Virginia C. Andrews - Dollanganger 04 - Kto wiatr sieje.pdf - A - TAKIJA1

VIRGINIA ANDREWS

KTO WIATR SIEJE...

Tytuł oryginału SEEDS OF YESTERDAY

Z angielskiego przełożył Marek Ostaszewski

CZĘŚĆ PIERWSZA

FOXWORTH HALL

Miałam już pięćdziesiąt dwa lata, a Chris - pięćdziesiąt cztery, gdy stanęliśmy u progu

bogactwa, które dawno temu obiecała nam matka, ja liczyłam wtedy lat dwanaście, a Chris -

czternaście.

Było lato. Staliśmy, gapiąc się na ogromny, przytłaczający dom, który odrodził się z

pogorzeliska. Drżałam z przejęcia, patrząc na zrekonstruowany Foxworth Hall. Jakąż cenę

musieliśmy oboje z Chrisem zapłacić, aby znaleźć się tutaj ponownie, my, tymczasowi

władcy tego wielkiego gmachu, który podniósł się z popiołów. Kiedyś, dawno temu,

myślałam, że będziemy mieszkali w tym domu jak księżniczka ze swoim księciem, otoczeni

łaskawością króla Midasa.

Od dawna nie wierzyłam już w bajki.

Z taką ostrością, jakby to było wczoraj, przypomniałam sobie chłodną letnią noc,

wypełnioną mistycznym światłem księżyca i czarodziejskimi gwiazdami na czarnym

aksamicie nieba, kiedy pierwszy raz znaleźliśmy się w tym miejscu, spodziewając się

wszystkiego, co najlepsze. Spotkało nas wszystko, co najgorsze.

Byliśmy wówczas tacy młodzi i niewinni, zapatrzeni w naszą matkę, kochający ją...

Ufaliśmy jej bezgranicznie, gdy tak prowadziła nas i nasze rodzeństwo, pięcioletnie

bliźnięta, ciemną i nieco straszną nocą do ogromnego domu zwanego Foxworth Hall.

Wierzyliśmy, że wszystkie nasze przyszłe dni będą malowane na zielono - zdrowiem, i na

żółto - szczęściem.

Jakąż to ślepą wiarę mieliśmy wówczas.

Zamknięci w ciemnych i ponurych pokojach na poddaszu, bawiąc się na tym

zakurzonym, pełnym stęchłego powietrza strychu, podtrzymywaliśmy się na duchu obietnicą

matki, że pewnego dnia Foxworth Hall wraz z całym swoim legendarnym bogactwem będzie

nasz. Jednakże wyraźnie kpiąc z rachub naszej matki, nieustępliwe serce chorego i okrutnego

dziadka nie przestawało bić. Dopóki żył ten stary człowiek, nie było dla nas miejsca na

świecie. Czekaliśmy, czekaliśmy, aż minęły trzy długie, bardzo długie lata i w końcu Corrine

zrezygnowała z dotrzymania obietnicy.

Dopiero po jej śmierci, na mocy testamentu, Foxworth Hall dostał się pod naszą

opiekę. Matka zapisała dwór Bartowi, swojemu ulubionemu wnukowi, a mojemu dziecku, ale

dopóki nie skończy on dwudziestego piątego roku życia, majątkiem ma zarządzać Chris.

Odbudowę Foxworth Hall rozpoczęto, zanim Corrine, poszukując nas, przeniosła się

do Kalifornii, lecz ostatnie prace wykonano dopiero po jej śmierci.

Przez piętnaście lat dom stał pusty, doglądany przez dozorców. Znajdował się pod

opieką prawną zespołu adwokatów, piszących albo telefonujących do Chrisa, gdy pojawiały

się problemy wymagające przedyskutowania. Czekająca na właściciela rezydencja wyglądała

smutno. Teraz Bart, zanim zamieszka tutaj na stałe, zaproponował nam gościnę w Foxworth

Hall.

Za każdą przynętą kryje się pułapka, podpowiadał mi podejrzliwy umysł. Czułam

przynętę, która mogła nas znowu zwabić w pułapkę. Czy musieliśmy przebyć z Chrisem tak

długą drogę tylko po to, aby - po zakreśleniu koła - znaleźć się znowu w punkcie wyjścia?

Co będzie pułapką tym razem?

Nie, nie, mówiłam sobie, znowu moja podejrzliwa, zawsze wątpiąca natura bierze

górę. Nasze złoto nie zmatowiało. Kiedyś musi spotkać nas nagroda. Noc się skończyła,

nadszedł wreszcie nasz dzień i dobre sny zdają się spełniać.

Nieoczekiwanie mając szansę zamieszkania w tym odrestaurowanym domu, poczułam

w ustach znajomy smak goryczy. Cała przyjemność zniknęła. Urzeczywistniał się koszmar

senny.

Odpędziłam od siebie te natrętne myśli, uśmiechnęłam się do Chrisa, ścisnęłam jego

dłoń i popatrzyłam na odbudowany Foxworth Hall, wzniesiony na zgliszczach starego, aby

znowu zadziwić i onieśmielić nas swoim majestatem, rozmiarem, ponurą duszą, mnóstwem

okien z czarnymi żaluzjami, które przypominały ciężkie powieki nad ciemnymi kamiennymi

oczami. Wynurzał się potężny, rozłożony na powierzchni wielu akrów, wspaniały. Był

większy od wielu hoteli, uformowany w kształcie wielkiej litery „T”, z imponującą częścią

centralną i oknami wychodzącymi na północ i południe, na wschód i na zachód.

Zbudowany był z różowej cegły. Czarne żaluzje pasowały do dachu pokrytego

dachówką: Cztery masywne korynckie kolumny podpierały zgrabny frontowy portal.

Szyby w czarnych podwójnych drzwiach wejściowych wykonane były ze zbrojonego

szkła, rzucającego refleksy. Drzwi ozdobiono potężnymi mosiężnymi płytami, którym

grawerunek przydawał elegancji.

Widok ten mógłby mnie ucieszyć, gdyby słońce nie schowało się nagle za ciemną

chmurą. Spojrzałam na niebo zapowiadające nadejście deszczu i wiatru. Drzewa w pobliskim

lesie zaczęły kołysać się tak, że zaalarmowane ptaki poderwały się z wrzaskiem i odleciały w

poszukiwaniu schronienia. Połamane gałązki i opadłe liście szybko zaśmieciły starannie

utrzymane trawniki, a kwitnące na geometrycznych klombach kwiaty zostały bezlitośnie

przyciśnięte do ziemi.

Zadrżałam.

Powiedz mi jeszcze raz, Christopherze Doli, że wszystko będzie w porządku.

Powtórz, bo nie wierzę, że zaszło słońce i że zbliża się burza.

Chris również spojrzał w górę, czując mój narastający niepokój, niechęć, aby iść dalej,

mimo że obiecałam to mojemu drugiemu synowi, Bartowi. Siedem lat temu psychiatrzy

orzekli, że kuracja zakończyła się powodzeniem, że Bart jest całkowicie normalny i że może

żyć swoim własnym życiem, bez konieczności korzystania z regularnej opieki lekarskiej.

Chris otoczył mnie ramieniem. Poczułam jego usta na policzku.

- To się dobrze skończy dla nas wszystkich. Wiem, że tak się stanie. Nie jesteśmy już

kukiełkami uwięzionymi w pokoju na górze, uzależnionymi od starszych. Jesteśmy już

dorośli, odpowiedzialni za swoje życie. Dopóki Bart nie osiągnie postanowionego wieku

dziedziczenia, to my jesteśmy właścicielami.

Państwo Sheffield z Marin County w Kalifornii, i nikt nie będzie wiedział, że jesteśmy

bratem i siostrą. Nikt nie będzie podejrzewał, że jesteśmy prawdziwymi potomkami

Foxworthów. Wszystkie kłopoty mamy za sobą. Cathy, to jest nasza szansa. Tutaj, w tym

domu, możemy naprawić całą krzywdę wyrządzoną nam i naszym dzieciom, szczególnie

Bartowi. Będziemy rządzić nie na sposób Malcolma, stalową wolą i żelazną pięścią, ale z

miłością, współczuciem i zrozumieniem.

To, że Chris obejmował mnie mocno ramieniem, dodało mi sił i pozwoliło spojrzeć na

dom w nowym świetle. Był piękny. Dla dobra Barta zostaniemy tutaj do jego dwudziestych

piątych urodzin, a potem zabierzemy ze sobą Cindy i polecimy na Hawaje, tam gdzie zawsze

chcieliśmy mieszkać, w pobliżu morza i białych plaż.

Tak, tak powinno się stać. Tak musi się stać.

- Masz rację. Nie boję się tego domu ani żadnego innego - z uśmiechem zwróciłam się

do Chrisa.

Roześmiał się, opuścił ramię i popchnął mnie naprzód.

Zaraz po skończeniu szkoły średniej mój pierwszy syn, Jory, poleciał do Nowego

Jorku, do swojej babki, Madame Marishy. W jej zespole baletowym został szybko zauważony

przez krytyków, tak że niebawem powierzono mu główne role. Wkrótce też przyleciała do

niego miłość z lat dziecinnych, Melodie.

Mając lat dwadzieścia, Jory poślubił tylko o rok młodszą Melodie. Oboje ciężko

pracowali, aby osiągnąć szczyty. Są teraz najwyżej notowanym duetem baletowym w kraju,

perfekcyjnie zgranym, rozumiejącym się w mgnieniu oka. Ostatnie pięć lat było dla nich

jednym pasmem sukcesów. Każde przedstawienie zachwycało zarówno krytyków, jak i

publiczność.

Virginia C. Andrews - Dollanganger 04 - Kto wiatr sieje.pdf

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: