Czy aby na pewno pierwszą rzeczą, którą zauważam w przedmiocie jest jego istnienie? Mogę widzieć coś w oddali - widzę wtedy coś, a nie wiem co to. Jakie mam kryteria, że najpierw poznaję istnienie, a nie coś?
Jak do tego podchodzą różni autorzy? Krąpiec : „Poznajemy istnienie spontanicznie”. Ale w jaki sposób to już nie podaje. Najlepiej byłoby uważać, że poznajemy istnienie i istotą jednocześnie – zmysłami i intelektem, odpowiednio cechy i istnienie.
„Istnieje” znaczy tyle, że faktycznie jest obecne jako jakąś rzeczywistość – nie stwierdza się istnienie oddzielnie od przedmiotu – stwierdza się zawsze istnienia CZEGOŚ, co istnieje. Zdanie orzecznikowe „s jest p” to nie to samo, co zdanie egzystencjalne „A istnieje”. Ale „istnieje” może być czasami czytane jako (albo uważane za) „jest” – Krapiec, który tak rozumował, lekko się pomylił. Jedno „jest” (orzecznikowe) jest funktorem zdaniotwórczym od dwóch argumentów nazwowych, drugie natomiast (egzystencjalne) jest funktorem zdaniotwórczym od JEDNEGO argumentu nazwowego (tutaj akurat – A).
Pierwszy krok w analizie : jeśli mamy sądy egzystencjalne, czy stwierdzamy, że „istnieć” to znaczy tyle, co mieć cechę istnienia? Trzeba sobie zadać pytanie „co znaczy NIE istnieć?”. Trzeba go postawić w supozycji materialnej – w odwołaniu do samego siebie. Odwołując się do różnych przykładów, stwierdzamy, że pomimo tego, że przedmiot istnieje, nie jest to tak, że istnienie polega na przypisaniu przedmiotu do jakiejś kategorii. Stwierdzamy, że „istnieć” to nie jest to samo, co „być czymś” – być bytem nie znaczy być jakimś X-em.
PRACA DOMOWA :
Na następny raz – czynności konstytuujące proces separacji – z Morawca zielonego przeczytać.
XMedzik30