JezykC8.pdf

7. FUNKCJE

W języku Pascal istnieją dwa rodzaje podprogramów: funkcje i procedury . W języku C istnieją tylko

funkcje . Funkcja otrzymuje od wywołującego ją programu (lub innej funkcji) ciąg argumentów (być

może pusty - void ) i oblicza pewien wynik (jeśli ma nic nie przekazywać z powrotem do wywołują-

cego programu, typem wyniku również może być void ).

Podział podprogramów na funkcje i procedury w Pascalu jest dość sztuczny i jest związany głównie

z tym, że wartości zwracane przez funkcje mogą być tylko jednego z typów prostych . W języku C

struktury mogą być zarówno argumentami, jak i wynikami działania funkcji, natomiast nazwy tablic

są traktowane jako nazwy stałych wskaźnikowych (czyli wielkości typu prostego).

W Pascalu odróżniamy przekazywanie argumentów przez wartość i przez referencję . W języku C

istnieje tylko ten pierwszy sposób, co oznacza, że funkcja rozpoczynając działanie tworzy prywatne

kopie wartości przekazywanych jako argumenty wywołania i przyporządkowuje je nazwom swoich

argumentów formalnych, traktując je jako swoje zmienne lokalne. Możliwość przekazywania

argumentów przez referencję jest w języku C (szeroko) zastępowana przekazywaniem wskaźników.

Przyczyny stosowania podprogramów:

1) możliwość wielokrotnego użycia podprogramu w wywołującym go programie;

2) możliwość tworzenia bibliotek podprogramów , które mogą być potem wykorzystywane przez

wiele programów;

3) możliwość tworzenia dobrze zorganizowanego, czytelnego oprogramowania o hierarchicznej

strukturze;

4) możliwość łatwego wprowadzania poprawek i ulepszeń w pojedynczych podprogramach (bez

ingerowania w treść pozostałych);

5) możliwość stosowania rekursji (czyli techniki programowania bazującej na wywoływaniu

podprogramu przez ten sam podprogram).

Ważną zaletą kompilatorów języka C jest możliwość niezależnej kompilacji funkcji , co ułatwia

tworzenie bibliotek funkcji oraz tworzenie złożonego oprogramowania zapisanego przed kompilacją

w wielu plikach źródłowych.

Ogólna postać definicji funkcji:

typ_wyniku nazwa_funkcji ( lista argumentów )

{

deklaracje

instrukcje

}

Lista argumentów jest listą par o postaci: typ nazwa oddzielonych przecinkami.

Jeżeli funkcja ma zwracać pewną wartość (wynik), musi ona być zgodna z zadeklarowanym typem

wyniku . Wartość jest zwracana wskutek wykonania instrukcji o postaci return wyrażenie ; .

Uwaga:

1) wyrażenie może być ujęte w nawiasy, ale nie musi;

2) jeśli funkcja ma nie zwracać żadnego wyniku (tylko przekazywać sterowanie z powrotem do

programu wywołującego), wystarczy umieścić w niej instrukcję return ; (bez wyrażenia );

3) jeśli w funkcji nie występuje return , sterowanie jest przekazywane po dojściu do ostatniego „}”.

Przykład

Funkcja obliczająca potęgę liczby całkowitej o wykładniku naturalnym k .

int power ( int k, unsigned int n )

{

int p;

for (p = 1; n > 0; - - n)

p = p * k;

return p;

}

Przykład użycia wyżej zdefiniowanej funkcji w programie głównym:

...........

int p, x;

...........

p = power (x, 4) + 2 * power (x, 3) ;

...........

W powyższym przykładzie każde wywołanie funkcji power powodowało (czasowe) utworzenie

kopii obydwóch argumentów. W przypadku, gdy argumentem jest tablica, działanie funkcji odnosi

się do oryginalnej zawartości tej tablicy (która może ulec zmianie w wyniku wykonania funkcji).

Przykład

Zwiększenie n początkowych elementów tablicy o 1.

void inctab ( int a[ ], int n );

{

while (- - n >= 0) a[n] ++ ;

}

Wywołanie tej funkcji przez program spowoduje zwiększenie wartości elementów tablicy, której

nazwa zostanie podana w wywołaniu.

Uwaga

Na liście argumentów formalnych w nagłówku definicji funkcji podajemy nazwy tablic nie

podając rozmiarów tych tablic (gdyż i tak jedyną przekazywaną do funkcji wartością jest wskaźnik

do początku tej tablicy).

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: