Kubizm – kierunek w sztukach plastycznych, głównie malarstwie i rzeźbie, który rozwinął się we Francji na początku XX wieku.
Choć najsłynniejsze obrazy kubistyczne (jak "Panny z Avinionu") pokazują postacie ludzkie, generalnie głównym tematem były tu martwe natury.
można powiedzieć, że dana, widziana forma zostawała najpierw zgeometryzowana (czyli wpisana w kształt sześcianu – z łac. cubus), a następnie rozbita na mniejsze elementy walców, stożków, kul itp. U podstaw kubizmu leży zasada, że obiekt malarski zostaje rozbity na szereg osobnych płaszczyzn, oglądanych w różnym oświetleniu, które następnie są przedstawiane obok siebie na płótnie. Dawało to pełniejszy obraz analizowanego obiektu. Choć najsłynniejsze obrazy kubistyczne (jak "Panny z Avinionu") pokazują postacie ludzkie, generalnie głównym tematem były tu martwe natury.
Pablo Picasso Panny z Awinionu (1907)
.Inspiracją dla kubizmu stało się późne malarstwo Paula Cezanne’a, którego wielka pośmiertna wystawa odbyła się w Paryżu w 1907 roku .Cezanne stawiał sobie za cel analizę budowy obrazu i konstrukcji przedstawionych motywów . Wydobywał z przedmiotów ich istotę-barwą i bryłę .Doszedł do wniosku, że wszystkie kształty w naturze można sprowadzić do trzech podstawowych brył geometrycznych -walca, kuli, stożka. Duży wpływ na formy używane w kubizmie wywarło także zainteresowanie sztuką prymitywną ,wczesnośredniowieczną sztuką półwyspu Iberyjskiego, a zwłaszcza rzeźbą afrykańską. Ojcami kubizmu ,nowego kierunku w malarstwie byli Hiszpan Pablo Picasso oraz Francuz Geroges Braque, którzy ściśle ze sobą współpracowali od 1909 roku aż do wybuchu I wojny światowej .Proces kształtowania się kubizmu wyznaczony etapami rozwoju twórczości Picassa i Branqu’a
Marc Chagall,
Urodził się w ubogiej rodzinie chasydzkich Żydów w Łoźnie (obecnie Białoruśur. 7 lipca 1887 w Łoźnie koło Witebska, zm. 28 marca 1985 w Saint-Paul-de-Vence), rosyjski, białoruski i francuski malarz oraz grafik żydowskiego pochodzenia; czołowy przedstawiciel kubizmu i internacjonalizmu w malarstwie.
Chagall kilkakrotnie odwiedził Grecję. W 1957 gościł w Izraelu. Podczas tych podróży odkrył na nowo możliwości jakie daje kolorystyka, jej zdolność ożywiania obrazu. Malarstwo tego okresu dotyczy tematów takich jak miłość, radość życia. Postacie często są wykrzywione i powykręcane. Wtedy również artysta zaczął tworzyć rzeźby, ceramikę i wytraże.
W 1973 założone zostało muzeum Chagalla w Nicei.
Malarz zmarł 28 marca 1985 w Saint-Paul-de-Vence we Francji.
agnieszka_2009