1991_063_08_Kurier Lubelski.pdf

www.budzynska.forumowisko.net

www.chomikuj.pl/Agaty

www.agatabudzynska.blog.onet.pl

Śpiewam dla rozćwierkanych

• Pamiętasz początki swojego śpiewania?

— Było to bardzo dawno temu na klatce schodowej. Bawiłam się skakanką

i coś tam sobie podśpiewywałam. W liceum założyłyśmy z koleżanką duet pod

pikantną nazwą „Buduar", który był wszędzie niesamowicie życzliwie

przyjmowany. Jeździłyśmy po rozmaitych festiwalach studenckich stanowiąc ich

gitarowo-wokalne maskotki. To były wspaniałe czasy.

• Skąd takie małolaty brały natchnienie do poważnych piosenek

o miłości?

— Z nieszczęścia. On odszedł, ona czekała, albo był nie tym na którego

czekała. Gitara koiła ból. Nie śmiej się. Dusze nastolatek bywają z reguły

nadwrażliwe.

• Co było potem?

— Festiwale, przeglądy, konkursy w całej Polsce i studia na filologii

polskiej na KUL. Pamiętam jak pierwszy raz weszłam do nowej auli

i pomyślałam - jakby to było pięknie tu kiedyś zaśpiewać. Moje marzenia

spełniły się bardzo szybko, dzięki wielu przyjaciołom z uczelni, którzy

malowali moje plakaty, sprzedawali bilety i mówili - Agata daj nam trochę

radości, śpiewaj.

• Komu najwięcej dajesz tej radości?

— Śpiewałam kiedyś dla recydywistów w Goleniowie. Na początku patrzyli

na mnie wyłącznie jak na kobietę. Czułam, że robię się przezroczysta. Po

koncercie podszedł do mnie stary człowiek w więziennym uniformie. Bałam się,

że zaraz stanie się coś złego, a on po prostu uścisnął mi mocno dłoń

i podziękował.

Sądzę, że w każdym z nas jest coś dobrego, ale by wydobyć owo dobro

na zewnątrz, obdarować nim innych trzeba nam odpowiedniego bodźca,

impulsu, którym jest także dobro. Śpiewając dla wielu słuchaczy staram się

myśleć tylko o tym jednym, wybranym, którego wczoraj okradli i nie ma dzisiaj

grosza przy duszy, o dziewczynie usuwającej po raz kolejny ciążę, która nie

wierzy, już w nic. Takich ludzi, z kłopotami, problemami jest cała masa. Ja się

do nich uśmiecham. Czasami odpowiadają i na świecie robi się lepiej.

• Nie obawiasz się, że nie wszystkim potrzebne jest twoje dobro? Może

chcieliby mieć Agatę agresywną, bojową, taką bardziej dzisiejszą.

— Lęk niespełnienia towarzyszy każdemu tworzeniu. Zdaję sobie sprawę,

że nie wszystkim musi się podobać to co robię, ale ja nie chcę się zmieniać,

unowocześniać. Przyszła wiosna i pragnę śpiewać dla tych, którzy potrafią

i chcą się nią cieszyć, dla ludzi rozćwierkanych. Opisywanie zła, nienawiści,

życiowego brudu pozostawiam innym. Mnie interesuje ta druga, słoneczna

strona. Czy to źle?

- 2 -

• W twoim codziennym słowniku miejsce szczególne zajmuje słowo

przyjaźń.

— Wierzę w prawdziwą, lojalną, długą przyjaźń. Mam wielu przyjaciół.

Sześćdziesiąt osób pomogło mi wydać kasetę, a teraz robią wszystko, aby

wyciągnąć mnie z długów w jakie przy okazji popadłam. Dlaczego w ten sposób

postępują? Bo się przyjaźnimy i wierzymy w te same rzeczy, dalekie od

oszustwa, które dopada nas na każdym kroku. O przyjaźni można mówić

długo, ważniejsze wydaje się jednak jej przeżywanie.

• Wróćmy na chwilę do twojej debiutanckiej kasety.

— „Rozmowa z przyjacielem" jest zapisem trzynastu piosenek,

w większości moich kompozycji. Kaseta została zrealizowana w profesjonalnym

studiu w Krakowie z gronem przyjaciół oczywiście. Można się w nią zaopatrzyć

w księgarni na KUL i w Lubelskim Domu Kultury.

• W LDK zadomowiłaś się na dobre.

— Pracują tam fajni ludzie i przychodzą fajni ludzie. Pierwsi

zaproponowali mi stałe miejsce do grania, drudzy chętnie słuchają moich

gości. Na czwartkowych wieczorach bywali już Tadeusz Krok z krakowskich

„Jaszczurów", Olek Grotowski, Stare Dobre Małżeństwo, Sławek Zygmunt, Bez

Jacka i jeszcze ktoś tam.

- 3 -

• Nagrywasz, śpiewasz, plakaty z twoim nazwiskiem często można

spotkać na słupach ogłoszeniowych. Czy nie masz ochoty na coś więcej, na

tzw. karierę?

— Nie umiałabym jej chyba robić w obowiązującym dzisiaj stylu. Owszem

swoją kasetą próbuję zainteresować kilku wielkich rodzimego szołbiznesu, ale

bez padania przed nimi na kolana. Może się uda. Zresztą nawet nie wystarcza

mi czasu na wdrapywanie się na szczyt. Poza solowym śpiewaniem występuję

w Teatrze Literacko - Muzycznym, którego spektakle adresowane są głównie do

dzieci i młodzieży. Dużo energii pochłania także moja nauka w Studium

Teatralnym.

• Muzyka już ci nie wystarcza?

— Teatr zawsze mnie fascynował. W szkole mamy zajęcia z psychologii

i teraz na przykład wiem, widząc jak siedzisz, że jesteś do mnie dobrze

nastawiony. Chciałabym nauczyć się wzbogacać moje śpiewanie światłem,

stworzyć kiedyś widowisko w którym każdy jego uczestnik grałby swoją rolę

twarzą, zostawiając na koncercie cząsteczkę własnego życia.

• Życzę ci tego z całego serca i dziękuję za rozmowę.

Rozmawiał:

ARTUR BORKOWSKI

Fotografował:

MACIEJ KACZANOWSKI

[w:] „Kurier Lubelski” 1991, nr 63, str. 8

- 4 -

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: