Robert Ludlum - Transakcja Rhinemanna.pdf
(
1867 KB
)
Pobierz
Microsoft Word - TRANSAKCJA RHINEMANNA
ROBERT LUDLUM
Transakcja Rhinemanna
Przełożył: Arkadiusz Nakoniecznik
WSTĘP
20 marca 1944, Waszyngton, D. C.
- Dawid?
Dziewczyna weszła do pokoju i przez chwilę patrzyła w milczeniu na wysokiego
oficera, stojącego przy oknie hotelowym. Padał zimny, marcowy deszcz, tworząc na
waszyngtońskim niebie zacieki z wiatru i mgły.
Spaulding odwrócił się świadom jej obecności, choć nie usłyszał ani słowa.
- Przepraszam, mówiłaś coś?
Zauważył, że kobieta trzyma jego płaszcz przeciwdeszczowy. Stwierdził też troskę w
jej oczach... i strach, który starała się ukryć.
- Już po wszystkim - powiedziała cicho.
- Już po wszystkim - powtórzył. - A raczej będzie po wszystkim, za jakąś godzinę.
- Czy oni tam będą w komplecie? - zapytała, zbliżając się do niego z wyciągniętym
przed siebie płaszczem, tak jakby to była tarcza.
- Owszem. Nie mają wyboru. Ja zresztą też. Lewe ramię Spauldinga było
zabandażowane, ręka zaś spoczywała pod marynarką na szerokim czarnym temblaku. - Czy
możesz mi pomóc? Deszcz nadal pada bez ustanku.
Jean Cameron ociągając się podała mu płaszcz.
Zatrzymała się w pół kroku, spoglądając na kołnierz jego wojskowej koszuli, a
następnie na naramienniki munduru. Wszelkie dystynkcje zostały z nich usunięte. Pozostały
po nich tylko wyblakłe ślady.
Ani stopnia wojskowego, ani też oznak przynależności do określonego rodzaju broni.
Nie było nawet złoconych inicjałów kraju, któremu służył.
Służył do tej pory.
Zauważył jej spojrzenie.
- Właśnie tak zaczynałem - powiedział cicho. - Bez nazwiska, bez stopnia, bez
przeszłości. Tylko numer i litera. Chcę, żeby o tym pamiętano.
Dziewczyna stała bez ruchu, ściskając płaszcz w dłoniach.
- Zabiją cię, Dawidzie - powiedziała ledwie słyszalnym głosem.
- Tego na pewno nie zrobią - odparł spokojnie. - Nie będzie żadnych zabójców,
wypadków ani też nagłych rozkazów przenoszących mnie do Birmy albo do Dar es-Salaam.
To już skończone. Nie mogą dowiedzieć się o tym, co zrobiłem.
Uśmiechnął się łagodnie i dotknął jej twarzy. Jej cudownej twarzy. Westchnęła
głęboko, starając się zachować spokój, którego bynajmniej nie czuła. Ostrożnie założyła mu
płaszcz na lewe ramię, a on tymczasem sięgnął ręką do prawego rękawa. Przytuliła na
chwilkę twarz do jego pleców. Poczuł lekkie drżenie w jej głosie.
- Nie będę się bała. Obiecałam ci.
Wyszedł przez szklane drzwi hotelu Shoreham i skłonił głowę w kierunku stojącego
pod daszkiem odźwiernego. Nie chciał taksówki, potrzebował spaceru. Długiego spaceru,
żeby zdążyły wypalić się do końca dogasające w nim płomienie wściekłości. Byłaby to
ostatnia godzina w jego życiu, kiedy ma na sobie mundur.
Mundur bez dystynkcji, bez znaków rozpoznawczych.
Wszedłby przez podwójne drzwi do gmachu Ministerstwa Wojny i podałby swoje
nazwisko żandarmowi.
Dawid Spaulding.
Nic więcej nie powie, to wystarczy. Nikt nie będzie próbował go zatrzymywać i
przeszkadzać mu.
Bezimienni dowódcy, noszący jedynie wydziałowe znaki rozpoznawcze, wydadzą
rozkazy, które pozwolą mu przejść szarymi korytarzami aż do niczym nie oznaczonych drzwi
pewnego pokoju.
Rozkazy będą pozostawione przy stanowisku służby bezpieczeństwa dlatego, że
wcześniej został wydany inny rozkaz, którego źródła nie sposób ustalić, samego rozkazu zaś
nikt nie rozumiał.
W każdym razie tak stwierdzą. Ze wściekłością.
Ale ta wściekłość nie może równać się z jego gniewem.
Bezimienni dowódcy również zdawali sobie z tego sprawę.
W nie oznakowanym pokoju będą na niego czekali ludzie o nazwiskach, które jeszcze
kilka miesięcy temu nie miały dla niego żadnego znaczenia. O nazwiskach, które obecnie
stanowiły dla niego symbol tak potwornego fałszu, że kiedy to sobie uświadomił, zaczął
całkiem poważnie obawiać się o stan swojego umysłu.
Howard Oliver.
Jonathan Craft.
Walter Kendall.
Same nazwiska brzmiały zupełnie niewinnie. Mogły należeć do kogokolwiek z setek
tysięcy ludzi. Było w nich coś tak amerykańskiego...
A mimo to te nazwiska, ci ludzie doprowadzili go niemal do szaleństwa.
Będą na niego czekać w nie oznakowanym pokoju, a on przypomni im o tych, których
tam zabraknie.
Erich Rhinemann, Buenos Aires.
Alan Swanson, Waszyngton.
Franz Altmüller, Berlin.
Inne symbole. Inne skojarzenia...
Otchłań fałszu, w którą został wciągnięty przez... wrogów.
Jak to się stało, na Boga?
Jak to w ogóle mogło się stać?
Ale rzeczywiście stało się. A on spisał wszystkie fakty, które zdołał poznać.
Spisał je i umieścił... ów dokument w teczce, zdeponowanej w skrytce bankowej w
Kolorado.
Nikomu nie uda się do niej dotrzeć. Pozostanie zamknięta pod ziemią na tysiąc lat...
bo tak będzie lepiej.
Chyba że ludzie, czekający na niego w nie oznakowanym pokoju, zmuszą go, aby
postąpił inaczej.
Jeśli tak się stanie... jeśli go zmuszą... to odporność milionów ludzi zostanie
wystawiona na próbę. Powszechna odraza nie będzie znała ani granic, ani interesów
jakiegokolwiek plemienia na świecie.
Przywódcy staną się pariasami.
Takimi, jak on jest teraz.
Numer, a po nim litera.
Stanął przed schodami prowadzącymi do Ministerstwa Wojny; ciemne, kamienne
kolumny przestały mu się kojarzyć z niezwyciężoną potęgą, tylko z jasnobrązową cementową
zaprawą.
To nie miało już znaczenia.
Przeszedł przez podwójne drzwi i stanął przed stanowiskiem służby bezpieczeństwa,
gdzie znajdował się podpułkownik w średnim wieku, w towarzystwie dwóch sierżantów.
- Spaulding, Dawid - powiedział po cichu.
- Pańskie dokumenty... - Podpułkownik zerknął na naramienniki płaszcza, a potem na
kołnierzyk. - ...Spaulding.
- Nazywam się Dawid Spaulding. Pochodzę z Fairfax - powtórzył Dawid nie
podnosząc głosu. - Sprawdź w papierach, żołnierzu.
Podpułkownik podniósł raptownie głowę, mierząc go gniewnym spojrzeniem, ale w
miarę, jak spoglądał na Spauldinga stopniowo zaczęło ogarniać go zdumienie. To bowiem, co
usłyszał, nie było powiedziane ani ostro, ani nawet niegrzecznie, tylko całkiem zwyczajnie.
Stojący po jego lewej stronie sierżant bez słowa wskazał na papier leżący na biurku
przed oficerem. Podpułkownik spojrzał w tym kierunku.
Zerknął jeszcze raz na Dawida i skinął przyzwalająco ręką.
Idąc przez szare korytarze, z płaszczem przewieszonym przez ramię, Spaulding czuł
na sobie dziesiątki spojrzeń, lustrujących zwłaszcza mundur pozbawiony wszelkich
dystynkcji i znaków rozpoznawczych. Kilka osób z wahaniem oddało mu honory.
Nie zareagował.
Mijani mężczyźni oglądali się za nim, inni zaś wychylali się z otwartych drzwi.
To ten... oficer, mówiły ich spojrzenia. Dotarły do nich plotki, powtarzane szeptem w
najdalszych kątach. To on.
Wydano rozkaz...
Oto ten człowiek.
Plik z chomika:
kasiek790
Inne pliki z tego folderu:
Robert Ludlum - Protokół Sigmy.pdf
(2774 KB)
Robert Ludlum - Przesyłka z Salonik.pdf
(2153 KB)
Robert Ludlum - Spisek Akwitanii.pdf
(2368 KB)
Robert Ludlum - Strażnicy Apokalipsy Tom 1.pdf
(1862 KB)
Robert Ludlum - Strażnicy Apokalipsy Tom 2.pdf
(1852 KB)
Inne foldery tego chomika:
LUDLUM ROBERTtt
Robert Ludlum
Roman Jonasz - Byłem księdzem tomy1-3
Zgłoś jeśli
naruszono regulamin