1.                   Część teoretyczna:

Opór elektryczny R jest wielkością charakterystyczną dla danego przewodnika. Zgodnie z prawem Ohma stosunek napięcia U, przyłożonego do końców przewodnika, do natężenia prądu I płynącego przez ten przewodnik jest wielkością stałą, którą nazywamy oporem elektrycznym R :

Opór przewodnika zależy od jego długości l, przekroju poprzecznego S oraz rodzaju materiału z jakiego wykonano przewodnik i wyraża się wzorem

Występujący w  wzorze współczynnik r nosi nazwę oporu właściwego. Opór właściwy jest to opór przewodnika o długości 1m i polu przekroju 1m2.

Pomiaru oporu elektrycznego można dokonywać różnymi sposobami :

Ø       miernikiem elekrtycznym odpowiednio wzorcowanym ( omomierzem)

Ø       z prawa Ohma mierząc napiecie U i natężenie prądu I

Ø       metodami mostkowymi (np.mostek Wheatstona’a dla średniej wartości oporów)

Ø       metodami kompensacyjnymi.

Mostek Wheastone’a

Obwód mostka składa się z dwóch równoległych gałęzi ABC i ADB. Między punktami A i B, na podziałce milimetrowej, rozciągnięty jest drut oprowy o długości 1,000 m. W gałęzi AC wpięty jest mierzony opór Rx, a w gałęzi  CB opór wzorcowy Rn. Między punktem C i suwakiem D wpięty jest galwanometr G o stałej ~10-9A/dz. Mostek zasilany jest poprzez opór R stałym napięciem U. Pomiar polega na doprowadzeniu mostka do równowagi, która występuje wówczas, gdy przez galwanometr nie płynie prąd.

Gdy mostek jest w równowadze, to spełnione są zależnosci

oraz róność napięć w gałęziach AC i AD

i gałęziach CB i DB

Dzieląc równania stronami przez siebie otrzymujemy

Położenie styku D dzieli drut na odcinki AD=l1 i DB=l2 więc mierzony opór Rx obliczamy ze wzoru

Odmianą mostka Wheastone’a jest tzw. Mostek laboratoryjny, który umożliwia pomiar Rx ze znacznie większą dokładnością.

1