narzedzia TCP.pdf

<<DZIAL_A>>

<<DZIAL_B>>

Programy diagnostyczno-

narzędziowe do sieci TCP/IP

w Windows

Maciej Szmit

chwili związanej z ładowaniem systemu

operacyjnego wita nas pulpit ze znajomą

ikonką przeglądarki internetowej. Uruchamiamy zatem

przeglądarkę i wpisujemy adres strony WWW aby

po chwili cieszyć się lekturą zawartości naszych

ulubionych stron... A teraz pytanie: co działo się

od momentu włączenia zasilania do chwili, kiedy

w okienku przeglądarki zaczęły pojawiać się obraz-

ki i napisy – i co ewentualnie mogło pójść źle?

Przyjmijmy, że mamy zainstalowany system MS

Windows 2000 Professional, a do Internetu przy-

łączeni jesteśmy za pośrednictwem sieci lokalnej

zbudowanej w oparciu o standard ethernet i że

korzystamy z usług serwera DNS znajdującego

się gdzieś u naszego providera. Żeby było łatwiej

w odpowiedzi możemy pominąć rozważania związane

z ładowaniem systemu operacyjnego.

Rysunek 1 . Network Address Translation

– zasada działania

obsługująca translację informacji pomiędzy proto-

kołami i zapewniająca przekazywanie informacji

napływającej z Internetu w pakietach IP do odpo-

wiednich maszyn w sieci wewnętrznej (tym razem

już w pakietach IPX).

Rozwiązania polegające na zastosowaniu

w sieci wewnętrznej zestawu adresów prywat-

nych (niewidzianych na zewnątrz) nazywane są

ogólnie Network Address Translation (NAT), przy

czym miłośnicy Linuksa rozróżniają NAT oraz PAT

i nazywają to wszystko maskaradą. Samych NATów

jest zresztą kilka rodzajów na przykład statyczny,

dynamiczny czy negatywny.

NAT działa w ten sposób, że przychodzący na

jego wewnętrzny interfejs pakiet (z adresem naszej

stacji roboczej, oczywiście wziętym z puli adresów

prywatnych) routowany jest na jeden z interfejsów

zewnętrznych skąd trafia do sieci z adresem tegoż

interfejsu. Przychodząca odpowiedź jest odpowiednio

przeadresowywana i przekazywana komu trzeba

(Rysunek 1).

Jeżeli adresów prywatnych w sieci wewnętrznej

jest więcej niż dostępnych adresów publicznych to

jeden adres publiczny powiązany jest z kilkoma

adresami prywatnymi, przy czym (żeby było wia-

domo, do kogo skierować odpowiedź) każdemu

z adresów wewnętrznych przyporządkowywany

jest odpowiedni zestaw portów (z puli portów

dynamicznych) na adresie zewnętrznym.

To rozwiązanie (ze zmianą portów) wyodręb-

niane jest czasem po d nazwą PAT. Oczywiście

adresy w sieci wewnętrznej mogą być dowolne,

ale dobrą praktyką jest stosowanie adresów

z zarezerwowanej puli adresów prywatnych

(tzw. ten-netting), która obejmuje zakresy adreso-

Skąd bierze się sieć

w komputerze

Choć pytanie wygląda trywialnie, odpowiedź na

nie może zająć całkiem sporo czasu. Zacznijmy od

początku. Przede wszystkim, aby móc korzystać

z usług internetowych nasz komputer musi mieć

zainstalowaną obsługę jakichś protokołów warstwy

sieci. Zasadniczo możemy sobie wyobrazić kilka

rozwiązań. Najprostsze z nich polega na tym, że

nasz komputer ma zainstalowaną obsługę rodziny

protokołów TCP/IP i przyznany na stałe adres IP

wpisany w lokalnych ustawieniach konfiguracyjnych.

Jest to rozwiązanie proste, ale dość niebezpieczne,

dlatego znacznie bardziej prawdopodobne jest, że

administrator naszej sieci zdecydował się na coś

innego. Być może uruchomił na którymś z serwe-

rów usługę pozwalającą na dynamiczny przydział

adresu IP na żądanie stacji roboczych, jest też

całkiem możliwe, że w naszej sieci lokalnej funkcjo-

nują adresy prywatne (nie widziane na zewnątrz),

a wszelkie informacje wychodzą z niej z adresem

zewnętrznego interface naszego routera, który z kolei

tłumaczy przychodzące odpowiedzi na odpowiednie

adresy prywatne. W końcu, jeżeli administrator

ma naprawdę ważne powody, możliwe jest, że

na naszym komputerze zainstalowano obsługę

jakiegoś innego stosu protokołów (np. IPX/SPX

znanego ze starszych wersji Novell NetWare) wraz

z odpowiednim oprogramowaniem, a po drodze

z sieci lokalnej do Internetu stoi brama (gateway)

www.haking.pl

Haking nr 1

W łączamy komputer i po krótszej lub dłuższej

<<TOP>>

we 10.0.0.0-10.255.255.255, 172.16.0.0-172.31.255.255

oraz 192.168.0.0-192.168.255.255.

Jeżeli cała operacja zachodzi natomiast oczko wyżej

(to znaczy pakiety przerzucane są nie między adresami IP,

ale między protokołami – jak w przypadku gatewaya IPX/IP)

to całe rozwiązanie nosi już dźwięczną nazwę pośrednika

obwodowego (circuit-level proxy). Generalnie gatewayem

nazywa się bowiem urządzenie działające w co najmniej

czwartej warstwie modelu ISO/OSI (choć i tu w literaturze

przedmiotu panuje niezły bałagan).

Najprawdopodobniej nasz administrator zastosował

w sieci wewnętrznej adresy prywatne, na wszelki wypadek

przydzielane komputerom dynamicznie. Dynamiczny przydział

adresów IP może być realizowany przy wykorzystaniu kilku

protokołów: RARP – Reverse Address Resolution Protocol,

BootP – Bootstrap Protocol, a przede wszystkim – DHCP

– Dynamic Host Configuration Protocol, który ma z nich

wszystkich największe możliwości przekazywania informa-

cji do stacji roboczych. DHCP przekazywać może nie tylko

informacje dotyczące tego, jaki adres IP stacja otrzymuje

i jaki jest adres bramy internetowej, ale również szereg

informacji dodatkowych (np. o usługach serwerów NetWare

dostępnych w naszej sieci).

Uff – uporaliśmy się mniej więcej z pierwszym problemem

– wiemy mianowicie w jaki sposób nasz komputer może

mieć zapewnione usługi warstwy sieci (III warstwy modelu

referencyjnego ISO/OSI).

Żeby się przekonać jak to wygląda w naszym wypadku

możemy posłużyć się odpowiednią opcją w panelu sterowania

ipconfig – program do wyświetlania konfiguracji

protokołu IP

Pomoc: ipconfig /?

ipconfig [/? | /all | /release [adapter]

| /renew [adapter]

| /flushdns | /registerdns

| /showclassid adapter

| /setclassid adapter [classidtoset] ]

Opcje

• adapter – pełna nazwa interfejsu (można używać masek

nazw * oraz ?)

• /? – wyświetla pomoc

• /all – wyświetla pełne informacje o konfiguracji

• /release – zwalnia adres IP dla wskazanego interfejsu

• /renew – odświeża adres IP dla wskazanego interfejsu

(poprzez ponowne odpytanie serwera DHCP)

• /flushdns – usuwa wpisy odwzorowana nazw dziedzino-

wych z pamięci podręcznej

• /registerdns – odświeża wszystkie adresy DHCP

i nazwy DNS

• /displaydns – wyświetla wpisy odwzorowana nazw dzie-

dzinowych z pamięci podręcznej

• /showclassid – wyświetla identyfikatory klas DHCP

dostępnych dla danego interfejsu

• /setclassid – modyfikuje (lub jeśli nie podano identy-

fikatora – usuwa) identyfikatory klas DHCP dostępnych

dla danego interfejsu

Przykład

Polecenie ipconfig bez żadnych opcji pokazuje konfigurację

interfejsów sieciowych

Windows 2000 - konfiguracja IP

0 Ethernet karta :

Adres IP. . . . . . . . . . : 192.168.2.4

Maska podsieci . . . . . . . : 255.255.255.0

Domyślna brama . . . . . . : 192.168.2.1

Rysunek 2 . WinIPcfg – dla lubiących interfejs graficzny

uzytkoników Windows 9*

(konfigurację protokołów sieciowych można znaleźć we wła-

ściwościach protokołu TCP/IP – Micorosoft konsekwentnie

nazywa stos protokołów – protokołem). W systemie mamy

też pożyteczny program o nazwie ipconfig uruchamiany

z konsoli tekstowej, który pozwala nam na wyświetlenie

bieżących ustawień programów i bibliotek obsługi stosu

protokołów TCP/IP na naszej maszynie i na żądanie odświe-

żenia całości bądź części konfiguracji poprzez ściągnięcie

jej na nowo z serwera DHCP (w Windows z serii 9* mamy

dodatkowo do dyspozycji graficzny program winipcfg – patrz

Rysunek 2 ) .

Ano właśnie – w jaki sposób nasza maszyna po starcie

ma zażądać przesłania informacji konfiguracyjnych od ser-

wera DHCP, którego adresu (ani logicznego ani fizycznego)

przecież nie zna, bo i skąd? Oczywiście musi w tym celu

Haking nr 1

www.haking.pl

<<DZIAL_A>>

<<DZIAL_B>>

wysłać wiadomość do wszystkich czyli broadcast (dokładniej:

umiescić tę wiadomość w ramce broadcastowej). Wiado-

mość ta nazywana jest DHCPDISCOVER i jest pytaniem

do serwerów DHCP, które w odpowiedzi przedstawiają się

wiadomością zwaną DHCPOFFER (wysłaną rzecz jasna już

w zwykłej unicastowej ramce zaadresowanej do jednego

odbiorcy). Klient odczekawszy chwilę (żeby zebrać ofertę od

wszystkich zainteresowanych serwerów DHCP) odpowiada

z kolei wiadomością DHCPREQUEST (zawierającą identy-

fikator wybranego serwera, ale broadcastową, żeby inne

serwery DHCP, które zgłosiły gotowość świadczenia usług,

też wiedziały co się dzieje). Wybrany serwer przesyła teraz

wiadomość DHCPACK, w której zapisane są informacje

potrzebne dla skonfigurowania klienta. Zatem na samym

początku w sieci pojawiają się przynajmniej cztery wiadomości

(przy założeniu że mamy jeden serwer DHCP).

arp – program do obsługi protokołu arp

Pomoc: arp /?

ARP -s inet_addr eth_addr [if_addr]

ARP -d inet_addr [if_addr]

ARP -a [inet_addr] [-N if_addr]

Opcje

• /? – wyświetla pomoc

• -a – wyświetla bieżące wpisy ARP (można podać dla

jakiego interfejsu – opcja – N lub odpytać o rozwiązanie

konkretnego adresu IP)

• -g – działa jak -a

• inet_addr – adres IP

• -N if_addr – Wyświetla wpisy dla konkretnego interfejsu

• -d – Usuwa wpis dla hosta o podanym adresie (można

użyć maski * podówczas będą usunięte wszystkie wpisy)

• -s – dodaje wpis do tablicy ARP. Wpisy są dodawane na

stałe

• eth_addr – adres MAC

• if_addr – adres IP dla interfejsu, dla którego chcemy

wykonać podaną operację

Okno na świat

Nasza stacja robocza ma już przynajmniej podstawowe infor-

macje: o własnym adresie logicznym, o używanej w sieci

lokalnej masce, o adresach logicznych wyjścia na świat

serwerów DNS i jeszcze być może kilka innych. Wpisując

adres w przeglądarkę internetową wysyłamy, jak wiadomo,

zapytanie do docelowego webserwera... Stop! Skąd miano-

wicie nasza stacja wie, jaki jest adres IP serwera, na którym

umieszczono strony WWW? Żeby się tego dowiedzieć musi

skorzystać z usługi odwzorowania nazw, która dla podanej

nazwy symbolicznej zwróci odpowiedni adres numeryczny (IP).

W tym celu powinna skontaktować się z DNS-em (Domian

Name Server – Serwer Nazw Dziedzinowych). Jeżeli, jak

to często bywa, serwer nazw dziedzinowych, z którego

korzysta nasza sieć znajduje się poza siecią lokalną, to

ramka niosąca na sobie pakiet IP, zawierający datagram

UDP z zapytaniem DNS (brzmi to strasznie, nieprawdaż?)

trafia do bramy wyjściowej z naszej sieci.

Łatwo powiedzieć trafia, tylko jak to robi? Przecież nasza

stacja zna wprawdzie adres IP bramy, ale nie ma pojęcia jaki

jest jej adres fizyczny (MAC adres), a ramka (która istnieje

w warstwie łączenia danych) zaadresowana jest adresem

fizycznym właśnie. Nasza stacja musi więc skorzystać z pro-

tokołu, który pozwala (broadcastowo) zapytać w sieci o adres

Przykład

Polecenie:

arp -s 157.55.85.212 00-aa-00-62-c6-09

dodaje wpis przyporządkowujący adresowi IP 157.55.85.212

adres fizyczny (MAC) 00-aa-00-62-c6-09.

fizyczny (MAC) komputera o podanym adresie logicznym (IP).

Protokołem tym jest Address Resolution Protocol – ARP.

Samo zapytanie nosi nazwę ARP-Request, zaś udzielana na

nie (już normalnie, czyli unicastowo) odpowiedź – ARP-reply.

Mamy zatem dwie kolejne ramki w naszej sieci – tym razem

służące do ustalenia adresu fizycznego bramy. Oczywiście

adres ten jest zapisywany w podręcznej pamięci (ARP cache)

w naszym komputerze, żeby nie zapychać sieci niepotrzeb-

nymi pytaniami za każdym razem, kiedy chcemy coś wysłać

w świat. W systemie Windows mamy kolejny pożyteczny

program pozwalający na obejrzenie i zmianę zawartości ARP

cache. Jak łatwo się domyślić nosi on nazwę arp .

Ale wracajmy do DNS-a (oczywiście jeśli jest on w sieci

lokalnej, to zanim nasza stacja nawiąże z nim połączenie

musi przesłać zapytanie ARP o MAC adres jego, a nie bramy).

Zakładamy, że DNS, z którego korzystamy, jest poza naszą

siecią, zatem nasza brama (czy raczej router stojący na wyjściu

z naszej sieci) otrzymuje zaadresowaną do siebie (fizycznie)

ramkę zawierającą pakiet IP zaadresowany (logicznie) do

DNS-a. Router jest urządzeniem trzeciej warstwy modelu

referencyjnego ISO/OSI, zatem umie zajrzeć do nagłówka

pakietu IP, stwierdzić, że ten nie jest przeznaczony dla niego,

zajrzeć do tablicy routingu aby sprawdzić dokąd (na który ze

swoich interfejsów) przekierować taki pakiet, przepakowawszy

go przy okazji do ramki odpowiedniej dla tego interfejsu (bo

www.haking.pl

Haking nr 1

<<TOP>>

nslookup – program do obsługi systemu nazw

symbolicznych

Pomoc: po uruchomieniu programu bez żadnych parametrów

w trybie konwersacyjnym należy wpisać polecenie help

Komendy dostępne w trybie konwersacyjnym:

NAZWA – wyświetla informacje o nazwie hosta lub domeny

pobrane z domyślnego DNSu

NAZWA1 NAZWA2 – wyświetla informacje o nazwie hosta

lub domeny pobrane z DNSu o adresie NAZWA2

help – wyświetla pomoc

? – wyświetla pomoc

set OPCJA – ustawia opcje (patrz poniżej)

Opcje

• retry=X – ustawia liczbę ponawianych prób na X

• timeout=X – ustawia początkowy limit czasu na X sekund

• type=X – ustawia zapytanie o rekord określonego typu

(np. A, ANY, CNAME, MX, NS, PTR, SOA,SRV)

• querytype=X – działa tak samo jak opcja type

• class=X – ustawia klasę zapytania (np. IN (Internet),

ANY)

• [no]msxfr – używa szybkiego transferu strefy MS

• ixfrver=X – bieżąca wersja do użycia w żądaniu transferu

IXFR

• server NAZWA – ustawia domyślny DNS na NAZWA,

używając bieżącego

• serwera domyślnego

• lserver NAZWA – ustawia domyślny serwer na NAZWA,

używając serwera początkowego

• finger [UŻYTKOWNIK] – uzyskuje informacje o użytkowni-

ku opcjonalnym z bieżącego hosta domyślnego

• root – ustawia bieżący serwer domyślny jako główny

• ls [opt] DOMENA [> PLIK] – wyświetla adresy w domenie

DOMENA (opcjonalne: kieruje wyniki do pliku PLIK)

• -a – wyświetla kanoniczne nazwy i aliasy

• -d – wyświetla wszystkie rekordy

• -t TYP – wyświetla rekordy określonego typu (np. A,

CNAME, MX, NS, PTR itd.)

• view PLIK – sortuje plik wynikowy polecenia ls i wyświetla

go używając pg

• exit – kończy pracę programu

• all – wyświetla opcje i informacje o bieżącym hoście i ser-

werze

• [no]debug – wyświetla informacje debugera

• [no]d2 – wyświetla szczegółowe informacje debugera

• [no]defname – dodaje nazwę domenową do każdego

zapytania

• [no]recurse – prosi o rekursywną odpowiedź

• [no]search – używa listy przeszukiwania domen

• [no]vc – zawsze używa obwodu wirtualnego

• domain=NAZWA – ustawia domyślną nazwę domeny na

NAZWA

• srchlist=N1[/N2/.../N6] – ustawia domenę na N1,

a listę przeszukiwania na N1,N2 itd.

• root=NAZWA – ustawia serwer główny (rootserver) na

NAZWA

Przykład

Polecenie nslookup www.polska.pl wyświetli informacje

o hoście www.polska.pl

może to przecież być zupełnie inny rodzaj kabelków, czyli

protokołów I i II warstwy) i wreszcie wysłać w świat. Przy

okazji, jeżeli router obsługuje funkcje NAT albo PAT dokonuje

odpowiedniej modyfikacji adresów źródłowych, a jeżeli jest

routerem filtrującym (ang. screening router – podstawowy

komponent ściany przeciwogniowej) to uprzednio spraw-

dza, czy przypadkiem administrator firewalla nie zakazał

wypuszczać pakietów zaadresowanych pod wskazany adres

albo pochodzących z danej maszyny. Wszystkie te operacje

potrafią zająć routerowi nawet kilka milisekund. Oczywiście

przez wysłanie w świat należy rozumieć przesłanie pod adres

wskazany w tablicy routingu – adres kolejnego routera, czyli

jak wolą niektórzy – następnego hopa (ang. next hop ). Żeby

coś (nasz pakiet) wysłać pod ten adres (logiczny) należy

odpowiednio (fizycznie) zaadresować ramkę, która będzie go

niosła; jeśli jest więc to pierwszy pakiet od dłuższego czasu,

należy sprawdzić adres fizyczny następnego hopa pytając go

o to po ARP (ale to już naprawdę czarny scenariusz).

Przez kolejne routery zapytanie dociera (jeżeli wszystko

dobrze pójdzie) do naszego DNS-a, który najpierw sprawdza,

czy dany adres jest mu znany (może to właśnie nasz DNS

obsługuje domenę, do której ów adres należy, a może przed

chwilą ktoś już o ten adres pytał, więc odwzorowanie znajduje

się jeszcze w pamięci podręcznej – DNS cache), jeżeli nie

– wysyła zapytanie do serwera domeny, w której znajduje

się podany adres (być może będzie zmuszony zaczynać od

góry czyli od rootserwerów obsługujących domeny najwyższe

w hierarchii, czyli na przykład .com albo .edu ). Nie wnikając

w szczegóły wymiany informacji między DNS-ami, po pewnym

czasie do naszej maszyny (znowu za pośrednictwem bramy)

trafia odpowiedź odwzorowująca podany adres symboliczny

na adres IP. Aha: do ręcznego odpytywanie DNSa w Windows

służy program nslookup .

Trochę metafizyki

Dalej już wszystko idzie jak już z płatka – przeglądarka wysyła

żądanie do serwera WWW. Zapytanie będzie oczywiście

przesłane protokołem HTTP (Hyper Text Transfer Protocol).

Protokół ten, jak pewnie wiemy, korzysta z połączenia

TCP (zestawianego na porcie 80 serwera), zatem zanim

zaczniemy wysyłanie danych (czyli w naszym przypadku

żądania przesłania nam zawartości stron WWW) należy

zestawić wirtualny obwód pomiędzy gniazdem naszej

przeglądarki a procesem serwera WWW (w niektórych

systemach operacyjnych, żeby było zabawniej, takie pro-

cesy nazywa się demonami).

Mechanizm zestawiania wirtualnych obwodów pomiędzy

gniazdami demonów noszący nazwę trójstronnego uści-

sku ręki (three-way handshake) jest znany od przedszkola

każdemu demonologowi, to jest chciałem powiedzieć infor-

Haking nr 1

www.haking.pl

<<DZIAL_A>>

<<DZIAL_B>>

netstat – program do badania statystyki sieci

Pomoc: netstat /?

Jak widać nasz komputer (162.87.198.100) ma w tej chwili

nawiązane połączenie z adresem (61.31.32.28) oraz wysłał

pakiet TCP SYN na adres 212.51.6.28. Komunikacja z oboma

adresami odbywa się na porcie osiemdziesiątym TCP (po stro-

nie adresata) czyli prawdopodobnie przeglądamy stronę WWW.

NETSTAT [-a] [-e] [-n] [-s] [-p proto] [-r] [interval]

[/?]

Opcje

Przykład

Polecenie netstat -a -e -s pokazuje szczegółowe informa-

cje o ruchu na karcie ethernetowej (w rozbiciu na poszczegól-

ne protokoły).

• /? – wyświetla pomoc

• -a – wyświetla wszystkie połączenia i porty nadsłuchują-

ce.

• -e – wyświetla statystyki Ethernetu

• -n – wyświetla adresy i numery portów w formie nume-

rycznej

• -p proto – wyświetla połączenia dla wyspecyfikowanego

protokołu (TCP, IP lub UDP)

• -r – wyświetla tabelę routingu

• -s – wyświetla połączenia dla protokołów (domyślnie dla

TCP, UDP i IP)

• interval – wyświetla statystyki co określoną liczbę

sekund (zatrzymanie CTRL+C)

Statystyki interfejsu

Odebrano Wysłano

Bajty 1381188 345886

Pakiety unicast 4303 3904

Pakiety inne niż unicast 94 104

Odrzucone 0 0

Błędy 0 0

Nieznane protokoły 126

Przykład

Polecenie netstat -n pokazuje stan połączeń posługując się

adresami numerycznymi

Statystyki IP

Otrzymane pakiety = 4287

Otrzymane błędy nagłówka = 0

Otrzymane błędy adresu = 36

...

Aktywne połączenia

Prot. Adres lokalny Obcy adres Stan

TCP 162.87.198.100:1537 61.31.32.28:80 ESTABLISHED

TCP 162.87.198.100:1538 212.51.6.28:80 SYN_SENT

matykowi, dla przypomnienia dodajmy jednak, że składa

się on z segmentów TCP SYN (od klienta do serwera),

SYN ACK (od serwera do klienta) i ACK (od klienta do

serwera). Rzecz jasna każdy z segmentów jest wysyłany

w pakiecie IP normalną drogą przez bramę z lub do sieci

zewnętrznej.

Dzięki tej powitalnej wymianie segmentów ustanawiana

jest w pełni dwukierunkowa komunikacja, którą system widzi

jako swojego rodzaju osobny dwukierunkowy kanał łączności

(zwany właśnie obwodem wirtualnym – ang. virtual circuit ).

Ustanowione połączenia, jak również dodatkowe informacje

dotyczące statystyki protokołów możemy w Windows obejrzeć

przy użyciu programu netstat ..

Po zakończeniu powitania nasz klient przesyła pro-

tokołem HTTP zapytanie składające się z komendy GET,

a w odpowiedzi serwer odsyła kod strony głównej (oczy-

wiście po drodze potwierdziwszy otrzymanie pakietów

niosących komendę GET odpowiednimi pakietami ACK,

w liczbie i na zasadach określonych przez początkowy

rozmiar okna TCP).

Jeżeli chcielibyśmy zobaczyć to na własne oczy możemy

skorzystać z programu telnet , któremu nakazujemy połączyć

się z naszym ulubionym serwerem WWW podając jako port

docelowy port o numerze 80. W Windows 9* telnet jest

programem graficznym, gdzie numer portu możemy wpisać

w odpowiednim okienku, natomiast w Windows 2000 telnet

to aplikacja konsolowa, musimy zatem wywołać go z odpo-

wiednim parametrem, na przykład:

telnet www.p.lodz.pl 80

Uwaga: między nazwą serwera a numerem portu jest spacja

(w innych programach czasami numer portu oddziela się

dwukropkiem). Połączywszy się piszemy (wielkimi literami)

telnet – zapewnia połączenie ze zdalnym

hostem

Pomoc: telnet /?

telnet [host [port]] [/?]

Dostępne opcje

• /? – wyświetla pomoc

• host – nazwa lub adres IP zdalnego komputera

• port – nazwa usługi lub numer portu

Przykład

Polecenie telnet www.polska pl 80 uruchomi połączenie

z portem 80 serwera www.polska.pl

www.haking.pl

Haking nr 1

115

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: