ma.pdf

„Medycyna alternatywna” - zbiór tekstów

Niniejsza publikacja zawiera teksty zaczerpnięte z dwumiesięcznika „Nexus” oraz pewnych książek,

tematycznie dotyczących różnych dziedzin medycyny niekonwencjonalnej, zarówno naturalnej jak i

wykorzystującej nowoczesne technologie.

Chromoterapia – leczenie kolorem i światłem / „Lecznicze własności pełnospektralnego światła” /

„Terapia kolorowym światłem i represje AMA” / „Czy pospolity grzyb może być przyczyną raka?” /

„Leczenie raka jonami krzemu” / „Cudowna kuracja na malarię i inne choroby” / „Nowe tajemnice

niekonwencjonalnej medycyny” (Uzdrawianie świadomości / Sztuka i rola pozytywnego myślenia / Technika

budowania afirmacji / Siły życia zwane psychicznymi / Leczenie psychotroniczne / Anopsologia - instynkt w

odżywianiu / Lecznicza głodówka - odmładza i przedłuża życie! / Apiterapia - leczenie miodem, propolisem, pyłkiem,

mleczkiem i... jadem pszczelim / Aromaterapia - ozdrowieńcze zapachy / Magnetoterapia - leczenie magnesem / O

homeopatii / Muzykoterapia / Ostrożnie z uzdrowicielami! / Poznaj swój biorytm / Sekretna potęga snu) /

Awitaminoza / Eliksir życia niesiony na krzydłach orłów / Woda, która uzdrawia / Balsamka leczy

cukrzycę / Jeden lek na wszystkie choroby / Siemię i olej lniany – pomijany składnik w programach

dotyczących zdrowia

Chromoterapia – leczenie kolorem i światłem

(zaczerpnięte z książki „Tajemnice niekonwencjonalnej medycyny” - Elżbieta Cybulska)

Chromoterapia to nazwa współczesna, lecz uzdrawianie kolorem i światłem jest niemal tak stare jak

ludzka cywilizacja. Już kapłani w starożytnym Egipcie wystawiali na działanie słońca misy zawierające soki

warzyw i owoców, aby naładować je energią Ra. Niekiedy nawet wkładali do naczyń klejnoty tej samej

barwy co owoce i warzywa, aby spotęgować działanie koloru. Leczenie kolorem jest szczególnie znane i

dość powszechnie stosowane na Dalekim Wschodzie, gdzie np. znany uzdrowiciel Iwala Prasad zwalcza

kolorem nawet bardzo groźne choroby.

Europa i Ameryka także nie pozostaje w tyle w stosowaniu koloru w celach leczniczych. Amerykański

uczony dr E. Babbitt opatentował urządzenie pod nazwą „chromolume”, które przepuszcza promienie

słoneczne przez kolorowe szkła i jest wykorzystywane do leczenia. W Anglii diagnozowanie i leczenie

barwami jest metodą uznawaną oficjalnie. Na czym opierają się chromoterapeuci w swoich badaniach? Otóż

wychodzą oni z założenia, że u zarania życia na ziemi procesy życiowe pierwotnych organizmów były

regulowane przez światło, które jest przecież niczym innym , jak falami elektromagnetycznymi o określonej

długości.

Chromoterapia polega na stosowaniu różnych barw promieni w stanach chorobowych ciała i umysłu.

Przenikająca moc światła i barwy oddziaływuje bezpośrednio na protoplazmę komórek, a więc na szybkość i

energię reakcji chemicznych zachodzących w organizmie. Długość fal różnych barw jest zróżnicowana, stąd

też ich różne oddziaływanie.

Choroba w organizmie oznacza brak harmonii w systemie lub inaczej mówiąc, brak określonego koloru,

chodzi więc o przywrócenie poprzedniego stanu lub wyrównanie braku koloru. Badania Marii de

Karpowicki opisane w książce „Spektrobiologia” wykazały, że każda barwa spełnia określoną funkcję

życiową i kolor ma aktywne działanie stymulujące.

Leczenie kolorem można stosować w sposób dwojaki: przez odpowiednie naświetlanie oraz mentalne

wyobrażanie danego koloru. Wyróżniamy siedem kolorów, z których czerwony, żółty i niebieski

odpowiadają trzem głównym pierwiastkom – wodorowi, tlenowi i węglowi. Kolory te mają wielkie

znaczenie dla życia na ziemi. Oprócz nich wyróżniamy jeszcze kolor pomarańczowy, fioletowy, indygo,

zielony.

Najprostszym sposobem leczenia kolorem jest zastosowanie elektrycznych źródeł światła z

odpowiednimi żarówkami lub kolorowymi przeźroczami. Światło kieruje się głównie na tył ciała, obszar

kręgosłupa i system nerwowy. Jest to doskonały sposób na regenerację komórek nerwowych. Chory

powinien być obnażony i przebywać w świetle ok. 30 minut. Drugim sposobem leczenia barwą jest

wyobrażenie sobie danego koloru, który uzdrawia dany organ. Zabieg ten można wykonywać niemal w

każdej sytuacji życiowej i poleca go bardzo Evelyn Monahan, o której szerzej piszę w rozdziale „Sam na

sam ze sobą...”.

„Kolor jest życiem” - pisze francuski filozof Bacon, lecz może on nam nie tylko pomagać, ale i szkodzić.

Most „Black-friars” w Londynie miał kiedyś ponurą sławę mostu samobójców. Kiedy przemalowano go z

koloru czarnego na zielony, to liczba samobójstw spadła o jedną trzecią. Właściciel pewnego baru w USA

pomalował go na czerwono i od tego czasu wprawdzie przybywało klientów, lecz jednocześnie dochodziło

do licznych awantur, demolowania lokalu, co w rezultacie doprowadziło właściciela niemal do bankructwa.

Z kolei, gdy inny szef restauracji oświetlił stoły z jedzeniem na fioletowo, to okazało się, że ludzie

szybko tracili apetyty.

Nie zdajemy sobie zupełnie sprawy z tego, jak silny wpływ mają barwy ma fizjologiczne funkcje naszego

organizmu i naszą psychikę. Dr Antal Nemcsics z Budapesztu mierzył studentom ciśnienie krwi najpierw

przy białym świetle, a potem w odstępach kilkuminutowych przy czerwonym i niebieskim. Oświetlenie

czerwone wpływało na wzrost ciśnienia i tętna, a niebieskie na ich spadek.

Oto krótkie omówienie siedmiu kolorów.

CZERWIEŃ – rozgrzewa, ożywia, przyśpiesza wibracje, działając na ośrodek rządzący żywotnością

fizyczną. Doskonała przy wszystkich postaciach chorób krwi, zwalcza anemię, łagodzi paraliż, eczy gruźlicę,

wręcz wymarzony kolor dla osób z niskim ciśnieniem.

POMARAŃCZOWY – kolor witalności, ciepła, wpływa głównie na gruczoły asymilacji i krążenia,

reguluje pobieranie pokarmów. Wskazany jest przy osłabionej pracy serca, astmie, bronchicie, flegmie i

epilepsji. Epileptyk powinien mieć wokół siebie jak najwięcej koloru pomarańczowego.

ŻÓŁTY – leczy umysł i ciało jako całość, zwłaszcza podczas nie ustalonych chorób i obrażeń cielesnych,

regeneruje system nerwowy. Bardzo pomocny przy leczeniu niestrawności, wzdęciach, zaparciach oraz

cukrzycy.

ZIELONY – to kolor równowagi i harmonii, dlatego też ma olbrzymie znaczenie dla układu nerwowego,

uspokaja, koi. Wskazany osobom przeżywającym depresję, cierpiącym na zaburzenia nerwowe i bóle głowy.

Reguluje pracę serca.

NIEBIESKI – dr E. Babbitt w książce „Podstawy światła i kolorów” tak o nim pisze: „Promień niebieski

jest jednym z najlepszych antyseptyków na tym świecie. Barwa niebieska jest zimną wibracją o

własnościach ściągających i nasennych. Działa uspokajająco, łagodnie i jest doskonała w stanach zapalenia i

gorączki”. Błękit przede wszystkim leczy różnego rodzaju schorzenia gardła, jak: chrypka, zapalenie strun,

zalecany też jest przy żółtaczce, reumatyźmie, oparzeniach.

INDYGO – kolor ten działa przez szyszynkę w centralnej części głowy, rządząc okiem, uchem i nosem.

Zaleca się też przy chorobie umysłowej i psychicznej. Podobnie jak pomarańczowy, jest pomocny przy

leczeniu bronchitu, astmy i zapaleniu płuc. Stosując indygo można choremu pomóc przy katarakcie i

zapaleniu oka.

FIOLET – barwa ta działa szczególnie korzystnie na system nerwowy i wskazana jest dla osób

zajmujących się pracą twórczą, którzy są często w stanie stresu i napięcia. Doskonale usuwa bezsenność i

wpływa korzystnie na rozwój duchowy człowieka.

Osoby zajmujące się leczeniem kolorami polecają też tzw. Napromieniowywanie wody danym kolorem.

Jest to proste. Należy wziąć szklankę zimnej wody i trzymając w lewej ręce umieścić nad nią prawą rękę z

palcami skierowanymi ku dołowi, a następnie skoncentrować się nad kolorem, którym chcemy nasycić

wodę. Pięć minut koncentracji wystarczy na napromieniowanie wody kolorem, którą następnie wypijamy

małymi łyczkami.

Innym sposobem karmienia się kolorem jest spożywanie nasłonecznionych owoców, warzyw i płynów,

poddanych wcześniej działaniu energii słonecznej. Tak np. Osoby mające skłonności do osłabienia

nerwowego i kłopoty ze śledzioną, potrzebują dużo koloru pomarańczowego, będącego w takich roślinach,

jak marchew czy brzoskwinie lub pomarańcze.

Każdy z nas reaguje na barwy inaczej. Wpływa na to nasz stan zdrowia, temperament, samopoczucie. Są

kolory, z którymi niemal utożsamiamy się, a innych instynktownie unikamy. I nie jest to przypadkowe.

Psycholodzy i psychiatrzy twierdzą, że na podstawie ulubionego przez kogoś koloru są w stanie określić

charakter człowieka, samopoczucie, itp. Przekonajmy się zatem, czy istotnie tak jest. Oto zestaw kolorów

opracowany przez francuskiego uczonego Hadesa. Najpierw jednak musimy wybrać jeden z kolorów, który

nam najbardziej odpowiada, a następnie zapoznać się z jego interpretacją. Zestaw tych kolorów został

opublikowany we francuskim czasopiśmie Elle.

BIEL – to ekstaza, oddalenie, ale też zbliżenie, wiara, wyobraźnia, religia, spokój i pokój, zatopienie we

wszechświecie, nirwana, współczucie, wspomaganie. „Biali” marzą, aby wznieść się w niebiosa, ale ta

wyprawa może ich doprowadzić zarówno do zakonu, jak i narkotyków. „Biali” powinni odsunąć od siebie

wszelką zazdrość i niskie uczucia, połączyć siłę lwa z ostrożnością węża.

Prawdopodobnie posiadają zdolności parapsychologiczne.

BRĄZ – to umiarkowanie, wiedza, podniosłość, samotność, niezłomność, cisza, władza, surowość,

oszczędność. „Brązowi” mocno stoją nogami na ziemi. Są tajemnicą dla otoczenia, lecz w nagłym przypadku

można na nich liczyć. „Brązowi” niewiele czasu poświęcają miłości i zmysłowości. Za bardzo boją się, że

stracą kontrolę nad sobą. Bardzo często brąz zaczyna dominować w wieku dojrzałym. Jakiekolwiek by były

ich cele, „Brązowi” wszystkiego dopną.

CIEMNA SZAROŚĆ – to logika, nauka, medycyna, przebiegłość, technika, rozwiązywanie problemów.

Ciemna szarość działa oczyszczająco. Pojawia się w snach, gdy walczymy z chorobą, albo problemem

natury uczuciowej lub zawodowej. „Ciemnoszarzy” lubią porządek i analizę. Każda rzecz musi znać swoje

miejsce. Bywają uważani za zbyt skrupulatnych, ale jeżeli coś będzie źle się układało, do nich zwrócą się o

pomoc. Mogą osiągnąć szczyty zarówno w naukach humanistycznych, jak i rękodzielnictwie artystycznym.

Nie powinni być tak sztywni, ich życie seksualne potrzebuje więcej luzu. „Ciemnoszary” może być kolorem

rozczarowania, z którym jednak szybko sobie radzą.

CIEMNA ZIELEŃ – to upór, spokój, solidność, przyroda, pieniądze, posiadłości ziemskie, architektura.

„Ciemnozieloni” są często mało otwarci na cudze pomysły, ich upór gasi zapały innych i może doprowadzić

do prawdziwego „rozdętecia ego” i zaborczości. Poczucie estetyki i wybredność pozwoli „Ciemnozielonym”

osiągać bogactwo (duchowe, a przy odrobinie szczęścia i materialne). Powinni być nieco łagodniejsi,

pomyśleć o tym, że inni mają prawo do własnej opinii, niekoniecznie głupiej. Dają bliskim poczucie

bezpieczeństwa. Jeżeli życie seksualne źle się im układa, mają skłonności do napięć i niepokojów, ale

wykazują silną wolę, aby przezwyciężyć wszelkie trudności. Do zmiany zdania może „Ciemnozielonych”

nakłonić tylko wytrawny dyplomata.

CZERŃ – to narządy płciowe, życie seksualne, orgazm, noc, zniszczenie, ale też zmartwychwstanie,

moce tajemne, podświadomość, śmierć. To kolor buntu. To zatarcie ego. Nie dobrowolne, jak w przypadku

bieli, lecz narzucone. Uczucia „Czarnych” są skrajne, pasje wszechogarniające, są zawsze gotowi do walki.

Płomień namiętności ich nie opuszcza. Miewają kłopoty z jasną oceną sytuacji. Niezależnie jednak, jakiej

natury są ich kłopoty, zawsze idą pewnym krokiem.

CZERWONY – to kolor działania, ognia, namiętności, podbojów. Pragnienia, jakie objawia, nigdy nie są

zaspokojone. „Czerwonych” nie nękają wyrzuty sumienia ani skrupuły. „Czerwoni” odczuwają potrzebę

dominacji, wysuwania się na pierwszy plan. Mają wszelkie szanse stania się liderami, jeżeli przerost ambicji

nie sprawi, że zaczną popełniać fałszywe kroki. Mają tylko jedno pragnienie: korzystać z życia i spełniać

własne zachcianki. Czerwień to kolor pożądania. Ulubione zajęcia „Czerwonych” obejmują szeroki wachlarz

czynności: od polowania do pilotażu w rajdach samochodowych. W tej dziwnej fascynującej kategorii

mieści się zarówno św. Franciszek z Asyżu, jak i Hitler.

CIEMNONIEBIESKI – to podróże, uniwerstytety, wiedza, religia, świat pozazmysłowy, sztuki wojenne,

jazda konna. „Ciemnoniebiescy” często są artystami. Łatwo osiągają prestiż i pieniądze. „Ciemnoniebiescy”

mogą służyć innym za przewodników. Są pełni życia, kochają dzieci. Ciągle czują się jak aktorzy na scenie i

dlatego przyjemność sprawiają im wszelkie wyróżnienia. Jeżeli lubią swoją pracę, są w niej znakomici. Dużo

podróżują.

FIOLET – to przestrzeń, wolność, wszystko, co jest niekonwencjonalne, wszystko, co łamie ograniczenia.

„Fioletowi” idą przez życie zygzakiem. Pragną przebudzenia, towarzyskiego lub umysłowego. Właściwie

nie ma bariery między nimi, a otoczeniem. Od przyjaciół wymagają, aby zapełnili pustkę uczuciową. Ich

wrodzona inteligencja czasem poraża innych i wprawia w stan napięcia. Grożą im choroby tarczycy i

nerwica wegetatywna. Lubią szybkość i niebezpieczeństwo. Namiętnie lubią rozwiązywać tajemnice. Marzą

o skrzydłach Ikara, by wzlecieć do słońca.

JASNA ZIELEŃ – to ocenianie, współpraca, małżeństwo lub rozwódk, estetyka, łagodność,

sprawiedliwość, partnerstwo. Nie ma napięć ani cierpkości ciemnej zieleni, ale też brak jej uporu. Zieleń to

kolor młodości. „Jasnozieleni” są stworzeni, aby mieć wielu przyjaciół i brać na siebie liczne zobowiązania.

Powinni nauczyć się słuchać. Sekret sukcesu? Mówić każdemu to, czego od nich oczekują. Jasna zieleń to

kolor chwili, równowagi, zapachu – ulotnego niczym szczęście.

JASNA SZAROŚĆ – to umysł, wszechstronność, lecz także rozproszenie, to rozsądek, szybkość,

zrozumienie, także młodość, ekstrawertyzm, ciągła ruchliwość. „Jasnoszarzy” nie znoszą żadnych

ograniczeń, nawet tych, które sami sobie narzucili. Mają skłonność do unikania trudności. Odznaczają się

roztrzepaniem lub trudnościami z koncentracją, ale jest to połączone z bogactwem myśli. Pod względem

zdrowotnym są raczej wrażliwi, źle znoszą hałas i upał. Nie są ani bezwzględni ani przesadni, inteligencja

pozwala im nawiązać związki z innymi. Można im zarzucić brak ciepła czy głębi, ale zwykle wynika to z

nieśmiałości. „Jasnoszarzy” to kolor szybkiego tempa, ale też ucieczki.

JASNONIEBIESKI – to marzenie, romantyzm, popularność, macierzyństwo, bezpieczeństwo, rodzina,

sen. Jasnoniebieski to kolor uczucia, nie wyklucza jednak innych. Matka to najważniejsza osoba dla

„Jasnoniebieskich”. Jeżeli w dzieciństwie nie obdarzała ich wystarczającym uczuciem, ten brak pozostanie

przez całe życie. „Jasnoniebieski” nie umie być sam, dużo daje i chce otrzymywać. To kolor kobiecości.

„Jasnoniebiescy” dążą do pokoju, spokoju i ciepła rodzinnego. Lubią życie w grupie, pokojowe kontakty z

innymi. Kochają morze i pdróże. Skłaniają się raczej ku doświadczeniom emocjonalnym niż seksualnym. Są

popularni, lubiani. Dobrze czują się z tym wszystkim, co łączy ludzi, jak tradycja, religia, polityka.

ŻÓLTY – to twórczość, miłość, boskość, ciepło, promieniowanie, sława, siła, wakacje, teatr, nauka.

„Żółty” skupia siłę woli i kieruje ją tam, gdzie jest najskuteczniejsza. W ciele odpowiada sercu, slotowi

słonecznemu, kręgosłupowi. Żółty promieniuje na sprawy materialne i duchowe. „Żółci” są otwarci, twórczy

i łakomie dążą do szczęścia. Ich życie naznaczone jest niezwykłymi chwilami. Zmysłowi i uczuciowi, są

czasem nadwrażliwi. Poznają namiętności i cierpienie prawdziwego życia , przekazują je otoczeniu. Spotyka

ich uznanie otoczenia, zazdrość, są wspaniali, szczodrzy, lecz potrzebują całej inteligencji, by nie popadli w

zarozumiałość.

Przedstawionego zestwu kolorów wraz z jego interpretacją nie należy traktować zbyt serio, lecz kto się z

nim zapoznał, musi przyznać, że coś w nim jest...

Chromoterapia towarzyszy nam na co dzień, a od stopnia naszej świadomości i wiedzy uzależnione jest,

czy wykorzystamy ją przeciwko sobie, czy dla siebie. Uważajmy zatem na to, co nosimy na sobie i jak

wyglądają wnętrza, w których przebywamy, bo być może właśnie one decydują o naszym dobrym lub złym

samopoczuciu.

Biorąc pod uwagę pewne typowe i powszechne reakcje organizmu chromoterapeuci ustalili praktyczne

wskazówki doboru kolorów w mieszkaniu korzystnych dla zdrowia i samopoczucia.

Kuchnia: barwy ścian powinny być pogodne, ale nie jaskrawe, od kości słoniowej, poprzez błękit i róż, aż

do bieli.

Przedpokój: żywe jaskrawe kolory.

Jadalnia: ściany powinny być jasne, choć nie blade.

Salon: meble powinny być sharmonizowane z kolorem ścian, ale nie jaskrawe.

Sypialnia: barwy ścian mają wytwarzać klimat spokoju i odpoczynku, najlepsze są w tonacji niebieskiej

lub szarej.

Pokój dziecinny: barwy jasne, lecz z elementami w kolorze jaskrawym.

„Lecznicze własności pełnospektralnego światła” - Joseph G. Hattersley

Właściwe wystawianie swojego ciała na działanie światła o pełnym zakresie widma może skutecznie

chronić przed chorobami, utrzymując nasz organizm w dobrym zdrowiu.

ŚWIATŁO ULTRAFIOLETOWE - FAKTY I MITY

Ameryka cierpi na fobię, nieracjonalny strach przed światłem (promieniowaniem) ultrafioletowym (UV).

Nowy kaprys naukowy nakłania nas do bezsensownych zachowań. Wynikające z niego choroby i

niewłaściwe zachowanie wprawiają w zakłopotanie i jednocześnie wzbogacają lekarzy, psychiatrów,

dentystów, kryminologów, a także firmy farmaceutyczne.

W wielu dziedzinach nauki i medycyny prawda pozostaje dla wielu badaczy w związku z następnym

grantem, naciskiem środowiska naukowego i walką o możliwość pozostania przy swoim stanowisku. Ten

całkiem polityczny proces zachodzi nawet wtedy, gdy dowody wskazują na coś przeciwnego, jak to ma

miejsce w omawianej tu sprawie. 1 Wiele badań „naukowych” uważanych jest - i to wcale nie bezpodstawnie

- za sfałszowane. 2,3 Tak duża ilość sponsorowanych badań naukowych wycelowanych niemal wyłącznie w

jednym kierunku jest charakterystyczna dla potencjalnie niebezpiecznych naukowych wybryków. Niemal

wszyscy „naukowcy” próbują udowodnić coś, co pomoże im w dalszej karierze, natomiast odkrycie prawdy

jest dla nich sprawą drugorzędną.

Prognozy dotyczące natężenia promieniowania UV w dużych ośrodkach miejskich podawane są obecnie

już codziennie. Amerykańska Agencja Ochrony Środoowiska (Enviromental Protection Agency; w skrócie

EPA) sugeruje, że przebywając na świeżym powietrzu powinniśmy „chronić się przed promieniowaniem

UV, gdy tylko zauważymy własny cień”. Wielu lekarzy daje takie same ostrzeżenia swoim pacjentom. To

jest straszna rada. Gdyby człowiek był maszyną, lekarz mógłby naprawić lub wymienić jedną część, nie

martwiąc się o resztę urządzenia. Człowiek maszyną jednak nie jest, przypomina raczej sieć lub hologram.

Każdy organ i każda część naszego ciała ma wpływ na wszystkie pozostałe - komórki jednej części ciała

komunikują się z komórkami pozostałych części. 4

W rezultacie tego typu porad opartych na pseudonaukowych podstawach używanie okularów

przeciwsłonecznych stało się epidemią, kryjemy się za eleganckimi, przyciemnianymi szybami

samochodowymi, pokrywamy naszą skórę filtrami przeciwsłonecznymi, nawet w przypadku krótkiego

wystawienia na słońce. Ludzie, którzy poddają się takim praktykom, rujnują swoje zdrowie psychiczne 5 i

fizyczne.

Ta fobia zrodziła się, kiedy badacze znieczulając zwierzęta doświadczalne, otwierali im na siłę oczy i

naświetlali je intensywnym światłem UV, które powodowało uszkodzenie siatkówek. Nadmierne

wystawienie na jeden z zakresów ultrafioletu (bakteriobójczy UVC o krótszej fali) może uszkodzić tkankę,

lecz EPA robi tu zabawny przeskok od prawdy do wniosku, że powinniśmy unikać wszystkich zakresów

UV. Natężenie UVC w świetle słonecznym wcale nie wzrasta, zaś przypuszczenie jakoby ochronna warstwa

ozonu malała zostało obalone ( patrz poniżej ). UVC występuje w świetle solariów i lamp halogenowych. 6 W

rzeczywistości ta niewielka ilość promieniowania UV, jaka znajduje się w świetle słonecznym jest niezbędna

dla zdrowia fizycznego i psychicznego, społecznego zachowania, siły mięśni, energii i uczenia się. 7

Stosowane z umiarem światło słoneczne zwiększa odporność organizmu i stymuluje metabolizm

zmniejszając zapotrzebowanie na pożywienie oraz wzmagając naszą inteligencję.

• Obalenie mitu zagrożenia ze strony dziury ozonowej

Poniższe ustępy i przypisy pochodzą z książki Richarda Hobdaya The Healing Sun: Sunlight and Health

in the 21 st Century ( Lecznicze slońce - światło słoneczne i zdrowie w XXI wieku ). 8

Nie było żadnego wzrostu zachorowań na raka skóry i choroby oczu, zaburzeń systemu immunologicznego czy

szkód w środowisku, które można by przypisać wzrostowi promieniowania ultrafioletowego. Największym miastem

Ameryki Południowej położonym w pobliżu antarktycznej dziury ozonowej jest Punta Arenas w południowym Chile.

Wbrew przeciwnym doniesieniom w Punta Arenas nie wystąpiły żadne problemy zdrowotne związane z dziurą

ozonową, zaś pomiary promieniowania ultrafioletowego wykazują, że jakikolwiek jego przyrost jest zbyt mały, aby

mieć znaczący wpływ na zdrowie. 9

Artykuł naukowy opublikowany w roku 1998 przez Europejskie Forum Nauki i Środowiska [European Science and

Enviromental Forum] poddaje w wątpliwość powszechnie panujący pogląd, że ilość ozonu się zmniejsza, i stwierdza,

że prognozy stawiane przez naukowy establishment i media były nieuzasadnione. 10 Jeśli to prawda i dziura w warstwie

ozonowej jest tylko jej okresowym ścienieniem w górnej atmosferze występującym wczesną wiosną, to nie ma żadnego

powodu do obaw, że promieniowanie UV stanie się bardziej niebezpiecznie i wywoła u ludzi raka skóry.

Nie ma jak dotąd żadnego dowodu na poparcie szeroko rozpowszechnionego poglądu, że wzrost zachorowań na

złośliwego czerniaka w ostatnich latach ma jakikolwiek związek z ubytkiem ozonu. Przyrost ten zaczął się, zanim

dostrzeżono jakikolwiek ubytek ozonu. Opublikowany w British Journal of Cancer artykuł pokazuje, że w Norwegii od

roku 1957 do 1984 ilość przypadków czerniaka złośliwego wzrosła o 350 procent u mężczyzn i 440 procent u kobiet. W

tym samym okresie nie było żadnych zmian w stężeniu ozonu nad Norwegią ani żadnych znaczących zmian w rocznych

dawkach promieniowania ultrafioletowego ze Słońca. 11 Przerażające historie, jak ta o pewnej owcy w Chile, u której

pod wpływem wzrostu promieniowania UV wystąpiła zaćma (katarakta), nie mają pokrycia w literaturze naukowej. U

wzmiankowanej owcy wykryto później chorobę zakaźną, zaś światło słoneczne nie miało z zaćmą nic wspólnego. 12,13

Jedno jest jednak jasne - na temat ubytku ozonu, a zarazem opalania się, istnieje ogromna ilość opinii i komentarzy

opartych na wątłych podstawach. Jak na razie nikt nie udowodnił, że ubytek w warstwie ozonowej jest odpowiedzialny

za wzrost zachorowań na raka skóry. Większy pożytek wyniknie z badań nad rzeczywistymi przyczynami raka skóry

niż z marnotrawienia czasu na badania górnych warstw atmosfery i zwalania całej winy na słońce. Dieta i styl życia

grają znacznie większą rolę w genezie raka, niż się obecnie uważa. To samo można by też powiedzieć o innym, coraz

częściej występującym, schorzeniu, które łączone jest z ubytkiem ozonu - zaćmie starczej.

Należy zauważyć, że wystawienie na nawet niewielką dawkę UVB znacząco zwiększa ryzyko zaćmy 14 ,

ale tylko w zestawieniu z charakterystyczną dla Zachodu niezdrową dietą, bogatą w nienasycone tłuszcze i

produkty ich utleniania. 15,16 Ludzie (ze mną włącznie), którzy stosują bardziej racjonalną dietę, wzbogaconą

w witaminy C i E, nie zapadają na zaćmę, nawet w przypadku przewlekłego przebywania na słońcu. 17,18

FOTOBIOLOGIA

Nieżyjący już dr John N. Ott 19 stworzył, zaczynając od fotografii poklatkowej jako hobby w szkole

średniej, nową gałąź nauki - fotobiologię. Działał aktywnie na tym polu jeszcze po dziewięćdziesiątce.

W swojej ostatniej wydanej w roku 1990 książce Light, Radiation and You: How to Stay Healthy

( Światło, promieniowanie i ty - jak zachować zdrowie ) 20 napisał: „Człowiek zaadoptował się do światła o

pełnym spektrum i jego sztuczne zniekształcanie, takie jak złe oświetlenie będące analogią do

nieprawidłowego odżywiania, może wywierać na nas wpływ biologiczny”. W wywiadzie opublikowanym w

roku 1991 stwierdził ponadto: „Siatkówka jest połączona kanałami neurochemicznymi z szyszynką i

przysadką mózgową, nadrzędnymi gruczołami całego systemu hormonalnego, które kontrolują produkcję i

uwalnianie hormonów. Regulują w ten sposób biochemię całego organizmu i jego wzrost, działanie

wszystkich organów naszych ciał, z mózgiem włącznie”. 21

Nastawiony krytycznie czytelnik może zapytać: Kto przeprowadził poważne, naukowe badania

potwierdzające twierdzenia dra Otta? Odpowiedź na to pytanie brzmi: A jak można zarobić promując światło

słoneczne? Pomyślcie o tym.

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: