Wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości 1995-11-30, C 55/94
Reinhard Gebhard przeciwko Consiglio dell'Ordine degli Avvocati e Procuratori di Milano
Opubl: OETS 2002, poz. 90
Teza:
1. Obywatel państwa członkowskiego prowadzący działalność zawodową o charakterze stałym i nieprzerwanym w innym państwie członkowskim, poza stałą bazą zawodową w izolacji od, między innymi, obywateli państwa goszczącego, poddany jest przepisom rozdziału dotyczącego prawa prowadzenia działalności gospodarczej, a nie rozdziału dotyczącego świadczenia usług.
2. Jak wynika z trzeciego akapitu art. 60 [50] Traktatu, zasady dotyczące świadczenia usług dotyczą, przynajmniej w sytuacji, gdy usługodawca przenosi się w celu świadczenia usług, przypadków, gdy jednostka przenosi się z jednego państwa członkowskiego do innego, nie w celu stałego osiedlenia się tam, lecz w celu prowadzenia działalności o charakterze okresowym. Tymczasowy charakter działalności, o której mowa, musi zostać ustalony w świetle jej regularności, okresowości i ciągłości. Nie oznacza to, że usługodawca w znaczeniu Traktatu nie może wyposażyć się w pewną infrastrukturę w goszczącym państwie członkowskim (włączając w to biuro, kancelarię lub miejsce konsultacji) o tyle, o ile taka infrastruktura jest niezbędna dla celów prowadzenia przedmiotowej działalności.
3. Możliwość prowadzenia działalności gospodarczej przez obywatela państwa członkowskiego oraz warunki prowadzenia takiej działalności muszą być ustalane w kontekście działalności, jaką zamierza on prowadzić na terytorium goszczącego państwa członkowskiego. Jeżeli podjęcie specyficznej działalności nie jest przedmiotem żadnej regulacji w Państwie goszczącym, obywatel każdego innego państwa członkowskiego będzie miał prawo do osiedlenia się w innym Państwie i do prowadzenia tam działalności. Z drugiej strony, jeśli podjęcie i prowadzenie specyficznej działalności stanowi w państwie goszczącym przedmiot pewnych ograniczeń, obywatel innego państwa członkowskiego zamierzający podjąć taką działalność musi spełnić takie warunki.
Takie ograniczenia, do których można zaliczyć w szczególności obowiązek posiadania pewnych dyplomów, przynależność do organizacji zawodowej lub przestrzeganie pewnych zasad etyki zawodowej lub zasad dotyczących używania tytułów zawodowych, muszą odpowiadać określonym warunkom, o ile mogłyby uniemożliwić lub uczynić mniej atrakcyjnym wykonywanie podstawowej wolności gwarantowanej Traktatem, takiej jak prawo prowadzenia działalności gospodarczej. Występują cztery takie warunki: ograniczenia takie winny być stosowane w sposób nie dyskryminujący; muszą być uzasadnione bezwzględnymi wymaganiami interesu ogólnego; muszą być odpowiednie dla osiągnięcia celu, do którego zmierzają oraz nie powinny przekraczać tego, co jest konieczne dla osiągnięcia tego celu. W odniesieniu do warunków dotyczących posiadania kwalifikacji, państwa członkowskie winny brać pod uwagę ekwiwalentność dyplomów oraz, jeśli to konieczne, dokonywać porównania wiedzy i kwalifikacji wymaganych przez prawo krajowe z tymi, które posiada osoba zainteresowana.
Uzasadnienie:
Orzeczenie
1. Zarządzeniem z 16.12.1993 r., otrzymanym przez Trybunał 8.2.1994 r., Consiglio Nazionale Forense (Naczelna Rada Adwokacka) skierowała do Trybunału wniosek o wydanie orzeczenia wstępnego na podstawie art. 234 Traktatu, zawierający dwa pytania dotyczące interpretacji Dyrektywy Rady 77/249 z 22.3.1977 w sprawie ułatwienia efektywnego wykonywania przez prawników swobody świadczenia usług (Dz.Urz. 1977 L 78, s. 17).
2. Pytania powstały w trakcie postępowania dyscyplinarnego wszczętego przez Consiglio dell'Ordine degli Avvocati e Procuratori di Milano (Rada Adwokacka Mediolanu) przeciwko Panu Gebhardowi, zarzucającą mu naruszenie jego obowiązków wynikających z Ustawy Nr 31 z 9.2.1982 r. w sprawie swobody świadczenia usług przez prawników pochodzących z państw członkowskich (GURI Nr 42 z 12.2.1982 r.) na tej podstawie, że prowadził stałą działalność zawodową we Włoszech, w założonej przez siebie kancelarii, używając tytułu avvocato.
3. Według akt sprawy oraz informacji dostarczonej w odpowiedzi na pytania zadane na piśmie przez Trybunał, Pan Gebhard, obywatel niemiecki, był upoważniony do praktykowania jako Rechtsanwalt w Niemczech od 3.8.1977 r. Jest członkiem Palestry w Sttutgarcie, będąc niezależnym współpracownikiem wielu kancelarii (Buerogemeinschaft), nie posiadając jednakże w Niemczech własnej kancelarii.
4. Pan Gebhard zamieszkiwał we Włoszech od marca 1978 r. wraz z żoną - obywatelką włoską i trójką dzieci. Jego dochód podlega w całości opodatkowaniu we Włoszech, jego kraju zamieszkania.
5. Pan Gebhard prowadził we Włoszech działalność zawodową od 1.3.1978 r., początkowo jako współpracownik (on un rapporto di libera collabocrazione) wielu kancelarii prawniczych praktykujących wspólnie w Mediolanie, a następnie od 1.1.1980 r. do początku 1989 r., jako członek stowarzyszony (associato) tych kancelarii.
6. W dniu 30.7.1989 r. Pan Gebhard otworzył własną kancelarię w Mediolanie, w której współpracują z nim włoscy adwokaci i prokuratorzy. W odpowiedzi na pisemne zapytanie Trybunału Pan Gebhard stwierdził, że instruował ich od czasu do czasu w zakresie czynności podejmowanych w ramach postępowań dotyczących włoskich klientów we Włoszech.
7. Pan Gebhard przyznaje, że jego działalność we Włoszech jest zasadniczo nie związana z reprezentacją przed sądem, lecz polega na doradzaniu i reprezentowaniu klientów mówiących po niemiecku (65% obrotu) i reprezentowaniu klientów mówiących po włosku w Niemczech i Austrii (30% obrotu). Pozostałe 5% obejmuje pomoc praktykującym prawnikom włoskim, którzy mają problemy z prawem niemieckim.
8. Kilku włoskich prawników, włączając włoskich adwokatów, z którymi związany był Pan Gebhard do 1989 r., złożyło skargę do Rady Adwokackiej w Mediolanie. Skarżyli się na fakt używania przez Gebharda tytułu avvocato w nagłówkach papieru firmowego używanego przez niego dla celów zawodowych, na występowanie przed Pretura i Sądem w Mediolanie połączone z używaniem przez niego tytułu avvocato oraz na wykonywanie zawodu w kancelarii adwokackiej "Kancelaria Prawna Gebhard".
9. Rada Adwokacka w Mediolanie zakazała Gebhardowi używania tytułu avvocato. Wkrótce potem 19.9.1991 r. zdecydowała o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego przeciwko Gebhardowi na tej podstawie, że naruszył swoje obowiązki wynikające z Ustawy Nr 31/82 poprzez wykonywanie działalności zawodowej we Włoszech, która miała charakter stały, w kancelarii przez siebie założonej, używając tytułu avvocato.
10. W dniu 10.10.1991 r. Pan Gebhard zwrócił się do Rady Adwokackiej Mediolanu o wpisanie go na listę adwokatów tej Rady. Swoje uprawnienia wywodził z Dyrektywy 89/48 z 21.12.1988 r. w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów szkolnictwa wyższego uzyskanych w wyniku ukończenia studiów i kształcenia trwającego co najmniej trzy lata (Dz.Urz. 1989 L 19, s. 16) i po odbyciu dziesięcioletniego okresu adaptacyjnego we Włoszech. Nie wydaje się, aby do tej pory Rada Adwokacka Mediolanu podjęła w tej sprawie jakąkolwiek formalną decyzję w sprawie tego wniosku.
11. Postępowanie dyscyplinarne, wszczęte 19.9.1991 r., zakończyło się wydaniem decyzji 30.12.1992 r., w której Rada Adwokacka Mediolanu nałożyła na Pana Gebharda sankcję w postaci zawieszenia jego działalności zawodowej (sospensione dell'esercizio dell'acttivita professionale) na okres sześciu miesięcy.
12. Pan Gebhard odwołał się od tej decyzji do Consiglio Nationale Forense wskazując, że odwoływał się również przeciwko dorozumianemu odrzuceniu jego wniosku o wpis na listę adwokacką. W szczególności podnosił w swoim odwołaniu, że Dyrektywa 77/249 uprawniała go do prowadzenia działalności zawodowej we własnej kancelarii.
13. Dyrektywa 77/249 stosuje się do działalności adwokatów prowadzonej w formie świadczenia usług. Stanowi ona, że prawnik świadczący usługi używa tytułu zawodowego uzyskanego w państwie pochodzenia, wyrażonego w języku lub językach tego państwa wraz ze wskazaniem organizacji zawodowej, która upoważniła go do prowadzenia praktyki lub sądu, przed którym jest upoważniony do praktykowania zgodnie z prawem swego państwa (art. 3).
14. Dyrektywa czyni rozróżnienie pomiędzy:
a) działalnością polegającą na reprezentowaniu klientów w postępowaniach sądowych lub przed władzami publicznymi i
b) inną działalnością.
15. Prowadząc działalność polegającą na reprezentowaniu klientów, prawnik powinien przestrzegać zasad etyki zawodowej goszczącego państwa członkowskiego, nie naruszając swoich obowiązków wynikających z prawa państwa pochodzenia (art. 4(2)). W odniesieniu do innych rodzajów działalności prawnik pozostaje poddany zasadom etyki zawodowej państwa pochodzenia, nie naruszając zasad dotyczących prawników w państwie goszczącym, bez względu na ich źródło, szczególnie tych dotyczących niepołączalności zawodu adwokata z innymi zawodami w tym państwie, zasad tajemnicy zawodowej, relacji z innymi prawnikami, zakazu reprezentowania klientów pozostających w konflikcie interesów oraz obowiązku zachowania poufności (art. 4(4)).
16. Art. 4(1) Dyrektywy 77/249 stanowi, że "działalność odnosząca się do reprezentowania klienta w postępowaniach sądowych lub przed władzami publicznymi powinna być prowadzona w każdym państwie członkowskim w warunkach określonych dla prawników działających stale w tym państwie, wyłączając jakiekolwiek warunki dotyczące obowiązku zamieszkiwania lub rejestracji w organizacji zawodowej w tym państwie".
17. Dyrektywa 77/249 została implementowana we Włoszech Ustawą Nr 31/82, art. 2, który stanowi: "[Obywatele państw członkowskich upoważnieni do praktykowania w charakterze adwokatów w państwie pochodzenia] powinni mieć prawo do prowadzenia działalności zawodowej adwokata o charakterze czasowym (con carattere di temporaneita) w sprawach spornych i niespornych, zgodnie z zasadami określonymi w tym tytule. Dla celów prowadzenia działalności zawodowej wspomnianej w poprzednich ustępach, założenie na terytorium republiki kancelarii lub jej głównego oddziału jest niedozwolone".
18. W tych warunkach Consiglio Nationale Forense zawiesiło postępowanie i poddało sprawę Trybunałowi pod rozstrzygnięcie w formie orzeczenia wstępnego:
a) co do tego czy art. 2 Ustawy Nr 31 z 9.2.1982 r. w sprawie swobody świadczenia usług przez obywateli państw członkowskich Wspólnoty Europejskiej (wydanej w wykonaniu Dyrektywy Rady 77/249 z 22.3.1977 r.), który zakazuje założenia na terytorium Republiki kancelarii lub jej głównego oddziału jest zgodny z zasadami wyżej wspomnianej Dyrektywy, biorąc pod uwagę, że w tej Dyrektywie nic nie wskazuje na to, iż możliwość otworzenia biura mogłaby być interpretowana jak stanowiąca wyraz intencji prowadzenia działalności o charakterze stałym, a nie czasowym;
b) co do kryterium, jakie winno być stosowane przy ocenie czy działalność prowadzona ma charakter czasowy, uwzględniając stały i powtarzalny charakter usług świadczonych przez prawników praktykujących w ramach systemu stworzonego przez Dyrektywę z 22.3.1977 r.".
19. W celu określenia kwestii prejudycjalnej należy wziąć pod uwagę, że Trybunał stale utrzymywał, iż nie posiada kompetencji do orzekania w kwestii zgodności środków o charakterze krajowym z prawem wspólnotowym. Jednakże Trybunał jest kompetentny do wskazania sądowi krajowemu wszelkich kryteriów interpretacji prawa wspólnotowego, które pomogą mu w rozwiązaniu problemu zgodności zastosowanych środków dla celów wydania decyzji w rozpatrywanej przez sąd krajowy sprawie (patrz w szczególności sprawa 63/94 Groupement National des Négotiants en Pomme de Terre de Belgique (Belgapom) [1995] ECR I-0000, § 7).
20. Sytuacja obywatela Wspólnoty przenoszącego się do innego państwa członkowskiego w celu prowadzenia działalności zawodowej jest regulowana postanowieniami rozdziału Traktatu o swobodnym przepływie pracowników lub o swobodnym przepływie osób prowadzących działalność gospodarczą lub o swobodzie świadczenia usług, które to przepisy wzajemnie się wykluczają.
21. Ponieważ kwestie poddane ocenie Trybunału dotyczą w istocie pojęć "prowadzenie działalności gospodarczej" i "świadczenie usług", rozdział dotyczący przepływu pracowników nie jest relewantny w odniesieniu do tych kwestii.
22. Przepisy rozdziału dotyczącego świadczenia usług są podporządkowane przepisom rozdziału o prowadzeniu działalności gospodarczej o tyle, że, po pierwsze, pierwszy akapit art. 59 [49] zakłada, iż świadczący usługi i usługobiorca stale przebywają w dwóch różnych państwach członkowskich, a także, po drugie, ponieważ pierwszy akapit art. 60 [50] wskazuje, że przepisy odnoszące się do usług stosują się tylko w takim przypadku, gdy przepisy o prowadzeniu działalności gospodarczej nie znajdują zastosowania. Konieczne jest wobec tego ustalenie zakresu pojęcia "prowadzenie działalności gospodarczej".
23. Prawo prowadzenia działalności gospodarczej określone w art. 52 do 58 [43 do 48] Traktatu przyznane zostało osobom prawnym w znaczeniu art. 58 [48] i osobom fizycznym będącym obywatelami państwa członkowskiego Wspólnoty. Z zastrzeżeniem przewidzianych wyjątków i warunków, pozwala ono na podjęcie wszelkiego rodzaju działalności o charakterze samozatrudnienia i prowadzenie jej na terytorium któregokolwiek innego Państwa członkowskiego, obejmuje to utworzenie i prowadzenie własnego przedsiębiorstwa, założenie agencji, oddziału lub filii.
24. Oznacza to, że jednostka prowadzi działalność gospodarczą, w rozumieniu przepisów Traktatu, w więcej niż jednym państwie członkowskim, w szczególności w przypadku spółek, poprzez założenie agencji, oddziałów i filii z art. 52 [43], a - jak ujął to Trybunał - w przypadku członków pewnych zawodów, poprzez stworzenie drugiego ośrodka prowadzenia działalności (patrz: sprawa 107/83 Ordre des Avocats au Barreau de Paris przeciwko Klopp [1984] ECR 2971, § 19).
25. Pojęcie prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu Traktatu jest z tego powodu bardzo szerokie, pozwalając obywatelom Wspólnoty na uczestniczenie, na stałych i ciągłych podstawach w życiu gospodarczym państwa członkowskiego innego niż państwo pochodzenia i do odnoszenia z tego korzyści, wnosząc w ten sposób wkład do wymiany gospodarczej i społecznej wewnątrz Wspólnoty w sferze działalności o charakterze samozatrudnienia (patrz, w tym duchu, sprawa 2/74 Reyners przeciwko Belgii [1974] ECR 631, § 21).
26. W przeciwieństwie do powyższego, jeśli migracja do innego państwa członkowskiego dotyczy usługodawcy, przepisy rozdziału dotyczącego świadczenia usług, a w szczególności trzeciego akapitu art. 60 (obecnie 50) przewidują, że powinien on prowadzić tam działalność na zasadzie tymczasowości.
27. Jak wskazywał Rzecznik Generalny, tymczasowy charakter przedmiotowej działalności powinien być ustalany w świetle nie tylko czasu, przez jaki usługi były świadczone, lecz także w kontekście ich regularności, okresowości lub kontynuacji. Fakt, że świadczenie usług ma charakter okresowy nie oznacza, że usługodawca w rozumieniu Traktatu nie może wyposażyć się w pewną formę infrastruktury w goszczącym państwie członkowskim ( włączając w to biuro, gabinet lub pomieszczenia potrzebne dla odbywania konsultacji) o tyle, o ile taka infrastruktura jest konieczna dla celów świadczenia przedmiotowych usług.
28. Jednakże, sytuacja taka powinna być odróżniana od tej, w jakiej znalazł się Pan Gebhard, który, będąc obywatelem państwa członkowskiego, prowadzi działalność zawodową o cechach stałości i kontynuacji w drugim państwie członkowskim, utrzymując niezależną ustabilizowaną bazę zawodową w stosunku do - między innymi - obywateli tego Państwa. Taka jednostka podlega przepisom rozdziału dotyczącego prawa prowadzenia działalności gospodarczej a nie swobody świadczenia usług.
29. Rada Adwokacka Mediolanu podnosiła, że osoba taka jak Pan Gebhard nie może być uważana dla celów Traktatu za osobę , która "osiedliła się" w państwie członkowskim, w jego przypadku we Włoszech, chyba że przynależy do organizacji zawodowej tego państwa lub przynajmniej prowadzi działalność we współpracy lub w powiązaniu z osobami należącymi do takiej korporacji zawodowej.
30. Ten argument nie może zostać zaakceptowany.
31. Przepisy regulujące prawo prowadzenia działalności gospodarczej obejmują podjęcie i prowadzenie działalności (zwłaszcza wyrok w sprawie Reyners, § 46 i 47). Członkostwo organizacji zawodowej może być warunkiem dla podjęcia lub prowadzenia pewnych rodzajów działalności. Nie może jednak samo w sobie być elementem konstytuującym fakt osiedlenia się.
32. Wynika stąd, że ocena czy możliwe jest prowadzenie działalności gospodarczej przez obywatela państwa członkowskiego, jak również warunki dla wykonywania tego prawa powinny być oceniane w świetle samej działalności, którą zamierza on prowadzić na terytorium goszczącego państwa członkowskiego.
33. Zgodnie z drugim akapitem art. 52 [43], prawo prowadzenia działalności gospodarczej powinno być wykonywane w warunkach określonych dla własnych obywateli przez prawo państwa, w którym prawo osiedlenia się jest realizowane.
34. W przypadku, gdyby specyficzny rodzaj przedmiotowej działalności nie był poddany żadnej regulacji w państwie goszczącym i w związku z tym obywatel tego państwa członkowskiego nie musiał posiadać specjalnych kwalifikacji dla jej prowadzenia, w takim razie obywatel innego państwa członkowskiego ma prawo osiedlić się na terytorium tego państwa i prowadzić w nim przedmiotową działalność.
35. Jednakże podjęcie i prowadzenie pewnych rodzajów działalności o charakterze samozatrudnienia może zależeć od spełnienia warunków określonych w ustawach, rozporządzeniach lub praktykach administracyjnych uzasadnionych interesem ogólnym, takich, jak zasady dotyczące organizacji, kwalifikacji, etyki zawodowej, nadzoru i odpowiedzialności (patrz: sprawa 71/76 Thieffry przeciwko Rada Adwokacka Paryża [1977] ECR 765, § 12). Takie przepisy mogą przewidywać w szczególności, że dostęp do prowadzenia pewnej działalności jest ograniczony do posiadaczy dyplomów, certyfikatów lub innych dowodów formalnych kwalifikacji, do osób należących do organizacji zawodowych lub do osób poddanych specjalnym zasadom lub nadzorowi, stosownie do przypadku. Mogą one także ustanawiać warunki dla korzystania z tytułów zawodowych, takich jak tytuł avvocato.
36. Jeśli podjęcie i prowadzenie pewnej działalności jest poddane takim warunkom w goszczącym państwie członkowskim, obywatel innego państwa członkowskiego zamierzający prowadzić taką działalność musi co do zasady spełnić takie warunki. Z tego powodu art. 57 [47] przewiduje, że Rada wyda dyrektywy, takie jak Dyrektywa 89/48, w sprawie wzajemnego uznawania dyplomów, certyfikatów i innych dowodów potwierdzających formalne kwalifikacje lub, stosownie do okoliczności, koordynowania narodowych przepisów dotyczących podjęcia i prowadzenia działalności o charakterze samozatrudnienia.
37. Z orzecznictwa Trybunału wynika jednak , że środki o charakterze krajowym odpowiedzialne za powstrzymanie lub uczynienie mniej atrakcyjnym wykonywania podstawowych swobód gwarantowanych Traktatem muszą spełniać cztery warunki: muszą być stosowane w sposób nie dyskryminujący, muszą być uzasadnione bezwzględnymi wymaganiami interesu ogólnego, muszą być odpowiednie do zrealizowania celu, do którego zmierzają i nie mogą wykraczać poza to, co konieczne dla jego osiągnięcia (sprawa 19/92 Kraus przeciwko Land Baden-Wüerttemberg [1993] ECR I-1663, akapit 32).
38. Podobnie, podczas stosowania przepisów krajowych, państwa członkowskie nie mogą ignorować wiedzy i kwalifikacji już uzyskanych przez zainteresowane osoby w innym państwie członkowskim (patrz: sprawa 340/89 Vlassopoulou przeciwko Ministerstwu Sprawiedliwości, Bundes- und Europaangelegenheiten Baden-Wüerttenberg [1991] ECR I-2357, § 15). W konsekwencji, muszą brać pod uwagę równorzędność dyplomów (patrz: wyrok w sprawie Thieffry, § 19 i 27) oraz w razie konieczności dokonywać porównywania wiedzy i kwalifikacji wymaganych przez reguły krajowe i tych posiadanych przez zainteresowane osoby (patrz: wyrok w sprawie Vlassopoulou, § 16).
39. Zgodnie z tym powinno się udzielić następującej odpowiedzi na pytania zadane przez Consiglio Nazionale Forense:
- tymczasowy charakter świadczenia usług przewidziany w art. 60 [art. 50] TWE, powinien zostać ustalony w świetle czasu trwania, regularności, okresowości i ciągłości ich świadczenia;
- usługodawca w rozumieniu Traktatu może wyposażyć się w państwie goszczącym w infrastrukturę niezbędną dla celów świadczenia przedmiotowych usług;
- obywatel państwa członkowskiego, który prowadzi działalność zawodową o charakterze stałym i nieprzerwanym w innym państwie członkowskim, gdzie pozostaje poza zorganizowaną bazą zawodową, między innymi, obywateli tego państwa, podlega przepisom rozdziału dotyczącego prawa prowadzenia działalności gospodarczej a nie rozdziału dotyczącego świadczenia usług;
- możliwość wykonywania prawa prowadzenia działalności gospodarczej przez obywatela państwa członkowskiego oraz warunki wykonywania tego prawa muszą być ustalane w kontekście rodzaju działalności, którą zamierza on prowadzić na terytorium goszczącego państwa członkowskiego;
- w przypadkach, gdy podjęcie pewnego rodzaju działalności nie stanowi przedmiotu szczególnej regulacji w goszczącym państwie, obywatel któregokolwiek państwa członkowskiego będzie uprawniony do osiedlenia się na terytorium państwa goszczącego i do prowadzenia tam działalności gospodarczej. Z drugiej strony, jeśli podjęcie i prowadzenie pewnej działalności jest poddane pewnym warunkom w goszczącym państwie członkowskim, obywatel innego państwa członkowskiego zamierzający prowadzić taką działalność musi co do zasady wypełnić te warunki;
- jednakże, środki o charakterze krajowym utrudniające lub czyniące mniej atrakcyjnym wykonywanie podstawowych swobód gwarantowanych Traktatem muszą spełniać cztery warunki: muszą być stosowane w sposób nie dyskryminujący, muszą być uzasadnione bezwzględnymi wymaganiami interesu ogólnego, muszą być odpowiednie do zrealizowania celu, do którego zmierzają, i nie mogą wykraczać poza to, co konieczne dla jego osiągnięcia;
- podobnie, państwo członkowskie musi wziąć pod uwagę równorzędność dyplomów oraz, jeśli okaże się to konieczne, dokonać porównania wiedzy i kwalifikacji wymaganych przez jego prawo wewnętrzne z kwalifikacjami i wiedzą posiadanymi przez zainteresowaną osobę.
Na tej podstawie Trybunał [...] niniejszym orzeka
1. Tymczasowy charakter świadczenia usług, przewidzianych w art. 60 [50] Traktatu, powinien być ustalany w świetle czasu ich trwania, regularności, okresowości i ciągłości.
2. Usługodawca, w rozumieniu Traktatu, może wyposażyć się w goszczącym państwie członkowskim w infrastrukturę konieczną dla celów świadczenia przedmiotowych usług.
3. Obywatel państwa członkowskiego, który prowadzi działalność gospodarczą o charakterze stałym i nieprzerwanym w innym państwie członkowskim pozostając poza stałą bazą zawodową, w izolacji od, między innymi, obywateli tego państwa podlega regulacji rozdziału dotyczącego prawa prowadzenia działalności gospodarczej, a nie przepisom rozdziału dotyczącego świadczenia usług.
4. Dopuszczalność wykonywania prawa prowadzenia działalności gospodarczej przez obywatela państwa członkowskiego oraz warunki korzystania z tego prawa powinny być ustalane w świetle działalności, którą zamierza on rozwijać na terytorium goszczącego państwa członkowskiego.
5. Jeżeli podjęcie pewnego rodzaju działalności nie stanowi przedmiotu żadnych regulacji w państwie goszczącym, obywatel każdego innego państwa członkowskiego jest uprawniony do osiedlenia się na terytorium tego państwa i prowadzenia tam tego rodzaju działalności. Z drugiej strony, jeżeli podjęcie lub prowadzenie pewnej działalności uzależnione jest w goszczącym państwie członkowskim od spełnienia pewnych warunków, obywatel innego państwa członkowskiego zamierzający prowadzić taką działalność musi co do zasady wypełnić te warunki.
6. Środki o charakterze krajowym odpowiedzialne za utrudnienie lub uczynienie mniej atrakcyjnym wykonywania podstawowych swobód gwarantowanych Traktatem muszą spełniać cztery warunki: muszą być stosowane w sposób nie dyskryminujący, muszą być uzasadnione bezwzględnymi wymaganiami interesu ogólnego, muszą być odpowiednie do zrealizowania celu, do którego zmierzają, i nie mogą wykraczać poza to, co konieczne dla jego osiągnięcia.
7. Państwa członkowskie muszą brać pod uwagę równorzędność dyplomów oraz, jeśli to konieczne, przeprowadzić porównanie wiedzy i kwalifikacji wymaganych przez reguły krajowe z kwalifikacjami posiadanymi przez zainteresowaną osobę.
Miejsca publikacji: OETS 2002, poz. 90
Dodatkowe informacje:
4
gosicka