P115.pdf

PRZEKAZ 115

ISTOTA NAJWYŻSZA

G dy idzie o Boga Ojca, synostwo jest wspaniałym pokrewieństwem. Gdy idzie o Boga

Najwyższego, osiągnięcia są wstępnym warunkiem zdobycia statusu – należy coś zrobić,

jak również kimś być.

1. RELATYWNOŚĆ RAM POJĘCIOWYCH

Częściowe, niekompletne i rozwijające się intelekty byłyby bezradne we

wszechświecie nadrzędnym, byłyby niezdolne do sformowania wstępnej, racjonalnej

formy myślenia, gdyby nie wrodzona zdolność każdego umysłu, wysokiego czy

niskiego, do kształtowania wszechświatowej ramy, w której można myśleć. Jeżeli umysł

nie może wyciągać wniosków, jeśli nie może zgłębić prawdziwych początków, wtedy

taki umysł niezawodnie będzie postulował wnioski i wymyślał początki, aby móc

logicznie myśleć w obrębie ram takich założeń, stworzonych w umyśle. I chociaż takie

wszechświatowe ramy myślenia istoty stworzonej niezbędne są do prowadzenia

racjonalnych operacji intelektualnych, są one wszystkie błędne, w większym czy

mniejszym stopniu.

Konceptualne ramy wszechświata są tylko względnie prawdziwe; są użytecznym

rusztowaniem, które musi w końcu ustąpić przed rozwijającym się i poszerzającym

rozumowaniem kosmicznym. Zrozumienie prawdy, piękna i dobroci, moralności, etyki,

obowiązku, miłości, boskości, pochodzenia, egzystencji, celu, przeznaczenia, czasu,

przestrzeni a nawet Bóstwa, jest tylko względnie prawdziwe. Bóg jest czymś znacznie

wyższym niż Ojcem, jednak Ojciec jest najwyższą ludzką koncepcją Boga; tym niemniej

Ojcowsko-Synowskie zobrazowanie związku Stwórca-stworzony poszerzone będzie

przez te nadludzkie koncepcje Bóstwa, do których się dotrze w Orvontonie, w Havonie

i w Raju. Człowiek musi myśleć we wszechświatowych ramach śmiertelnika, ale to nie

oznacza, że nie może on sobie uzmysłowić innych, wyższych ram, w których można

myśleć.

Aby ułatwić śmiertelnikowi zrozumienie wszechświata wszechświatów, określone

zostały zróżnicowane poziomy rzeczywistości kosmicznej, takie jak skończony,

absoniczny i absolutny. Spośród nich tylko absolutny jest bezwzględnie wieczny,

prawdziwie egzystencjalny. Absonity i skończoności są pochodnymi, modyfikacjami,

uwarunkowaniami i pomniejszeniami oryginalnej, pierwotnej, absolutnej

rzeczywistości nieskończoności.

Domeny tego, co skończone, istnieją z racji wiecznego celu Boga. Istoty skończone,

wysokie i niskie, mogą proponować teorie, i to robiły, dotyczące konieczności istnienia

tego, co skończone w organizacji kosmicznej, jednak w końcowym podsumowaniu

istnieje to dlatego, że Bóg tak chciał. Wszechświata nie można wyjaśnić, ani też istota

skończona nie może proponować racjonalnego uzasadnienia swej własnej,

jednostkowej egzystencji, bez odwoływania się do aktów wcześniejszych oraz istniejącej

uprzednio woli istot ancestralnych, Stwórców albo rodziców.

2. ABSOLUTNA PODSTAWA NAJWYŻSZOŚCI

Z egzystencjalnego punktu widzenia nic nowego nie może się zdarzyć w galaktykach,

gdyż pełnia nieskończoności, tkwiąca w JESTEM, jest wiecznie obecna w siedmiu

Absolutach, funkcjonalnie złączona w trójjednościach i przejściowo złączona w

triodytach. Jednak to, że nieskończoność jest egzystencjalnie obecna w tych

absolutnych związkach, w żaden sposób nie uniemożliwia realizacji nowych

kosmicznych empiryczności. Z punktu widzenia istoty skończonej, nieskończoność

zawiera dużo tego, co jest potencjalne, dużo tego, co należy raczej do porządku

przyszłych możliwości, niż do obecnej aktualności.

Wartość jest unikalnym elementem wszechświatowej rzeczywistości. Nie potrafimy

zrozumieć, jak wartość czegokolwiek, co nieskończone i boskie, mogłaby ewentualnie

być podwyższona. Odkrywamy jednak, że znaczenia mogą być przeobrażane, jeśli nie

poszerzane, nawet w związkach nieskończonego Bóstwa. Dla wszechświatów

empirycznych nawet boskie wartości są rozbudowywane, jako aktualności, dzięki

poszerzonemu pojmowaniu znaczeń rzeczywistości.

Cały schemat powszechnego stworzenia i ewolucji, na wszystkich jego

doświadczanych poziomach, jest najwyraźniej sprawą przemian potencjalności w

aktualności; i takie przeobrażenie ma do czynienia tak samo z dziedzinami potencji

przestrzeni, potencji umysłu i potencji ducha.

Dostrzegalna metoda, za pomocą której możliwości kosmosu są sprowadzane do

aktualnej egzystencji, jest zróżnicowana od poziomu do poziomu i stanowi empiryczną

ewolucję w tym, co skończone, a empiryczne wynikanie w tym, co absoniczne.

Egzystencjalna nieskończoność jest doprawdy nie uwarunkowana we

wszechobejmowaniu a to właśnie wszechobejmowanie musi z konieczności obejmować

nawet możliwość ewolucyjnego, skończonego doświadczania. Możliwość takiego,

empirycznego rozwoju, staje się wszechświatową aktualnością dzięki triodytowym

związkom, zazębiającym się o Najwyższego i w Najwyższym.

3. PIERWOTNE, AKTUALNE I POTENCJALNE

Absolutny kosmos nie ma konceptualnych ograniczeń; zdefiniować rozciągłość i

naturę tej pierwotnej rzeczywistości oznacza nałożyć uwarunkowania na

nieskończoność i pomniejszyć czystą koncepcję wieczności. Idea nieskończonego-

wiecznego, wiecznego-nieskończonego, jest nie uwarunkowana w swej rozciągłości i

absolutna w fakcie. Nie istnieje taki język w przeszłości, teraźniejszości czy przyszłości

Urantii, którym można by odpowiednio wyrazić rzeczywistości nieskończoności czy

nieskończoności rzeczywistości. Człowiek, istota skończona w nieskończonym

kosmosie, musi zadowalać się wypaczonymi odbiciami i pomniejszonymi koncepcjami

tej, bez limitu, nieograniczonej, nigdy nie zaczętej, nigdy nie kończącej się egzystencji,

której zrozumienie naprawdę przekracza jego możliwości.

Umysł nigdy nie może żywić nadziei zrozumienia koncepcji Absolutu, bez

konieczności złamania na wstępie jedności takiej rzeczywistości. Umysł jednoczy

wszelkie rozbieżności, ale przy braku takich właśnie rozbieżności, umysł nie znajduje

podstawy, na której mógłby próbować formułować zrozumiałe koncepcje.

Pierwotna statyka nieskończoności wymaga segmentacji, zanim człowiek będzie

próbował ją zrozumieć. W nieskończoności istnieje jedność, która została wyrażona w

tych przekazach jako JESTEM – najważniejszy postulat umysłowy istoty stworzonej.

Jednak istota stworzona nigdy nie potrafi zrozumieć jak to się dzieje, że taka jedność

staje się dualizmem, trójjednością i różnorodnością, kiedy nadal pozostaje nie

uwarunkowaną jednością. Człowiek napotyka podobny problem, gdy zastanawia się

nad niepodzielnym Bóstwem Trójcy, obok wielokrotnego uosobienia Boga.

To tylko odległość, dzieląca człowieka od nieskończoności sprawia, że ta koncepcja

wyrażana jest jednym słowem. Podczas gdy nieskończoność z jednego punktu widzenia

jest JEDNOŚCIĄ, to z innego jest RÓŻNORODNOŚCIĄ bez końca czy ograniczeń.

Nieskończoność, jak dostrzegana jest przez skończone istoty inteligentne, jest

największym paradoksem filozofii istoty stworzonej oraz skończonej metafizyki.

Chociaż ludzka natura duchowa dociera, w czci pełnym doświadczeniu do Ojca, który

jest nieskończony, ludzka możliwość intelektualnego pojmowania wyczerpuje się na

maksymalnej koncepcji Istoty Najwyższej. Poza Najwyższym, koncepcje stają się coraz

bardziej nazwami; coraz mniej są prawdziwymi określeniami rzeczywistości; coraz

bardziej stają się rzutowaniem skończonego zrozumienia istoty na to, co nadskończone.

Zasadnicza koncepcja poziomu absolutnego zawiera postulat trzech jego stadiów:

1. Pierwotny . Nie uwarunkowana koncepcja Pierwszego Źródła i Centrum, tego

źródłowego przejawu JESTEM, z którego cała rzeczywistość bierze początek.

2. Aktualny . Jedność trzech Absolutów aktualności, Drugiego, Trzeciego oraz

Rajskiego Źródła i Centrum. Ta trójjedność Wiecznego Syna, Nieskończonego Ducha i

Wyspy Raj stanowi aktualne objawienie pierwotności Pierwszego Źródła i Centrum.

3. Potencjalny . Jedność trzech Absolutów potencjalności, Absolutów Bóstwa,

Nieuwarunkowanego i Uniwersalnego. Ta triodyta egzystencjalnej potencjalności

stanowi potencjalne objawienie pierwotności Pierwszego Źródła i Centrum.

Związek wzajemny Pierwotnego, Aktualnego i Potencjalnego tworzy napięcia w

nieskończoności, które dają możliwość wszelkiego rozwoju wszechświata a rozwój

stanowi naturę Siedmiorakiego, Najwyższego i Ostatecznego.

W związku Absolutów – Bóstwa, Uniwersalnego i Nieuwarunkowanego –

potencjalność jest absolutna, podczas gdy aktualność się wyłania; w związku Drugiego,

Trzeciego oraz Rajskiego Źródła i Centrum, aktualność jest absolutna, podczas gdy

potencjalność się wyłania; w pierwotności Pierwszego Źródła i Centrum nie możemy

stwierdzić, czy aktualność lub potencjalność jest egzystencjalna, czy się wyłania – Ojciec

jest.

Z punktu widzenia czasu, Aktualne jest to, co było i to, co jest; Potencjalne jest to, co

się staje i to, co będzie; Pierwotne jest to, co jest. Z punktu widzenia wieczności, różnice

pomiędzy Pierwotnym, Aktualnym i Potencjalnym nie są tak oczywiste. Te trójjedne

jakości nie są tak odróżnialne na poziomach Raju-wieczności. W wieczności wszystko

jest – tylko nie wszystko zostało jeszcze objawione w czasie i przestrzeni.

Z punktu widzenia istoty stworzonej, aktualność jest substancją, potencjalność jest

możliwością. Aktualność istnieje najbardziej w centrum i stamtąd się rozszerza na

peryferie nieskończoności; potencjalność przychodzi do wewnątrz z peryferii

nieskończoności i zbiega się w centrum wszystkich rzeczy. Pierwotność jest tym, co z

początku wywołuje a potem równoważy podwójne biegi cyklu metamorfozy

rzeczywistości, od potencjałów do aktualności i do potencjalizacji istniejących

aktualności.

Trzy Absoluty potencjalności działają na czysto wiecznym poziomie kosmosu, więc

jako takie nigdy nie funkcjonują na poziomach podabsolutnych. Na zstępujących

poziomach rzeczywistości, triodyta potencjalności uwidacznia się z Ostatecznym i w

Najwyższym. Potencjał może nie zaktualizować się w czasie, w odniesieniu do części,

na jakimś podabsolutnym poziomie, lecz nigdy nie całościowo. Wola Boga dominuje

ostatecznie, nie zawsze w odniesieniu do jednostki, ale nieodmiennie w odniesieniu do

całości.

To właśnie w triodycie aktualności, istnienia kosmosu mają swe centrum; czy to

duch, umysł czy energia, wszystko koncentruje się w tym związku Syna, Ducha i Raju.

Osobowość duchowego Syna jest oryginalną formą dla wszelkiej osobowości we

wszystkich wszechświatach. Tworzywo Rajskiej Wyspy jest oryginalną formą, której

Havona jest objawieniem doskonałym a superwszechświaty doskonalącym się.

Wspólny Aktywizator jest równocześnie umysłową aktywizacją energii kosmicznej,

konceptualizacją duchowego celu oraz integracją matematycznych przyczyn i skutków

poziomów materialnych z wolicjonalnymi celami i motywami poziomu duchowego.

W skończonym wszechświecie i dla niego, Syn, Duch i Raj działają w Ostatecznym i

przez Ostatecznego, jak jest on uzależniany i warunkowany w Najwyższym.

Aktualność (Bóstwa) jest tym, czego szuka człowiek podczas wznoszenia się do Raju.

Potencjalność (ludzkiej boskości) jest tym, co człowiek rozwija w tym poszukiwaniu.

Pierwotne jest tym, co umożliwia współistnienie i integrację człowieka aktualnego,

człowieka potencjalnego i człowieka wiecznego.

Finalna dynamika kosmosu ma do czynienia z ciągłym przemieszczaniem

rzeczywistości, od potencjalności do aktualności. W teorii może istnieć koniec takich

przekształceń, ale faktycznie jest to niemożliwe, ponieważ Potencjalne i Aktualne są

razem objęte obwodem Pierwotnego (JESTEM), a takie utożsamienie na zawsze

uniemożliwia nałożenie ograniczeń na kształtujący się rozwój wszechświata.

Cokolwiek, co utożsamia się z JESTEM, nigdy nie znajdzie końca rozwoju, ponieważ

aktualność potencjałów JESTEM jest absolutna a potencjalność aktualności JESTEM

jest także absolutna. Aktualności zawsze będą otwierać nowe drogi realizacji

niemożliwych dotychczas potencjałów – każda decyzja człowieka nie tylko powoduje

aktualizowanie się nowej rzeczywistości w ludzkim doświadczeniu, ale także otwiera

nowe możliwości ludzkiego rozwoju. Dorosły żyje w każdym dziecku a zaawansowany

w morontii przebywa w dojrzałym, rozpoznającym Boga człowieku.

Zastój w rozwoju nigdy nie może się pojawić w kosmosie, jako całości, ponieważ

podstawa rozwoju – aktualności absolutne – jest nie uwarunkowana i ponieważ

możliwości rozwoju – potencjały absolutne – są nieograniczone. Z praktycznego

punktu widzenia, filozofowie wszechświata doszli do wniosku, że nie istnieje taka rzecz

jak koniec .

Z ograniczonego punktu widzenia jest doprawdy wiele końców, wiele zakończeń

działalności, jednak z poszerzonego punktu widzenia, na wyższym poziomie

wszechświata, zakończenia nie istnieją, a tylko przejścia z jednego stadium rozwoju do

innego. Zasadnicza czasowość wszechświata nadrzędnego odnosi się do wielu epok

wszechświata, Havony, superwszechświata i epok wszechświata zewnętrznego. Ale

nawet te podstawowe podziały sekwencyjnych związków nie mogą być niczym więcej,

niż względnymi punktami orientacyjnymi na niekończącej się drodze wieczności.

Finalne przenikanie prawdy, piękna i dobroci Istoty Najwyższej może tylko

otworzyć posuwającej się naprzód istocie te absoniczne jakości ostatecznej boskości,

które leżą poza konceptualnymi poziomami prawdy, piękna i dobroci.

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: