Labirynt 7.pdf

AVE. DRODZY WARHAMMEROWCY!

Mam przyjemność przedstawić Warn „Przewodnik

po Starym Świecie" siódme, tym razem absolutnie wy-

jątkowe wydanie Labiryntu.

Wyjątkowe, bowiem jest ono zarówno pierwszym

stworzonym (przede wszystkim) przez Polaków do-

datkiem do WFRP, oraz wypełnieniem rażącej luki

w opisie warhammerowej rzeczywistości, która to od

lat spędzała sen z powiek graczom i Mistrzom, chcą-

cym wreszcie wyrwać się ze „standardowego" Impe-

rium. Jest czymś, czego na polu role-playingu nie zro-

bili chyba nawet sami angielscy twórcy gry.

Materiały zawarte w tym podręczniku są różnorod-

ne pod względem i treści, i formy, tak jak różnorod-

ny jest sam Stary Świat. Nie chcieliśmy nudzić Was

masą jednakowych opisów przypominających wypeł-

nione formularze, dlatego znajdziecie tu eseje, quasi-

opowiadania, relacje samych mieszkańców Starego

Świata - oraz bardziej tradycyjne materiały, przedsta-

wiające ów kontynent z punktu widzenia zwykłego

Ziemianina. Słowem, dla każdego coś miłego...

„Przewodnik" jest podręcznikiem nieautoryzowa-

nym i nieoficjalnym, jednak chcąc, by zaakceptowa-

ło go jak najwięcej polskich graczy, teksty w nim za-

warte oparliśmy na dostępnych w księgarniach oraz

Internecie materiałach do WFB i WFRP. Nie są one

jednak przepisane z tychże książek oraz artykułów.

Autorzy wykorzystując je do zachowania spójności

świata, szeroko rozwinęli skrzydła własnej wyobraźni,

wspomagając się także wiedzą z zakresu historii, kul-

turoznawstwa, architektury... Starali się także usunąć

rażące rozbieżności istniejące między wizją bitewne-

go, a fabularnego Warhammera. Stworzyli coś nowe-

go, nie burząc starego. Coś oryginalnego, co zawie-

ra znane, bliskie sercu elementy. Mam nadzieję, że

efekt ich pracy przypadnie Warn to do gustu. Wszak

zrobili to wszystko specjalnie dla Was...

Życzę miłej lektury i jeszcze milszej zabawy w bar-

dziej kompletnym, lecz nadal pełnym ponurego pięk-

na Starym Świecie!

Vale,

SPIS TREŚCI

Grzegorz Barski

KRÓLESTWA ESTALII

Ilustracje: Paweł Świeżak

Mapa: Jarosław Musiał

Dominik (ENIGMA'n) Głowacki

KISLEV

Ilustracje: GAJ

Krzysztof Andrzej Księski,

Beata „Słoń" Urniaż

IMPERIUM

Ilustracje: Paweł Moszczyński

Maciej R. Nowak-Kreyer

ERIN

Ilustracje i mapa: Jarosław Musiał

Marcin Oracki

WSPOMNIENIA Z PODRÓŻY

DO TILEI ODBYTEJ PRZEZ

MIESZKAŃCA CESARSTWA

I JEGO RĘKĄ SPISANE

Ilustracje: Jarosław Musiał

Igor Sieradzki

PRZESKOK

Ilustracje: Magdalena Jędzrzejczak

Łukasz „Klocek" Sikorski

NORSKA

Maciej Nowak-Kreyer

Ilustracje i mapa: Jarosław Musiał

ISBN 83-87968-13-7

Maciej Szaleniec

LA BELLE BRETONE

Redakcja: Maciej Nowak-Kreyer

Korekta: Noe i jego arka

Redaktor linii: Tomek Kreczmar

Opracowanie grafiki: Jarosław Musiał

Skład i łamanie: Tomek Laisar Fruń

Produkcja: Wydawnictwo MAG

ul. Cypryjska 54, 02-761 Warszawa

tel./fax (0-22) 6424545, (0-22) 6428285

e-mail: krzaku@mag.com.pl

WWW: www.mag.com.pl

Ilustracje i mapa: Jarosław Musiał

Przemysław Szymczak

KSIĘSTWA GRANICZNE

Ilustracje: Przemysław Szymczak

Toread

JAŁOWA KRAINA

Ilustracje: Tomasz Łaz

Niektóre użyte w tym produkcie nazwy to zastrzeżone znaki handlowe. Ich użycie nie ma na celu naruszenia jakichkolwiek praw.

Produkt całkowicie polski.

Grzegorz Barski

KRÓLESTWA ESTALII

UWAGA! W tekście, przy zapisie nazw własnych, za-

stosowano zasady transkrypcji, zaczerpnięte z języka

hiszpańskiego. Zgodnie z nimi w nazwach estalijskich

obowiązuje następująca wymowa: ch = cz (Sanchez

= Sanczez); j = h (Guadalajara = Guadalahara); c =

k (Alcaraz = Alkaraz); h jest nieme (Huelva = _UeIva)

królowie? Z nieszczęśliwego wypadku - odpowiem.

W rzeczy samej omyłka biednego klechy dokonała

tej przemiany. Otóż podczas święceń na najwyższe-

go kapłana kultu Vereny w Santa Verena, na znak

podziału obowiązków (król włada ciałami, kapłan du-

szami) jednocześnie władcy nakłada się koronę, a ka-

płanowi tiarę. Tym razem jednak insygnia władzy

świeckiej miały spoczywać na poduszce. Niestety ku

zaskoczeniu wszystkich obecnych, a najbardziej ar-

cyksięcia Hugona Gonzagi, przejęty rolą kleryk - słu-

ga nałożył powyższemu koronę na głowę. Co było

robić, rzecz dokonana. Sprawcę niefortunnego zajścia

nazajutrz ścięto, jednak nic już tego nie mogło odmie-

nić. Kilka dni później Dominik Ramirez de Barbaro-

za, dowiedziawszy się o przypadkowej koronacji,

również obwołał się królem. Tak oto ślepemu, a mo-

że raczej niezręcznemu, losowi zawdzięczamy obe-

cny wygląd mapy politycznej Estalii.

OGÓLNA

CHARAKTERYSTYKA

Opis Estalii (gospodarka, klimat itp.) każdy zainte-

resowany może znaleźć w podręczniku do systemu,

dlatego nie widzę powodu, aby szerzej nad tym się

rozwodzić. Natomiast w poniższym tekście i tabelach

znaleźć można to, co twórcy systemu pominęli (ma się

rozumieć nie wszystko). Zaznaczam, iż miejscowości,

trakty, kopalnie, które tam znajdziecie są wyłącznie

dziełem mojej wyobraźni. Najzwyczajniej w świecie

pozwoliłem sobie wypełnić mapę. Mam nadzieje, że

gracze ją zaakceptują i przyda się na coś ma praca.

KRÓLESTWO BILBALI

Krainy półwyspu można podzielić na trzy części:

Górną, Środkową i Dolną Estalię. Zacznijmy od góry.

Królem tu jest Hugon Gonzaga I, zwany w pew-

nych kręgach „Doboszem" z racji niebywałej pasji do

blichtru, parad, a w szczególności dźwięków werbli

i wszelkiego rodzaju bębnów. Rządzi rozsądnie i mą-

drze. Na swym dworze w Bilbali utrzymuje sporą gru-

pę tzw. darmozjadów - artystów wszelkiej maści. Sa-

memu nie posiadając zdolności twórczych uznał, iż

godnie być mentorem sztuki, szczególnie, że ostatnio

na dworach jest to w dobrym tonie.

Królestwo podzielił na cztery części. Trzy z nich są

zarządzane przez trzech podległych mu arystokratów,

czwartym opiekuje się osobiście. Najbardziej wpływo-

wym jest, ulubieniec króla, książę Aldo de Sebastia,

osobnik o niezwykłej smykałce do interesów. Dlate-

go też pod jego władzą kwitnie kupiectwo i handel,

głównie płodami rolnymi (są tam najżyźniejsze tere-

ny w całej Estalii) oraz rolnictwo. Sebastia słynie rów-

nież z wyrobu wybornych win, znanych na całym

kontynencie.

Kolejnym pośród możnowładców Estalii jest hrabia

Sanchez Felippe Warra rezydujący w Partadze. Można

by powiedzieć: pierwsza pięść królestwa. Militarysta

z powołania, zawołany strateg. Cierpi na chroniczny

brak wojen, co odbija sobie na Maurach i piratach -

na jego nieszczęście jedni i drudzy rzadko wchodzą

mu w drogę. Rządzi surowo, tzw. twardą ręką. To wła-

śnie na jego terenach powstała słynna gra z bykiem

- korrida.

Trzecim i ostatnim wielmożą jest hrabia Enrico de

La Coruna. Jest dalekim krewnym Warry i choć ma

podobne zapędy militarne, równie daleko mu w tej

sztuce do kuzyna. Ma natomiast ciężki charakter, przez

KRÓTKA HISTORIA

Obecny wygląd mapy politycznej Półwyspu Esta-

lijskiego, ukształtował się jakieś sto pięćdziesiąt lat te-

mu. Wtedy to właśnie jedno wielkie królestwo na sku-

tek wojny domowej podzieliło się na dwa mniejsze.

Obecni władcy są renegatami, a prawowity monarcha

umarł bezpotomnie w lochach więzienia Alcaraz.

Jeszcze dziewięć lat temu obszary królestw były

wielkimi księstwami, gdyż odebrać władzę królowi

to nie grzech, a przynajmniej nie taki, jak koronowa-

nie się samemu. Ktoś zapyta: skąd więc biorą się ci

krnąbrnych górali, ale póki co, jedynie kruszyli swe

miecze na grubych murach warowni. Natomiast króle-

stwa nie występowały dotychczas zbrojnie przeciw

Barnabie, nie licząc niewielkich działań wojennych,

jakoby mających na celu zabezpieczenie spokojnego

żywota ich poddanym, zamieszkującym w okolicach

gór centralnych.

co nie jest lubiany we wszystkich warstwach społecz-

nych. On sam mało kogo darzy sympatią. Może wła-

śnie dlatego większość czasu spędza na dworze

w Bretonii, nie troszcząc się o swe włości.

KRÓLESTWO MAGRITTY

Południowa część półwyspu to królestwo Magritty,

włada nim Dominik Ramirez de Barbaroza, mężczy-

zna w sile wieku, przedsiębiorczy, obdarzony zmysłem

organizacyjnym, nie uznający kompromisu, co najle-

piej można zauważyć na przykładzie handlu morskie-

go (patrz podręcznik). Wprowadził prawo zabraniają-

ce noszenia broni wszystkim z wyjątkiem: szlachty,

wojska oraz ludzi parających się rzemiosłem wojen-

nym, ale tylko tych, którzy noszą barwy jakiegoś ary-

stokraty. Łatwo się domyślić, że świetnie rozwija się

interes odnajmowania zbrojnych. Prawo to nie obowią-

zuje na terenach położonych na zachód od stolicy, na

pustyni nie ma komu go egzekwować, a władca Fron-

tiery nigdy nie wprowadził go w życie, tłumacząc się

stałym zagrożeniem, spowodowanym bliskim sąsiedz-

twem Maurów. Uzasadnienie wzbudza niejakie kontro-

wersje, bo kto jak kto, ale Frontiera najmniej obawia

się pustynnych jeźdźców, po prostu robi z nimi inte-

resy, a oni, jak wiadomo, niechętnie rozstają się ze

swym orężem. W praktyce przepis egzekwowany jest

tylko w większych miastach, gdzie za noszenie broni

grozi kara grzywny lub więzienia. Podróżując po dro-

gach Magritty lepiej ukryć oręż w jukach lub na wo-

zie, ponieważ przemierzający cały kraj nadgorliwi „eg-

zekutorzy" mogą wymierzyć krnąbrnym wojakom

surową karę - czasem kończy się to nawet śmiercią de-

likwenta.

Barbaroza swe ziemie podzielił na cztery części, jed-

ną z nich sam zarządza, inne zaś oddał pod jurysdyk-

cję seniorom największych rodzin szlacheckich. I tak

na wschodzie władzę sprawuje hrabina Katerina Hen-

ryka Kartagena, wdowa po niedawno zmarłym Vito

Kartagena. Początkowo zastanawiano się czy nie ode-

brać jej dziedzictwa i przekazać jakiemuś męskiemu

potomkowi zmarłego, jednak hrabina okazała się su-

rowszą i nie mniej zręczną władczynią niż świętej pa-

mięci małżonek. Działania, jakie podjęła, szybko po-

mnożyły dochody hrabstwa i królestwa (wymuszenie

na dowódcach statków kupieckich tego, by zawijali

do portów Kartageny i tam sprzedawali swój towar).

Dlatego, choć jej włości to cypel i kilka wysp, ludność

żyje raczej dostatnio, trudniąc się głównie handlem lub

rybołówstwem.

Druga dziedzina to hrabstwo Oleandra Pedra San-

cheza, który za swą siedzibę obrał Santa Pola. Miasto

położone jest na przełęczy, na trakcie do Tobaro

i oczywiście żyje głównie z handlu. Sam region jest

rozległy, a ludność trudni się rolnictwem i hodowlą

bydła.

Kolejne hrabstwo należy do Jereza de La Frontie-

ry, ekscentryka i dziwaka. Mówi się, że trzyma na

AUTONOMIE

Środkowa część Estalii to autonomie - obszary nie

podlegające władzy żadnego z samozwańczych królów.

Są nimi: opactwo Santa Verena wraz ze strażnicą Mo-

rela oraz teren zajmowany przez tzw. buntowników.

Obydwie mieszczą się na terenie gór w centrum kra-

ju. Opactwo położone jest nad jeziorem, przez które

prowadzi szlak kupiecki. Sam klasztor i strażnica po

drugiej stronie wody - to budowle doskonale uforty-

fikowane z wyborną załogą składająca się z braci za-

konnych - ten fakt może zdziwić, bo ideą im przyświe-

cającą jest kontemplacja, zdobywanie i pogłębianie

wiedzy. Zbrojni są koniecznością, zważywszy na bli-

skie sąsiedztwo buntowników oraz częste napady band

rozbójników (czytaj poszukiwaczy przygód). Mówi się

również, że Santa Verena skrywa w swych murach

wielkie skarby, czy to prawda? Wiadome jest jednak,

iż braciszkowie udzielają pożyczek wielu możnym na

ich kosztowne przedsięwzięcia. Oficjalnie zakonnicy ży-

ją z przewozu towarów karawan przez jezioro i dwóch

pobliskich wiosek leżących na ich terenach. Władzę na-

czelną sprawuje obecnie Enrico de Ortega, niezwykle

mądry i świątobliwy jegomość, zgodnie z tradycją dzie-

dziczący tytuł doradcy królewskiego (w tych okolicz-

nościach obydwu królestw).

Drugą krainą cieszącą się autonomią są góry poło-

żone na zachód od opactwa. Władzę sprawuje tam

Komendante Barnaba. Stoi on na czele licznej grupy

buntowników, ludzi nie chcących podporządkować

się żadnemu z monarchów. Guadalajara była przed

laty ostatnim miejscem obrony prawowitego władcy.

Potężna twierdza nigdy się nie poddała - mimo iż sam

król wpadł w ręce prześladowców, jej mieszkańcy

i okoliczna ludność do dziś pozostała mu wierna.

Obydwa księstwa wielokrotnie próbowały skruszyć

dworze maga rodem z Arabii, a także, że sam para

się czarnoksięstwem. Pogłoski te, są nie sprawdzone,

jednak zastanawia jego długowieczność, gdyż ma

przeszło dziewięćdziesiąt lat i póki co, nie zamierza

umierać. Jego domena nie jest wielka: tylko niewiel-

ki półwysep na zachodzie, jednak nieoficjalnie zwy-

kło się mówić, iż pustynia (dobrze ponad trzecia część

królestwa) również znajduje się pod jego władzą, ale

lepiej nie rozmawiać o tym głośno przy Maurach. Hra-

bia prowadzi politykę proarabską, prowadząc z nimi

regularną wymianę towarów. Utrzymuje potężną flo-

tę, skutecznie blokującą, a nawet eliminującą, ewen-

tualnych konkurentów do tego przynoszącego krocie

interesu.

z czego znakomita większość, mieszka w grotach i ja-

mach pustynnych gór na północy królestwa - oczy-

wiście nie brakuje też jurt na południu. Nie zawsze

tak było, do dziś można oglądać ruiny miast, któ-

re kiedyś zamieszkiwali. Najbardziej znane to Bada-

jor w górach na granicy z hrabstwem Frontiera, nie-

gdysiejsza stolica regionu, teraz niemal całkowicie

opuszczona - niemal, bo wiadome jest, iż można tam

spotkać mędrca, nazywanego Starcem z Gór. Raz do

roku przybywają tu głowy plemion pytać o wróżby

i prosić o rady. Drugie, cieszące się dla odmiany złą

sławą ruiny to Huelva. Jeszcze nie całe pół wieku te-

mu zamieszkane przez plemię, które dopuszczało się

najohydniejszych zbrodni, oddając cześć bogom mor-

du i składając im ofiary z ludzi. Na swoje nieszczę-

ście, najczęściej byli to poddani Jereza. Ten w koń-

cu zrobił tam porządek, równając Huelvę z ziemią,

a kultystów wycinając niemal do nogi. Mieszkańcy te-

go regionu powiadają, że hrabia zabił ludzi, lecz zło

zostało i czeka na odpowiedni moment by znów

przerażać i zabijać.

Maurowie żyją z tego, co zagrabią kupcom i poszu-

kiwaczom przygód, kierując się tylko jednym, świę-

tym prawem, które uznają i zwykli często powtarzać:

Wszystko to, co znajduje się na pustyni należy do nas.

Swe łupy sprzedają Frontierze lub buntownikom bądź

też wymieniają na potrzebne artykuły. Tylko tam cie-

szą się szacunkiem i poważaniem.

Na uwagę z pośród wielu miejscowości Estalii za-

sługuje Alcaraz, strażnica - więzienie, położone na

zboczu gór, na szlaku z Magritty do Santa Vereny.

Wszyscy mieszkańcy, poza wojskiem i milicją, są wię-

źniami lub niegdyś nimi byli. Jest to chyba pierwsze

w Starym Świecie miejsce resocjalizacji przestępców.

Jak łatwo domyślić się, to jeden z wielu pomysłów

zaradnego Dominika R. de Barbaroza. Doszedł do

wniosku, iż zabijanie skazańców jest marnotrawstwem

(nie dotyczy piratów, ci nadal uśmiercani są publicz-

nie i okrutnie, ku uciesze gawiedzi), odpowiednio

spożytkowani mogą przysporzyć nie małych docho-

dów. Tak więc Alcaraz jest prężnie działającą machi-

ną prawa. Mieszkańcy żyją razem z przestępcami, są

tam kobiety, dzieci... Niech nikt jednak nie myśli so-

bie, że wszystkim tam jest tak wspaniale. Na przywi-

leje trzeba zasłużyć, najczęściej ciężką pracą w kopal-

ni, a dla szczególnie nieposłusznych i niebezpiecznych

zakład ma imponujące lochy, ź których zasadniczo się

nie wychodzi.

PUSTYNIA

Odrębną częścią Królestwa Magritty jest pustynia.

To wyjątkowo niegościnny region. Nie sprzyjające

człowiekowi warunki klimatyczne, oraz na wpół dzi-

kie plemiona Maurów są główną przyczyną braku sie-

dzib ludzkich na - bądź co bądź - rozległym tere-

nie. Krajobraz pustyni jest zróżnicowany, od strony

morza jest piaszczysta, w centralnej części żwirowa

i kamienista, by na północnym krańcu zmienić się

w skalistą. Jak już wcześniej wspomniałem zamie-

szkują ja grupy ludzi pochodzenia arabskiego. Zwy-

kło się przyjmować, iż są to potomkowie pierwszych

osadników na półwyspie, teraz będących jedynie cie-

niem dawnej świetności. Wiele wewnętrznych wojen

oraz agresywna i zaborcza polityka państw z głębi

kontynentu sprowadziła ich do rangi zdegenerowa-

nej mniejszości rasowej. Obecna całkowita liczba lud-

ności w plemionach wynosi około trzech tysięcy,

POSŁOWIE

Zdaję sobie sprawę, iż powyższy tekst nie wyczer-

puje tematu, można by jeszcze poruszyć wiele spraw

i pisać bez końca. Jednak zadaniem, które postawi-

łem przed sobą i chyba wypełniłem, było zrobienie

wprowadzenia i pobudzenie wyobraźni odbiorcy,

który, jak przypuszczam, resztę może sobie sam do-

śpiewać, i pewnie wiele zmieni. Sądzę, że mogę zdać

się na Waszą pomysłowość.

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: