzieniem są długie złociste
włosy, a jedyną ozdobą rumieńce na policzkach i kiedy jej dłonie próbują bezskutecznie osłonić
piersi i płeć, ale nie powiedział tego.
Ujął w przegubach jej drobne ręce i wykręcił je do tyłu, a kiedy nakryto do stołu, polecił jej zająć
miejsce naprzeciw siebie.
Stół nie był zbyt szeroki, więc królewicz mógł bez trudu sięgać do niej ręką, dotykać jej ciała i
pieścić do woli ponętne piersi. Co jakiś czas ujmował też Różyczkę pod brodę i wpatrywał się w jej
twarz, na którą padał blask świec trzymanych przez służbę.
Wniesiono już pieczonego prosiaka i drób oraz owoce w dużych błyszczących pucharach ze srebra,
w drzwiach natomiast stanął król, odziany w ciężką ozdobną szatę, ze złotą koroną na głowie.
Złożył księciu ukłon, czekając na zaproszenie do przestąpienia progu.
- Od stu lat nikt nie dba o wasze królestwo — powiedział książę, unosząc w górę kielich z winem. -
Wielu z waszych wasali przeszło na służbę do innych lordów; żyzna ziemia leży odłogiem.
Zachowujecie jednak swoje bogactwo, swój dwór i swoich żołnierzy. Przed wami bogata
przyszłość.
- Jestem waszym dłużnikiem, książę - odparł król. - Byłbym rad, poznając wasze nazwisko,
nazwisko waszej rodziny.
- Moja matka, królowa Eleanora, żyje po drugiej stronie lasu — wyjaśnił książę. — Swego czasu
było to królestwo mego pradziadka, króla Heinricka, waszego potężnego sojusznika.
Na twarzy króla pojawił się natychmiast wyraz zdumienia i zmieszania. Nie zdziwiło go to.
Dostrzegając rumieńce na jego policzkach, dodał:
- W tamtym czasie odbywaliście służbę na zamku mego pradziadka, nieprawdaż? Wy i może
królowa?
Król z rezygnacją zacisnął wargi i z wolna kiwnął głową.
- Jesteście, panie, synem potężnego monarchy - szepnął. Celowo nie podnosił wzroku, aby nie
patrzeć na swoją nagą córkę.
- Różyczkę biorę teraz do siebie na służbę - oświadczył książę. - Należy odtąd do mnie. - Wziął do
ręki długi srebrny nóż, odkroił kilka plastrów gorącej soczystej pieczeni i nałożył
sobie na talerz. Stojący za jego plecami lokaje niemal bili się między sobą o zaszczyt umieszczenia
obok niego innych potraw.
Różyczka znowu zasłoniła swoje piersi; policzki miała mokre od łez, dygotała lekko ze strachu.
- Jak sobie życzycie - odparł król. - Jestem waszym dłużnikiem.
- Zachowaliście życie i swoje królestwo - powtórzył książę. - A ja zachowam przy sobie waszą
córkę. Spędzę tu noc, jutro zaś uczynię z niej swoją księżniczkę.
Nałożył sobie na talerz trochę owoców i dodatkową porcję gorącego mięsiwa, następnie pstryknął
palcami i szeptem polecił Różyczce, aby usiadła przy nim.
Nie potrafiła ukryć wstydu odczuwanego przed służbą.
On jednak odtrącił jej dłoń, którą usiłowała osłonić swoją płeć.
- Nigdy więcej nie zakrywaj się w ten sposób - pouczył ją. Ton jego głosu był niemal czuły,
odgarnął jej też z twarzy niesforne włosy.
- Dobrze, mój książę - szepnęła. Miała piękny łagodny głos. - Ale to takie trudne...
- Oczywiście, że trudne - odparł z uśmiechem. - Takie jest jednak moje życzenie i zastosujesz się do
niego.
Pociągnął ją i posadził sobie na kolanach, obejmując lewym ramieniem. - Pocałuj mnie -
powiedział. Znowu poczuł na wargach jej gorące usta i natychmiast przeszyła go fala żądzy, zbyt
gwałtownej, jak na jego gust. Uznał jednak, że może jeszcze trochę podelektować się tą słodką
torturą.
- Możecie odejść - zwrócił się do króla. - Powiedzcie swojej służbie, aby rano osiodłano dla mnie
wierzchowca. Dla Różyczki nie potrzebuję żadnego konia. Moi żołnierze rozłożyli się niewątpliwie
u waszych bram. - Królewicz nieoczekiwanie roześmiał się. - Bali się wejść tu wraz ze mną.
Przekażcie im ode mnie, że mają być gotowi o świcie. Potem możecie się pożegnać ze swoją córką
Różyczką.
Król natychmiast podniósł wzrok na znak, że zrozumiał, i z należytą atencją wycofał się z komnaty.
Królewicz skierował całą swą uwagę z powrotem na Różyczkę.
Wziął serwetkę i otarł jej łzy. Królewna posłusznie trzymała obie dłonie na udach, ukazując swą
płeć, nie próbowała już też osłaniać rękami drobnych, lecz sterczących różowych sutków, co on
przyjął z satysfakcją.
- Tylko się nie lękaj - powiedział łagodnie. Przez chwilę pił znowu z jej słodkich drżących ust, a
potem trącił kilkakrotnie piersi, aż zakołysały się lekko. — Mogło się przecież okazać, że jestem
stary i brzydki.
- Tak, lecz wtedy byłoby mi cię żal - odparła swoim słodkim delikatnym głosikiem.
Roześmiał się. - Będę cię musiał za to ukarać - oświadczył czule. - Ale odrobina kobiecej
impertynencji, co jakiś czas to nawet dość zabawne.
Spłonęła rumieńcem i przygryzła wargę.
- Czyś może głodna, moja piękna? - zapytał.
Najwyraźniej lęk nie pozwalał jej odpowiedzieć.
- Kiedy zadaję ci pytanie, możesz mówić: „Jeśli sobie tego życzysz, mój książę", a ja będę wiedział,
że odpowiedź brzmi „tak". Albo też: „Nie, chyba, że takie jest twoje życzenie, mój książę", co
będzie oznaczać, że odpowiedź brzmi „nie". Czy zrozumiałaś mnie dobrze?
- Tak, mój książę - odparła. - Jestem głodna, jeśli sobie tego życzysz.
- Dobrze, bardzo dobrze - pochwalił ją. Wziął z czary kiść lśniących ciemnych winogron i począł
karmić ją nimi, wyjmując jej z ust pestki i odrzucając je na bok.
Z nieskrywaną przyjemnością patrzył, jak łakomie piła wino z kielicha, który przytknął jej do ust.
Potem wytarł je i pocałował namiętnie.
Jej oczy błyszczały, przestała jednak płakać. Królewicz pogłaskał ją po plecach, rozkoszując się.
ich jedwabistą skórą, następnie znowu popieścił piersi.
- Wspaniałe - szepnął. - Powiedz: czy bardzo cię rozpieszczano? Spełniano wszystkie twoje
życzenia?
Ponownie spłonęła rumieńcem, zmieszana, a potem z miną winowajcy kiwnęła głową.
- Tak, mój książę, ale zapewne...
Nie lękaj się odpowiadać mi wieloma słowami... - pouczył ją łagodnie - .. .jeśli wyrażają one twój
szacunek wobec mnie. Ale nie mów nic, dopóki nie odezwę się pierwszy. I w ogóle zachowuj
zawsze w pamięci to, co mi sprawia największą przyjemność. Jeśli spełniano wszystkie twoje
życzenia, z pewnością byłaś bardzo rozpieszczona, ale czy również uparta?
- Nie, mój książę, nie uważam się za taką - szepnęła Różyczka. - Starałam się sprawiać radość
moim rodzicom.
- I będziesz sprawiać radość również mnie, moja droga - mruknął królewicz, ciesząc się na myśl o
przyjemnościach.
Nadal obejmując ją mocno lewym ramieniem, zajął się znowu kolacją.
Zjadł z prawdziwym apetytem pieczoną wieprzowinę i drób oraz trochę owoców, popijając to
wszystko obficie winem. Następnie polecił służbie wynieść resztę potraw i zostawić ich samych.
Przygotowano im łoże; świeżą pościel i puchowe poduszki, a do wazonu wstawiono róże. Zapalono
też świece w kandelabrach.
- Teraz położymy się już - powiedział królewicz, wstając i sadzając ją przed sobą. - Jutro czeka nas
długa podróż. Muszę też jeszcze cię ukarać za wcześniejszą impertynencję.
W jej oczach natychmiast zalśniły łzy. Spojrzała na niego błagalnym wzrokiem i uczyniła gest,
jakby chciała osłonić piersi i płeć. Opamiętała się jednak w ostatniej chwili i opuściła ręce,
bezsilnie zaciskając dłonie u boków.
- Nie ukarzę cię zbyt surowo - obiecał królewicz łagodnym tonem i ujął ją pod brodę. —
Przewinienie było naprawdę drobne i popełniłaś je po raz pierwszy. Ale jeśli mam być szczery,
Różyczko, karanie cię będzie dla mnie nie lada rozkoszą.
Przygryzała wargi; widział wyraźnie, że chce coś powiedzieć, ale utrzymanie kontroli nad własnym
językiem i jednocześnie nad rękami kosztuje ją zbyt wiele wysiłku.
- Już dobrze, moja piękna, co chcesz powiedzieć? - zlitował się w końcu.
- Błagam cię, mój książę... - wyszeptała. - Budzisz we mnie lęk.
- Przekonasz się jeszcze, że niepotrzebnie się mnie boisz - zapewnił ją.
Zrzucił z siebie długą opończę, cisnął ją na krzesło i zaryglował drzwi, po czym zdmuchnął

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika:

Zgłoś jeśli naruszono regulamin