Steelle Danielle - Gwiazda.pdf
(
1216 KB
)
Pobierz
439703918 UNPDF
DANIELLE STEEL
Gwiazda
Przełożyła Bogumiła Nawrot
Dla Popeye, jedynej miłości mego życia
Olive
Rozdział pierwszy
Ptaki nawoływały się w ciszy wczesnego poranka w Dolinie Alexander. Słońce wznosiło
się wolno nad wzgórzami, rozpościerając złociste palce na niebie, które w jednej chwili stało się
niemal purpurowe. Liście drzew szeleściły lekko poruszane słabym wietrzykiem. Crystal stała bez
ruchu na wilgotnej trawie, obserwując jasne niebo, eksplodujące migotliwymi barwami. Na krótką
chwilę ptaki przestały śpiewać, jakby im też piękno doliny odebrało głos. Wokół ciągnęły się żyzne
pola, otoczone wyniosłymi wzgórzami, na których pasło się bydło. Ranczo jej ojca liczyło
osiemdziesiąt hektarów; na urodzajnej glebie uprawiano kukurydzę, orzechy włoskie i winorośl, a
hodowla bydła przynosiła dodatkowe zyski. Ranczo Wyattów od stuleci było dochodowe, ale
Crystal kochała je nie za to, co przynosiło, ale za to, jakim było. Wydawało się, że wiedzie
bezgłośny dialog z duchami, z których obecności tylko ona zdawała sobie sprawę. Obserwowała,
jak wysoka trawa kołysze się lekko na wietrze, i czuła ciepło promieni słonecznych, padających na
jej włosy koloru pszenicy. Zaczęła cicho śpiewać. Miała oczy barwy letniego nieba. Nagle
skierowała się biegiem w stronę rzeki, wilgotna murawa uginała się pod jej stopami. Usiadła na
gładkiej, szarej skale, czując lodowatą wodę, zalewającą jej stopy, i przyglądała się wschodzącemu
słońcu. Lubiła obserwować wschód słońca, lubiła biec przez pola, lubiła po prostu być tu,
rozkoszować się młodością i swobodą, żyć w zgodzie z sobą i przyrodą. Lubiła siedzieć w takie
ciche ranki i śpiewać, jej dźwięczny głos niósł się wkoło, olśniewający także i bez
akompaniamentu instrumentów. W tym śpiewie, który słyszał tylko Bóg, było coś nieziemskiego.
Na ranczo pracowało wielu pastuchów, doglądających bydło, Meksykanów, uprawiających
kukurydzę i winną latorośl. Nad wszystkim czuwał ojciec, Tad Wyatt - nikt nie kochał tej ziemi tak
bardzo, jak on i Crystal. Jej brat Jared pomagał w gospodarstwie po szkole, ale w wieku szesnastu
lat był bardziej zainteresowany pożyczaniem furgonetki i wypadami z przyjaciółmi do Napa,
odległego o pięćdziesiąt minut jazdy od Jim Town. Był przystojnym młodzieńcem, ciemnowłosym
jak ojciec, i miał dryg do poskramiania dzikich koni. Dziś był dzień ślubu Becky, starszej siostry
Crystal. Matka i babka już się krzątały w kuchni. Słyszała je, kiedy wymykała się z domu, by
obejrzeć wschód słońca nad górami. Dziewczyna weszła do wody. Stopy jej ścierpły, a skóra na
kolanach zaczęła szczypać. Roześmiała się na głos, ściągnęła przez głowę cienką, bawełnianą
koszulę nocną i rzuciła ją na brzeg. Wiedziała, że nikt jej nie obserwuje jak stoi wdzięcznie w
strumieniu, zupełnie nieświadoma swej niezwykłej urody, niczym młoda Wenus, wynurzająca się z
rzeki. Kiedy tak stała, jedną ręką przytrzymując na czubku głowy długie, jasnoblond włosy, a
lodowata woda opływała jej zgrabną postać, można ją było z daleka wziąć za kobietę. Tylko ci,
którzy dobrze znali Crystal, wiedzieli, że jest jeszcze dzieckiem. Obcym wydawała się dojrzałą
osiemnastoletnią lub dwudziestoletnią kobietą o kształtnej figurze, jakby wyrzeźbionej z
bladoróżowego marmuru, i ogromnych niebieskich oczach. Nie była jeszcze kobietą, lecz niespełna
piętnastoletnim podlotkiem. Roześmiała się sama do siebie na myśl o tym, że jej szukają. Na
pewno już przyszły do pokoju, zbudzić ją, żeby pomogła w kuchni. Crystal wyobraziła sobie
wściekłość swej siostry i bezzębną babkę, cmokającą z bezsilnej złości. Jak zwykle im się
wymknęła. Często uciekała przed nudnymi obowiązkami, by biegać swobodnie po całym ranczo,
włóczyć się po pastwiskach i lasach podczas zimowych deszczów, lub śpiewając, jeździć na oklep
na koniu hen, za wzgórza, do tajemnych miejsc, które odkryła podczas długich spacerów z ojcem.
Tutaj się urodziła i pewnego dnia, kiedy będzie tak stara, jak babcia Minerva, a może jeszcze
starsza, tutaj umrze. Kochała to ranczo i tę dolinę całą duszą Odziedziczyła po ojcu umiłowanie
ziemi, żyznych pól i zielonych pastwisk. Ujrzała w pobliżu sarnę i uśmiechnęła się łagodnie. W
świecie Crystal nie było wrogów, niebezpieczeństw, tajemnych lęków. Tu miała swoje miejsce i
ani na moment nie wątpiła, że jest tu bezpieczna.
Spojrzała na słońce, sunące coraz wyżej po niebie, i wolno wróciła na brzeg. Z łatwością
wspięła się na skały, na których leżała koszula nocna. Wciągnęła ją przez głowę, materiał przylgnął
do wilgotnej skóry. Burza włosów opadła na ramiona dziewczyny. Crystal wiedziała, że czas
wracać, bo o tej porze wszyscy będą już wściekli. Matka na pewno się poskarżyła ojcu. A przecież
wczoraj Crystal pomagała przy pieczeniu dwudziestu czterech szarlotek, zrobiła chleb, sprawiła
kurczaki, pomogła przy gotowaniu siedmiu szynek i nadziewaniu dojrzałych pomidorów bazylią i
orzechami włoskimi. Wykonała przypadającą na nią część obowiązków i wiedziała, że nie zostało
już nic do zrobienia. Mogli się tylko denerwować, wchodzić sobie nawzajem w drogę i słuchać, jak
Becky wydziera się na brata. Miała masę czasu, by wziąć prysznic, ubrać się i na jedenastą zdążyć
do kościoła. Nie była potrzebna, tylko im się zdawało, że jej potrzebują. Wolała włóczyć się po
polach i brodzić w strumieniu w porannym słońcu. Powietrze nagrzało się i wietrzyk ucichł.
Zapowiadał się piękny dzień.
W oddali ujrzała dom i usłyszała głos babki, nawołującej ją głośno z ganku.
- Cryyyy...staaaa...l!
Wydawało się, że jej imię rozbrzmiewa zewsząd. Roześmiała się i pobiegła w stronę domu.
Przypominała długonogie dziecko z rozwianymi włosami.
- Crystal!
Kiedy dobiegła do domu, babka wciąż stała na ganku. Babcia Minerva miała na sobie
czarną suknię, którą wkładała zawsze, gdy robiła coś w kuchni, i czysty, biały fartuch. Na widok
Crystal, biegnącej w podskokach w białej, bawełnianej koszuli nocnej, oblepiającej figurę
dziewczyny, zacisnęła ze złości usta. W tej dziewczynie nie dało się znaleźć nic sztucznego, żadnej
kokieterii, tylko olśniewającą urodę, której była nieświadoma. Wciąż pozostawała dzieckiem i nie
zdawała sobie sprawy z tego, co to znaczy być kobietą.
- Crystal! Jak ty wyglądasz?! Przez tę koszulę wszystko widać! Nie jesteś już dzieckiem!
Co by się stało, gdyby cię ktoś zobaczył?
- Babciu, przecież dziś sobota... nikogo nie ma. - Uśmiechnęła się szczerze do staruszki, nie
okazując zakłopotania ani skruchy.
- Jak ci nie wstyd. Powinnaś się teraz szykować na ślub swej siostry - mruknęła z
dezaprobatą babka, wycierając ręce w fartuch. - Biegasz jak dzikuska o wschodzie słońca, a tu
tymczasem tyle roboty. Chodź, pomożesz matce.
Crystal uśmiechnęła się i wbiegła na szeroki ganek, z którego wślizgnęła się przez okno do
swojej sypialni. Babka zatrzasnęła drzwi i poszła pomagać swej córce w kuchni.
Crystal przez chwilę stała bez ruchu w swoim pokoju, nucąc sobie cicho, potem ściągnęła
koszulę nocną i rzuciła ją w kąt. Spojrzała na prostą, białą bawełnianą sukienkę z bufiastymi
rękawami i małym, koronkowym kołnierzykiem, którą miała włożyć na ślub Becky. Matka wybrała
dla Crystal możliwie najprostszy fason, bez falbanek, bez żadnych ozdóbek, które mogłyby
podkreślić olśniewającą urodę dziewczyny. Była to dziecinna sukieneczka, ale Crystal to nie
przeszkadzało. Przyda się później na wyjście do kościoła. Kupili jej w Napa skromne, białe
pantofelki, a ojciec przywiózł z San Francisco parę nylonowych pończoch. Babce bardzo się to nie
spodobało, a matka powiedziała, że Crystal jest jeszcze za młoda, by nosić nylony.
- Przecież to jeszcze dziecko, Tad. - Olivię zawsze irytowało to, że tak rozpieszczał ich
najmłodszą córkę. Za każdym razem przywoził jej z Napa i San Francisco jakieś drobiazgi lub coś
oryginalnego do ubrania.
- Będzie się w nich czuła wyjątkowo.
Ubóstwiał Crystal od dnia jej narodzin, ilekroć na nią spojrzał, czuł bolesne ukłucie w
sercu. Jako mała dziewczynka miała aureolę jasnych włosów i zawsze patrzyła prosto w oczy,
jakby miała mu do powiedzenia coś niezwykłego. Spoglądała na świat rozmarzonym wzrokiem i
było w niej coś wyjątkowego, co sprawiało, że wszyscy zatrzymywali się i przyglądali się jej
oniemiali. Zawsze skupiała na sobie wzrok ludzi. Coś ich do niej przyciągało, coś więcej niż jej
wyjątkowa uroda. Niepodobna do nikogo z rodziny, jedyna w swoim rodzaju - była niczym
muzyka dla duszy ojca, nieskazitelna i świetlista jak kryształ. To on wybrał dla swej córeczki imię,
kiedy ujrzał ją po raz pierwszy spoczywającą w ramionach Olivii w kilka chwil po narodzeniu.
Imię pasowało idealnie do jej błyszczących, wyrazistych oczu i miękkich, jasnych włosów. Nawet
rówieśnicy, z którymi się bawiła, wyczuwali, że Crystal jest kimś wyjątkowym, że w jakiś
nieuchwytny sposób różni się od pozostałych dzieci - była swobodniejsza, pogodniejsza i
Plik z chomika:
baniczka
Inne pliki z tego folderu:
Steel Danielle - Zupelnie obcy czlowiek.pdf
(526 KB)
Steel Danielle - Zatrzymane chwile.pdf
(796 KB)
Steel Danielle - Rytm serca.pdf
(738 KB)
Steelle Danielle - Przeprawy.pdf
(947 KB)
Steelle Danielle - Pora_namietnosci.pdf
(1484 KB)
Inne foldery tego chomika:
69 Gorących Zabaw dla Par
ABC FOTOGRAFII
Akwarystyka
AUTYZM
Chcę Schudnąć
Zgłoś jeśli
naruszono regulamin