Ezdrasz Księgi II
5:1 - I wszczęło się wielkie wołanie ludzi i żon ich przeciw Żydom braciej swojej.
5:2 - I byli co tak mówili: Synów naszych i córek naszych jest barzo wiele: nabierzmy za zapłatę ich zboża, a jedzmy i żyjmy.
5:3 - I byli co mówili: Pola nasze i winnice i domy nasze pozostawiajmy, a nabierzmy zboża, w głodzie.
5:4 - A drudzy mówili: Pożyczmy pieniędzy na podatki królewskie, a dajmy pola nasze i winnice.
5:5 - A teraz jako ciała braciej naszej, tak są ciała nasze: a jako synowie ich, tak i synowie naszy. Oto my dawamy w niewolą syny nasze i córki nasze, a z córek naszych są niewolnicami, a nie mamy zkądby mogły być wykupione, i pola nasze i winnice nasze inni trzymają:
5:6 - I rozgniewałem się barzo, gdym usłyszał wołanie ich wedle słów tych:
5:7 - I myśliło serce moje zemną: i sfukałem przednie i urząd, i rzekłem im: A więc każdy z was lichwę wyciągacie od braciej swej? i zebrałem przeciw nim zgromadzenie wielkie,
5:8 - I rzekłem im: My, jako wiecie, wykupiliśmy bracią nasze żydy, którzy byli poganom zaprzedani, według przemożenia naszego: więc wy też przedawać będziecie bracią wasze, i odkupować je będziem? I umilknęli, a nie naleźli coby odpowiedzieli:
5:9 - I rzekłem do nich: Nie dobra to rzecz, którą czynicie: czemu nie w bojaźni Boga naszego chodzicie: aby nam nie urągali pogani nieprzyjaciele naszy?
5:10 - I ja, i bracia moi, i słudzy moi, pożyczyliśmy wielom pieniędzy i zboża: Nie upominajmyż się w obec wszyscy tego, dług darujmy, który nam winno.
5:11 - Wróćcie im dziś pola ich, i winnice ich, i oliwnice ich, i domy ich: i owszem i setną część pieniędzy, zboża i oliwy, którąście zwykli od nich wyciągać, dajcie za nie.
5:12 - I rzekli: Wrócimy, a nic od nich wyciągać nie będziemy: i tak uczynimy, jako mówisz. I przyzwałem kapłanów, i poprzysiągłem je, aby uczynili wedle tego com był rzekł.
5:13 - Nad to wytrząsnąłem zanadrze moje, i rzekłem: Tak niechaj Bóg wytrząśnie wszelkiego męża, któryby dosyć nie uczynił słowu temu, z domu jego i z prace jego, tak niech wytrząśnion i wypróżnion będzie. I rzekło wszystko zgromadzenie: Amen. I chwalili Boga. Uczynił tedy lud jako było rzeczono.
5:14 - A od onego dnia, którego mi król przykazał, abym był książęciem w ziemi Judzkiej, od roku dwudziestego aż do roku trzydziestego wtórego Artaxerxa króla, przez dwanaście lat, ja i bracia moi nie jedliśmy rocznego obroku, które książętam dawać powinno.
5:15 - A pierwsze książęta co przedemną były, obciążali lud, i brali od nich w chlebie i w winie i w pieniądzach na każdy dzień syklów czterdzieści: i słudzy ich tłumili lud. Alem ja tak nie czynił dla bojaźni Bożej:
5:16 - Ale owszem około murów budowałem, i rolim nie kupił, i wszyscy służebnicy moi na robotę zgromadzeni byli.
5:17 - Żydowie też i urzędników sto i pięćdziesiąt mężów, i którzy do nas przychodzili od narodów, które około nas są, u stołu mego byli.
5:18 - A gotowano mi na każdy dzień wołu jednego, baranów sześć wybornych, oprócz ptastwa, a w dziesięć dni wina rozmaite, i wiele innych rzeczy dawałem: nad to i rocznego obroku księztwa mego nie domagałem się, bo lud był barzo zubożony.
5:19 - Pomniże na mię Boże mój ku dobremu, wedle wszystkiego com uczynił ludowi temu.
ugkulturoznawcy