Jackson Lisa - Dwa pocałunki.pdf
(
1063 KB
)
Pobierz
Jackson Lisa - Dwa pocalunki
Lisa Jackson DWA POCAЈUNKI
Część pierwsza
Settler’s Rider
Północne Idaho
Listopad 1998
P
omóż mi!
Maggie zamarła. Pudełko po kawie, którego używała do odmierzania owsa, wysunęło jej się
z palców i upadło na podłogę. Ziarno się rozsypało. Konie poderwały łby i zarżały. Ugięły się
pod nią nogi. Chwyciła się słupka, który podtrzymywał wyższą kondygnację, gdzie
przechowywano siano.
Maggie, proszę! Tylko ty możesz mi pomóc.
- Maria Teresa? - Maggie poruszyła wargami, ale nie dobył się z nich żaden dźwięk.
Czy to możliwe? Czyżby po tylu latach usłyszała glos siostry? Nagle w stajni zrobiło się
duszno. Choć wiszący przy drzwiach termometr wskazywał dziesięć stopni Celsjusza,
poczuła zimny pot.
To był Thane. On mi to zrobił.
Głos pulsował w jej mózgu.
Thane Walker. Były mąż Marii Teresy i jedyny mężczyzna, którego Maggie nie chciała
widzieć na oczy.
- Co zrobił?
Tym razem wydobyła z siebie głos, choć gardło miała ściśnięte, a w ustach brakowało śliny.
Maggie, proszę, nie pozwól, żeby uszło mu to bezkarnie.
- Gdzie jesteś? - krzyknęła, odwracając się gwałtownie.
Patrzyła na stare krokwie, między którymi zadomowiła się sowa. W smudze światła
padającego z okna wirowały pióra i pyłki kurzu. Wiedziała, że słowa są zbędne. Maria Teresa
była o setki kilometrów stąd. Daleko. Tak cholernie daleko. Zaciskając powieki, Maggie
próbowała myślami przenieść się tam, gdzie mogła przebywać jej siostra bliźniaczka. Bez
rezultatu. Jak zwykle, zresztą. Nie przestawała jednak próbować, wołając w myślach z całej
mocy: Mario Tereso, słyszysz mnie? Słyszysz? Co ten bydlak ci zrobił?
Odczekała chwilę. Cisza. Obok prychnęła zniecierpliwiona klacz.
- Jeśli to jakiś głupi kawał... - powiedziała, a serce waliło jej jak oszalałe. - Mario Tereso,
przysięgam...
Konie wyczuły napięcie i niespokojnie kręciły się w boksach. Drżały pod derkami. Słoma
szeleściła. Maggie wzdrygnęła się. Przeszył ją dreszcz, jak zawsze, gdy Maria Teresa
kontaktowała się z nią w tak specyficzny sposób. Przekazywanie myśli na odległość.
Instynkt. Magia. Czary. Pozazmysłowa percepcja. Jasnowidztwo. Maggie znała na pamięć te
wszystkie terminy i przypisywane im często ironiczne znaczenie. Wiedziała, że wiele osób
uważa ją za ekscentryczkę albo, jeszcze gorzej, za kompletną wariatkę. Powoli opuściła rękę.
Drzazgi ze słupka wbiły jej się w dłoń. Opadła na kolana. Głowę oparła na twardym,
masywnym drewnie. Skoncentrowała się. Zaczęła równomiernie oddychać. To ją uspokajało.
Spróbuj, Mario Tereso, spróbuj. Jeszcze jeden raz.
Niemal do bólu zacisnęła oczy, wytężyła słuch. Do jej uszu dotarł szelest deptanej przez
konie słomy, odgłos pazurków myszy, które chowały się w szparach.
- Nie przerywaj - wyszeptała. - Przygryzła dolną wargę, aż poczuła krew.
Nic.
- Do jasnej cholery, Mario Tereso... Markizo, czy za kogo tam się jeszcze uważasz. Odezwij
się!
Choć w stajni było lodowato, zlana była potem.
- Mario Tereso...
- Mamo?
Z daleka usłyszała głos Becky. Drzwi stajni otworzyły się ze skrzypieniem. Do dusznego,
zatęchłego pomieszczenia wdarł się promień dziennego światła.
- Cześć, dobrze się czujesz?
l
- Świetnie - wydusiła.
Podniosła się i otrzepała kurz z dżinsów. W nadziei, że choć trochę zamaskuje kłamstwo,
uśmiechnęła się słabo.
Piegowata, z nieco zbyt wielkimi oczami i trochę za poważna, jak na swoje trzynaście lat
Becky, nie dała się łatwo zwieść.
- Co ty z tym robisz? - Ruchem głowy wskazała na słupek. - Modlisz się?
- Nie...
- Przecież klęczałaś, mamo. Miałaś atak serca, jakieś porażenie, czy co?
- Właśnie karmiłam konie i musiałam... odpocząć.
Kłamstwo było absurdalne, ale co miała powiedzieć? Że siostra, od której od miesięcy nie
miała wiadomości, nawiązała z nią telepatyczny kontakt? Wiedziała, że nikt w to nie uwierzy,
zwłaszcza jej własna córka.
Becky popatrzyła na pustą puszkę po kawie i na jutowy worek z obrokiem.
- Twoja sprawa.
- Tak było. Właśnie... no cóż, skoro chcesz znać prawdę...
- To byłoby coś nowego.
- Becky... - zaczęła z wyrzutem, ale pohamowała się.
Napięcie między matką a córką było aż nazbyt wyczuwalne. Jak to się stało? - myślała.
Przecież kiedyś byłyśmy nierozłączne.
O Boże, jak wytłumaczyć ten rodzaj więzi, który jest między mną i siostrą bliźniaczką,
zastanawiała się. Zwłaszcza że tak dawno nie porozumiewałyśmy się w ten sposób.
- To... to był... pewien rodzaj czarów - powiedziała.
- Rodzaj czarów? - powtórzyła Rebecca. Kiwnęła głową, jakby tylko takiej odpowiedzi
mogła oczekiwać od matki. Nie ufała kobiecie, która jednym ruchem ręki zniszczyła jej życie.
Zniecierpliwiona przewróciła oczami i odwróciła się.
Maggie rozbolała głowa. Czuła pulsowanie w skroniach. Dłonie zacisnęła w pięści. Tak
bardzo pragnęła powiedzieć Becky prawdę, ale gdyby to zrobiła, córka uznałaby ją za
wariatkę. Każdy, komu próbowała wytłumaczyć ten dziwny rodzaj kontaktu z Marią Teresą,
reagował identycznie.
- Tak. Rodzaj czarów. Kiedy będziesz starsza...
- Masz dopiero trzydzieści siedem lat. Ciągle mi powtarzasz, że to jeszcze nie taki straszny
wiek.
Trzydzieści siedem lat, a chwilami czuję, jakbym miała siedemdziesiąt, pomyślała Maggie.
- Może powinnaś pójść do lekarza. Do innego lekarza. - Pod sarkazmem kryła się odrobina
troski.
- Może powinnam. - Maggie podniosła puszkę i zdjęła miotłę z gwoździa. - To nic
poważnego.
Choć nadal była zdenerwowana, energicznie zmiotła ziarno. Może w ogóle niczego nie
słyszała? Może jest tylko przepracowana, wyczerpana po przeprowadzce i po tych wszystkich
emocjach?
Becky uniosła szczupłe, dziewczęce ramię. Pod luźną bluzą i wyblakłymi dżinsami
widoczne były nieśmiałe kobiece kształty.
- Chyba się przejadę.
- Niedługo zajdzie słońce.
- Nie pojadę daleko. A w ogóle, co cię to obchodzi?
- Obchodzi, i to bardzo.
- Wezmę Jaspera. Sama mówiłaś, że nie znasz drugiego tak pewnego i bezpiecznego konia.
Nie warto się było sprzeczać. Becky miała rację.
- Tylko wracaj szybko, dobrze? Na kolację. Zanim zrobi się ciemno.
Powiesiła miotłę i nabrała kolejną porcję owsa.
- Nie ma obawy, nikt mnie na tym odludziu nie porwie - powiedziała Becky, ściągając
wodze. - To nie cywilizowana Kalifornia, skąd przyjechałyśmy.
- Uważaj na wszelki wypadek.
- Zawsze to robię.
- Weź Barkleya.
- I tak poleci, czy będę chciała, czy nie, ale z niego żaden obrońca.
- Tylko poczekaj, aż Jasper zje.
Becky znowu przewróciła oczami i westchnęła teatralnie. Posłuchała jednak. Przerzuciła
wodze przez górną poprzeczkę boksu, chwyciła widły i dorzuciła siana do żłobu. Pracowały
razem bez słowa, a sprzeczka wisiała w powietrzu. Maggie całym wysiłkiem woli starała się
zachować milczenie, a już na pewno nie krytykować córki. Cierpliwości, powiedziała sobie.
Pretensje i niechęć znikną. Potrzeba na to czasu. Dużo czasu.
Gdy Becky była przekonana, że cały świat sprzysiągł się przeciwko niej, a wszystko to
przez matkę, jedno słowo Maggie mogło wywołać burzę. Kobieta nauczyła się trzymać język
za zębami w takich chwilach. Poza tym Becky oczekiwała odpowiedzi, a cóż Maggie mogła
jej powiedzieć? Że karmiła konie, gdy usłyszała głos siostry? Dotarł do niej akurat tutaj, w
stajni, z odległości setek, może tysięcy kilometrów?
Gdy Jasper najadł się do syta, Becky wyszczotkowała go i osiodłała. Założyła uzdę i
wyprowadziła siwego wałacha na pastwisko. Pozostałe w stajni stadko prychnęło, zbiło się w
gromadkę, podrzucało do góry łbami, jakby i one miały już dosyć zamknięcia. Maggie oparła
się ramieniem o framugę drzwi i patrzyła, jak Becky dosiada konia. Dziewczynka zagwizdała
na Barkleya, owczarka alzackiego, którego przygarnęły. Pies, z nadszarpniętym prawym
uchem i okulała tylną łapą, pobiegł za nią. Bez trudu przemierzał na trzech łapach rozległe
suche tereny, osłonięte od zachodu przez góry Bitterroot.
Maggie zmarzła. Dzisiaj kurtka zdawała się nie chronić jej przed chłodem nadchodzącej
zimy. A może to dlatego, pomyślała, że jesteśmy takie samotne? Były same, tak jak tego
chciała. Jak najdalej od wielkiego miasta i od bolesnych wspomnień z Los Angeles.
Becky przywarła do grzbietu Jaspera i pogalopowała. Pies, mimo okaleczeń, których doznał
w nierównej walce z szopem, dotrzymywał im kroku. Becky i Barkley, dwie zranione istoty,
pomyślała zatroskana Maggie.
Udawała, że nie słyszy złowieszczego wycia kryjącego się gdzieś w oddali kojota. Na niebie
pokazał się księżyc - uśmiechnięty, opalizujący rogalik. Słońce powoli chyliło się ku
zachodowi, gdzie pióropusz odrzutowca przeciął niebo i znikał za cienką zasłoną
zbierających się chmur. Na pastwiskach bydło przeżuwało trawę, machając ogonami.
Zwierzęta kręciły się w pobliżu strumienia, którego wartki nurt przecinał pola.
Tak, to spokojne miejsce, pomyślała. I bezpieczne.
Do najbliższego sąsiada był niespełna kilometr. Do miasteczka, w którym był sklep
spożywczy, poczta i stacja benzynowa, nieco bliżej. Maggie uważała, iż nie ma na ziemi nic
bardziej podobnego do raju niż Settler’s Ridge w Idaho. Z kolei Becky była święcie
przekonana, że to taka dziura, gdzie diabeł mówi dobranoc.
Kiedy córka zniknęła z pola widzenia, Maggie sprawdziła jeszcze wodę w korytach i poszła
na ganek, by zdjąć pranie ze sznura. Gdy trzymała w ustach dwie klamerki i składała czystą
bieliznę, zadzwonił telefon.
- Zaraz... - wymamrotała przez klamerki.
Dzwonek był natarczywy.
- No już, już, idę... idę - żachnęła się.
Wrzuciła pościel do wiklinowego kosza, wtaszczyła rzeczy do starej chaty, postawiła je na
stole i złapała słuchawkę.
- Halo? - powiedziała automatycznie i usłyszała jednostajny sygnał. Kto to był? Gdybyś
mieszkała w dużym mieście, pomyślała, mogłabyś sprawdzić, kto dzwonił. Albo kupić nową
baterię do automatycznej sekretarki.
Rzuciła okiem na słuchawkę i odłożyła ją na widełki. No więc ktoś zatelefonował. Wielka
sprawa. Może któraś z przyjaciółek Becky? I co z tego, że rzadko ktoś do nas dzwoni i że
akurat dzisiaj słyszałam głos Marii Teresy? To nic nie znaczy. Nie wpadaj w panikę. Uspokój
się.
Niepokój Maggie był uzasadniony. Ukrywała się od dziewięciu miesięcy. Uciekła przed
światem, który skrzywdził ją i jej córkę.
Tchórz. Inni sobie radzą. Dlaczego ona nie może?
Nerwowo stukała palcami w stół i zerkała na telefon.
Czy to nie Maria Teresa? Już tak dawno nie rozmawiałyśmy...
Ponownie podniosła słuchawkę i błyskawicznie, nim zdążyła pomyśleć, wykręciła numer.
Otrzymała zamiejscowe połączenie i czekała. Jeden dzwonek. Drugi. Trzeci.
- Cześć. - Chrapliwy, wystudiowany głos Marii Teresy wywołał uśmiech na ustach Maggie.
- Mówi Markiza. Nie mogę teraz podejść do telefonu. Proszę zostawić wiadomość po
sygnale. Zadzwonię, gdy tylko będę mogła. Obiecuję.
Rozległ się sygnał. Maggie zebrała się na odwagę.
- Mario Tereso, mówi Maggie. Jeżeli tam jesteś, podnieś, proszę, słuchawkę... Maria
Teresa?... Och, w porządku, Markizo, jesteś tam? - zapytała zniecierpliwiona, używając
scenicznego imienia siostry. Miała nadzieję, że jeśli Maria Teresa ją słyszy, zapomni o
humorach i podejdzie. - Posłuchaj, otrzymałam od ciebie... wiadomość. No wiesz...
Rozejrzała się i poczuła jak idiotka. A jeśli to wszystko jej się przyśniło?
- Prawdę powiedziawszy to może mi się tylko zdawało, ale chcę z tobą porozmawiać.
Proszę, odpowiedz na mój telefon. Wciąż mieszkam na ranczu w Idaho.
Szybko podała numer, odczekała sekundę lub dwie, westchnęła i odłożyła słuchawkę.
Słońce zaszło. W chacie zrobiło się chłodno i nieprzytulnie. Maggie podregulowała
termostat i podeszła do okna. Patrzyła w stronę gór, tak jakby siłą woli chciała przywołać
obraz córki. Ciągle nie dawała jej spokoju trudna do rozszyfrowania wiadomość od siostry.
Co powiedziała Maria Teresa? Tylko ty możesz mi pomóc. To był Thane. On mi to zrobił.
Co zrobił, zastanawiała się Maggie. Kto to może wiedzieć? Niby dlaczego miałoby się coś
stać? Muszę poskromić fantazję. To, że do swoich kryminałów czerpię tematy z życia, o
niczym nie świadczy. Nie układaj książki o swojej siostrze, upomniała siebie.
Zerknęła na zegar. Podgrzała przygotowany wcześniej gulasz. Pokroiła bułkę, położyła na
wierzch plastry sera i czekała na Becky.
Mijały minuty, Maggie starała się zachować spokój. Zapaliła światło. Wyjęła ze zmywarki
naczynia. Udawała, że nie zauważa włączonego komputera. Nawet nie myślała o pracy, która
w tej chwili wydała jej się równie niestrawna jak stara owsianka.
Po kolacji zabiorę się za rozdział szósty, postanowiła. Nie zachowuj się jak historyczka.
Ona zaraz wróci. Westchnęła, zamknęła drzwi. Ściągnęła włosy w koński ogon. Było bardzo
późno. Chata pogrążała się w coraz większej ciemności. Maggie zapaliła lampę koło drzwi
wejściowych. Pomyślała o zakazanej ścieżce, która prowadziła do Thane’a Walkera,
mężczyzny, którego powinna unikać. Nie widziała go od lat, ale wyobraziła sobie, że jest
równie seksowny i pozbawiony skrupułów jak zawsze - połączenie kowboja samotnika z
zawadiaką z Wyoming. Wyobraziła sobie twarz ze zmarszczkami, które dodawały surowości
jego i tak już ostrym rysom. Był jedynym mężczyzną, którego cyniczne spojrzenie pobudzało
jej krew i podniecało ją. Zapomnij o tym, poradziła sobie. Podeszła do kominka i ściągnęła z
okapu fotografię oprawioną w starą ramkę. Zdjęcie zrobiono przed dziesięciu laty, kiedy Ma-
ria Teresa, idąc w ślady Cher czy Madonny, wcieliła się w Markizę i zaczynała prowadzić
własny talk show. Siostry stały obok siebie - były identyczne, tylko jakby w lustrzanym
odbiciu. Maria Teresa była leworęczna, Maggie posługiwała się prawą ręką. Jedna strona ust
Marii była trochę bardziej uniesiona niż druga, odwrotnie niż u siostry. Mały palec u prawej
ręki Marii Teresy zwrócony był ku środkowi, tak samo wyglądał mały palec u lewej ręki
Maggie.
Maggie przejechała palcem po wyblakłej odbitce i uśmiechnęła się. Obie miały kasztanowe,
kręcone włosy, ale Marii Teresy były jaśniejsze, miały złocisty odcień i miękko okalały jej
twarz. Włosy Maggie były ściągnięte do tyłu w koński ogon. Maria Teresa ubrana była w
krótki, połyskujący czarny kasaczek, od znanego projektanta, ozdobiony sznurem pereł, w
czarne spodnie i w pantofle na bardzo wysokich obcasach. Wybierała się właśnie na przyjęcie
z jakimiś niegdysiejszymi sławami. Maggie miała na sobie tenisówki, dżinsy i flanelową
koszulę, której poła trzepotała na wietrze. Na wygiętym biodrze kołysała trzyletnią Becky.
Stojąc na tle ośnieżonych Gór Skalistych, siostry przytulały się do siebie. Ich promienne
uśmiechy, różowe policzki, odrobina piegów i wpatrujące się w obiektyw płomienne zielone
oczy jakby mówiły: zawojujemy świat.
Kiedy to było?
Przed wiekami.
Odstawiła zdjęcie na okap, między fotografie Becky z różnych etapów jej życia i swoje
własne i wyjrzała przez okno. Zmierzch szybko zapadał, zza cienkiej warstwy chmur widać
było gwiazdy.
- Wróć już, Becky - powiedziała na głos. Miała nadzieję, że zaraz zobaczy galopującego w
stronę stajni Jaspera. Opierała się biodrem o balustradę i starała się zachować spokój i dobre
samopoczucie, na które liczyła, gdy na początku roku wynajęła to miejsce.
Wszystko jest w porządku. Mogłabyś tylko lepiej wykorzystać nadmiernie rozbudzoną
wyobraźnię. Gdybyś była mądra, dziewczyno, zrobiłabyś z niej użytek. Weszłabyś do środka,
nalała sobie filiżankę kawy i zaczęła pisać. Zbliża się termin oddania książki.
Pokręciła nerwowo ślubną obrączką, którą wciąż nosiła na palcu. To śmieszne, powinna ją
była dawno zdjąć, ale jakoś nie mogła. Jeszcze nie teraz. Wyciągnęła rękę w kierunku drzwi,
gdy usłyszała przytłumiony warkot silnika i od-głos ciężkich kół na żwirowej drodze. Dźwięk
nasilał się. Odwróciła głowę i ujrzała pobłyskujące w ciemności światła. Zobaczyła przednie
lampy furgonetki, która powoli zatrzymała się koło stajni. Czarny, lekko poobijany samochód
z przezroczystą osłoną kabiny wydawał się znajomy. Zdawało się jej także, że rozpoznaje
mężczyznę za kierownicą.
- O Boże - wyszeptała. - To nie może być on.
Poczuła suchość w gardle. Kierowca zgasił silnik i otworzył drzwi auta.
- Maggie?
Poznałaby ten głos zawsze i wszędzie, nawet po kilkunastu latach. Thane Walker, wielki i
potężny, wysiadł z kabiny furgonetki.
Serce podeszło jej do gardła.
- No, no, no - powiedziała, z trudem wydobywając słowa.
Gdy zatrzaskiwał drzwi furgonetki, serce waliło jej jak młotem. Ruszył w stronę ganku.
Wyglądał kusząco jak diabeł, którym, jak sądziła Maggie, w istocie był.
Ponownie przypomniała sobie głos Marii Teresy.
To był Thane. On mi to zrobił.
Otrząsnęła się i poprzysięgła sobie, że nie da mu się podejść. Nigdy więcej.
Stracił swój westernowy, powolny sposób chodzenia, zastępując go długim, zdecydowanym
krokiem, którym szybko przemierzył wysypaną żwirem ścieżkę dzielącą stajnię od domu.
Minę miał równie surową, co smagane wiatrem równiny Wyoming, które kiedyś nazywał
domem. Rysy twarzy zawzięte i niewzruszone, zaciśniętą szczękę, wzrok przenikliwy.
Zatrzymał się.
- Thane - powiedziała, nie siląc się na uśmiech. - Po tobie wszystkiego można się
spodziewać.
Miała nadzieję, że uda jej się ukryć uczucia, które nią miotały. Była wstrząśnięta. Serce
waliło jej jak oszalałe, a przez głowę przelatywały dziesiątki pytań.
- Walker, jesteś ostatnią osobą, jakiej się spodziewałam.
Nawet się nie uśmiechnął.
- Ciągle te złośliwości, Maggie?
- Jak zwykle - stwierdziła krótko.
Błysnął zębami. Trwało to zaledwie sekundę. Nawet po tylu latach potrafił sprawić, że czuła
się jak idiotka.
- Ale teraz nie mam ani czasu, ani ochoty ostrzyć sobie na tobie języka.
- No, to nieźle jak na początek.
- Co cię tutaj sprowadza?
Thane nie stracił nic z dawnej żywiołowości; wahał się tylko przez sekundę.
- Potrzebuję twojej pomocy.
- Mojej pomocy? - powtórzyła.
Nie ufała mu za grosz. Miała ochotę go wyrzucić. Sprowadzał same kłopoty. Przekonała się
o tym już bardzo dawno temu. Stała nieruchomo, próbując opanować zdenerwowanie. Jeśli
nawet słyszała „głos” Marii Teresy, nie było jeszcze powodu do paniki. Ale fakt, że stał przed
nią, musiał być czymś więcej niż tylko zwykłym przypadkiem. Nie należała do tych, które
wierzą w przypadki. Skrzyżowała ramiona na piersiach i zmierzyła go wzrokiem.
- Muszę jednak przyznać, Thane, że nie brak ci tupetu. Po tym wszystkim, co zdarzyło się
między tobą i Marią Teresą, dlaczego miałabym ci pomagać?
- Ponieważ, jeśli dobrze pamiętam, zawsze to robiłaś. Nawet po tym, co się zdarzyło.
Uśmiechnęła się chłodno.
- Może jednak zechciałbyś mi cokolwiek wytłumaczyć.
- Chodzi o Marię Teresę.
Serce jej zamarło.
- Nie wiem, jak ci to powiedzieć, ale chcę... - zaczął. - Ona zniknęła, Maggie. Nie ma jej od
trzech dni. Nikt nie wie, gdzie jest, ale... - Popatrzył w kierunku ciemnych wzgórz i wziął
głęboki oddech.
Plik z chomika:
lid7op.pl
Inne pliki z tego folderu:
BERTRICE SMALL - NIEPOKONANA.pdf
(1395 KB)
Jackson Lisa - Dwa pocałunki.pdf
(1063 KB)
Coffman Elaine - Pomyłka (Mackinnon 02).pdf
(1645 KB)
Coulter Catherine - Panna młoda 08 - Bliźniacy.pdf
(951 KB)
Deveraux Jude - Cykl Dama 02 - Bliźniaczki.pdf
(1305 KB)
Inne foldery tego chomika:
AGRESJA FIZYCZNA WOBEC BOHATERA molestowanie etc
ANIOŁY I DEMONY
BAŚNIOWE MOTYWY
BOHATER PORZUCA KOCHANKĘ DLA BOHATERKI
BOHATERKI O NIESTANDARDOWYM WYGLĄDZIE puszyste, wysokie, hojnie obdarzone przez naturę, etc
Zgłoś jeśli
naruszono regulamin