Rice Anne - Dzieje Czarownic z Rodu Mayfair - 03 - Taltos.pdf - Anne Rice - Nicola680

Anne Rice

TALTOS

Tłumaczyła Małgorzata Kicana

Ogród miłości

O, jakże się zadziwiłem

Wchodząc do Ogrodu Miłości;

Kaplicę zbudowano tam, gdzie niegdyś

W zieleni igrałem beztroski.

Jej wrota mocno zamknięte.

„Nie będziesz!" wypisane na wrotach.

Spojrzałem na Ogród, który zawsze

Barwami tyloma migotał.

Tam, gdzie niegdyś szło się po kwiatach,

Teraz ciężkie kamienie nad grobami.

Kapłani w czarnych szatach szli, by radość oplatać

I tęsknotę moją cierniami.

William Blake, Pieśni doświadcz

(Przełożył Zygmunt Kubiak)

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Śnieg sypał przez cały dzień. Mrok zapadał szybko i nieubła

ganie, podczas gdy on stał w oknie i przyglądał się maleńkim

postaciom w Central Parku. Idealnie zakreślone kręgi światła

padały na śnieg pod każdą latarnią. Łyżwiarze ślizgali się po

zamarzniętym jeziorku, lecz nie mógł dostrzec żadnych szczegó

łów. Samochody przepychały się ospale przez ciemne ulice.

Po obu stronach tłoczyły się wieżowce śródmieścia, lecz nic

nie stało między nim a parkiem, to znaczy nic poza dżunglą

niższych budynków o spiczastych dachach bądź też takich, na

których urządzono ogródki lub na których czaiły się ogromne

czarne bryły jakichś sprzętów.

Uwielbiał ten widok. I ciągle go zaskakiwały określenia in

nych, ukazujące jego niezwykłość: robotnicy, którzy przychodzi

li naprawić coś w biurze, mawiali, iż nigdy jeszcze nie widzieli

Nowego Jorku z takiej perspektywy. Smutne, że nie ma tu mar

murowej wieży dla każdego, że nie ma całego ciągu wież, na które

wszyscy ludzie mogliby wchodzić i spoglądać na świat z różnych

wysokości.

Zapamiętaj: zbudować serię wież, które nie miałyby innej

funkcji, jak tylko służyć ludziom jako podniebne parki. Budul

cem byłby jego ulubiony marmur. Może zabierze się do tego

jeszcze w tym roku? Bardzo możliwe. I biblioteki. Chciał założyć

ich jeszcze więcej, a to oznaczało konieczność podróżowania. Ale

zrobi to wszystko, tak, i to już wkrótce. W końcu parki były

prawie na ukończeniu, a w siedmiu miastach otwarto już małe

szkoły. Karuzele działały już w dwudziestu różnych miejscach.

I choć zwierzątka wykonano ze sztucznych materiałów, to każde

było kunsztowną i niezniszczalną reprodukcją słynnego, europej

skiego, ręcznie rzeźbionego dzieła. Ludziom szalenie się te karu

zele podobały. Ale nadszedł czas, aby zacząć snuć nowe plany.

Zima zastała go pogrążonego w marzeniach...

W ciągu ubiegłego stulecia nadal materialną formę setkom

takich pomysłów. Lecz i te małe tegoroczne triumfy miały swój

pocieszający urok. Nie szukając daleko: wewnątrz tego budynku

umieścił antyczną karuzelę, której figurki były replikami praw

dziwych starych koni, lwów i innych zwierząt. Jeden z poziomów

piwnicy był już po brzegi wypełniony i został zamieniony w mu

zeum klasycznych automobili. Publika waliła drzwiami i oknami,

żeby zobaczyć model T, stutze bearcaty oraz MGTD ze szpry-

chowanymi kołami.

Rzecz jasna, były też muzea lalek — w ogromnych, dobrze

oświetlonych pokojach na dwóch piętrach ponad parterem —

wystawa firmowa wypełniona lalkami, które zgromadził w róż

nych częściach świata. I jego prywatne muzeum, udostępniane

zwiedzającym tylko od czasu do czasu, w którym znajdowały się

lalki darzone przez niego wyjątkowym sentymentem.

Co jakiś czas wślizgiwał się do pomieszczeń na dole, żeby

obserwować ludzi, przechadzać się wśród tłumów, zawsze za

uważany, lecz przynajmniej nie rozpoznawany.

Istota, która mierzy przeszło siedem stóp wzrostu, nie uniknie

ciekawskich spojrzeń ludzi. Tak było zawsze. Ale w ciągu ostat

nich dwustu lat stało się coś wyjątkowo zabawnego. Ludzie

osiągali coraz większy wzrost! I teraz, cud nad cudy, mimo swych

rozmiarów, wcale aż tak znacząco nad nimi nie górował. Oczy

wiście, oglądali się za nim, ale już się go nie bali.

Niewiarygodne było też to, że od czasu do czasu do budynku

wchodził samiec gatunku ludzkiego, który był nawet wyższy od

niego. Oczywiście pracownicy zawsze go o tym powiadamiali.

To, że chciał, by donosili mu o każdym takim przypadku, uznali

za jedną z jego śmiesznych słabostek. Uważali, że to zabawne.

Wcale mu to nie przeszkadzało. Lubił, kiedy ludzie się uśmiecha

ją i śmieją.

— Panie Ash, mamy tu na dole takiego jednego, bardzo

wysokiego. Zobaczy go na pan w piątej kamerze.

Odwracał się do rzędu małych lśniących monitorów i szybko

wychwytywał tego osobnika. Zwyczajny człowiek. Najczęściej

wiedział o tym z całą pewnością już od pierwszego wejrzenia.

Rzadko kiedy nie był o tym przekonany. Wtedy zjeżdżał na dół

cichą, zaskakująco szybką windą i spacerował w pobliżu takiego

„kogoś" dostatecznie długo, żeby na podstawie wielu szczegółów

przekonać się, że to tylko człowiek.

Inne marzenia: małe budynki, w których dzieci mogłyby się

bawić, zbudowane z najlepszego plastiku, obficie wykończone

bogatymi i intrygującymi szczegółami. Widział małe katedry,

zamki, pałace — doskonałe repliki większych skarbów architek

tury — wyprodukowane z zawrotną szybkością i przy „wydaj

nym wykorzystaniu środków", jak powiedziałaby jego rada nad

zorcza. Różniłyby się rozmiarami: od domków dla lalek, po takie,

do których dzieci same mogłyby wchodzić. I konie z karuzel na

sprzedaż, zrobione z drewna nasączonego żywicą, żeby prawie

każdego było na nie stać. Całe setki można by dać szkołom,

szpitalom i innym instytucjom. I była jeszcze jedna, wieczna

obsesja — przepiękne lalki dla biednych dzieci, lalki, które by się

nie niszczyły i które łatwo byłoby myć — ale nad tym pracował

już mniej więcej od początku nowego stulecia.

W ciągu ostatnich pięciu lat produkował coraz tańsze lalki,

lepsze od poprzednich, zrobione z nowych materiałów, lalki,

które były zarówno wytrzymałe, jak i śliczne; a jednak nadal

kosztowały zbyt wiele, pozostając niedostępne dla biednych dzie

ci. W tym roku wypróbuje coś zupełnie innego... Miał już plany

na desce kreślarskiej, kilka obiecujących prototypów. Może...

Na myśl o tych licznych projektach przeszyło go pocieszające

ciepło, gdyż wprowadzenie ich w życie zajmie mu setki lat.

Dawno temu, w starożytnych czasach, jak je teraz nazywano,

marzył o monumentach. O wspaniałych okręgach z kamieni,

które wszyscy mogliby zobaczyć, o gigantach tańczących wśród

Rice Anne - Dzieje Czarownic z Rodu Mayfair - 03 - Taltos.pdf

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: