20071030.doc

(29 KB) Pobierz

Uprzedzam – dzisiaj był nieprzyjemny pod względem przyswajanych informacji dzień. Nic nie udało mi się zapisać poprawnie, i dlatego radzę, byś przejrzał to co jest w podręczniku (jest to zgoła to samo, co wykładał na metafizyce), i zastanowił się nad podaną ci już treścią, a nie radzę natomiast czytanie tego, co poniższe.

Ale skoro uważasz się za wytrwałego, to proszę bardzo.

 

Do tej pory dowiedzieliśmy się o pierwszych formach poznawania racjonalnego, wykorzystywane już w starożytności – z czasem przybrały one nazwę filozofii. Dowiedzieliśmy się również jaka jest natura tego poznania – dotyczy tego, co istnieje realnie (a nie tylko perspektywicznie). Dotyczy tego czegoś w aspekcie podstawowych pytań, jakich można zadać wobec tego przedmiotu : czasami są to pytania puste, częściej jednak zdarzają się pytania konstruktywne typu : o pluralizmie bytowym, o tym, z czego składa się byt, o jego istotę, cel, itd. W przeszłości używało do wytłumaczenia zjawisk religię, dopiero później zaczęto stosować radykalne, filozoficzne metody : doświadczenie empiryczne, obserwacja, rozumowanie oparte na doświadczeniu, i inne.

 

To Arystoteles jako pierwszy porusza pierwszą formę teorii poprawnego poznania. A wyróżniły się pod tym względem trzy kierunki (z czego Arystotelesowski był ostatni...).

-          Empiryzm : przeważało doświadczenie zmysłowe, jako źródło poznania racjonalnego

-          Aprioryzm : przeważało rozumowanie w oderwaniu od zmysłów.

-          Perypateizm : połączenie poprzednich dwóch źródeł poznania

 

Trzeba zaznaczyć, że wszystkie te powyższe nurty uważa się za niosących wiedzy racjonalnej, źródłami poznania naukowego (inne mieli po prostu metody dociekania do prawdy). Te trzy kierunki są utrzymywane po dziś dzień. Poznanie w nich miało mieć wspólne cechy, jeśli można by było uważać je za naukowe, racjonalne – jako takie cechuje się realnością, ogólnością, oraz koniecznością.

 

Cecha realności : to najważniejsza cecha. Rozpatruje się bowiem tylko to, co realne – nie prawimy o duchach, tylko o rzeczach realnych (chociaż to, że nikt nigdy nie widział ducha nie znaczy, że ich nie ma... khiehiehie).

 

Metafizyka ulegała ciągłym modyfikacjom. Ująć je można ze względu na treść, którą zmieniały, można je również podzielić na pewne okresy : w czasach starożytnych, w średniowieczu, oraz w czasach nowożytnych.

 

Czasy starożytne – jeszcze za życia Arystotelesa metafizyka, uprawianie filozofii, ulegało przemianom. Mamy tam do czynienia z filozofią realistyczną, z racjonalizmem empirystycznym. Ma on charakter typu filozoficznego .

Wiedza filozoficzna według Arystotelesa – można ją przedstawiać jako wiedzę odnośnie świata w aspekcie koniecznym.

Nowe kierunki, które się wyodrębniły po Perypateików szkole : Stoicyzm, Epikurejzm, Sceptycyzm, gnoza okultystyczna, neoplatonizm. Można zauważyć tutaj zmianę perspektywy badania, poszukiwania poznania naukowego : przejście z poszukiwania początku i natury rzeczy, na temat człowieka (antropologia), rozpatrywanego w aspekcie jego życia, a nie tego CZYM i DLACZEGO jest. Chodziło o pytanie : „Jak człowiek powinien żyć, by osiągnąć szczęście?” swoiście przez różnych kierunków pojmowane. Innymi słowy, nastąpił moment odteoretyzowania filozofii.

 

Czasy średniowieczne – takie „odteoretyzowanie” filozofii trwało stanowczo zbyt długo. Dwaj filozofowie, Albert Wielki, oraz św. Tomasz z Akwinu powoli zaprowadzili całą ówczesną im filozofię z powrotem do stanu filozofii klasycznej, w aspekcie teoretycznym. Wcześniejsze kierunki były bazowane na Platonizmie zdeformowanego (neoplatonizm). Św. Tomasz i Albert przywrócili poprzedni stan rzeczy, przyłączając do filozofii europejskiej filozofię Arystotelesowską (na tyle sprytnie, że długo po śmierci Tomasza, uważano JEGO filozofię za „arystotelesowską”).

Św. Tomasz pokazywał, i przekonywał, że filozofia nie jest badaniem przedmiotu w aspekcie ISTOTY przedmiotu, lecz w aspekcie ISTNIENIA : czyli szukał takich cech przedmiotu, które przysługiwały mu z racji tego, że istnieje. Tej różnicy w myśleniu arystotelesowskim i tomistycznym zauważyli dopiero jacyś Francuzi i to w XIX wieku...

 

Czasy nowożytne – w okresie renesansu, na przykład, obecne były dw anastawienia do filozofii klasycznej :

-          Opozycyjne twierdzi, że filozofia klasyczna nie jest reformowalna, nie powinna być, nie ma potrzeby łączenia jej z nowoczesnymi wynalezieniami innych nurtów naukowych (Franciszek Sylwestra z Ferrari, Tomasz Kajetan).

-          Przychylni twierdzili jednak, że trzeba połączyć filozofię z nowymi prądami naturalistycznymi nauki (Franciszke de Viltorre, Dominik Solto, Mikołaj z Kuzy).

 

W siedemnastym wieku natomiast panowała główna idea uczynienia z filozofii poznania możliwie jak najbardziej racjonalizującego wiedzę racjonalną. Chcieli zajmować się tym Kartezjusz, Leibniz, Kant, Gallileusz, Bacon, Hobbs, Hume, Locke...

W dziewiętnastym wieku : czasy pozytywizmu i neopozytywizmu, lingwistycznej filozofii transcedentalnej, idealizmu niemieckiego (Hegel, Schopenhauer), filozofii egzystencjalistycznej, postmodernistycznej.

 

Działy filozofii klasycznej :

-          Filozofia bytu

-          Filozofia poznania

-          Filozofia wartości.

 

Resztę podziału masz w książce.

...
Zgłoś jeśli naruszono regulamin