P101.pdf

PRZEKAZ 101

PRAWDZIWA NATURA RELIGII

R eligia, jako doświadczenie ludzkie, rozciąga się od poziomu prymitywnego

zniewolenia strachem u ewoluującego człowieka dzikiego, do wysublimowanej i

wspaniałej wolności religijnej tych cywilizowanych śmiertelników, którzy są doskonale

świadomi synostwa z wiecznym Bogiem.

Religia jest protoplastką zaawansowanej etyki i moralności w progresywnej ewolucji

społecznej. Jednak religia, jako taka, nie jest ruchem wyłącznie moralnym, aczkolwiek

zewnętrzne i społeczne przejawy religii znajdują się pod silnym wpływem etycznego i

moralnego momentu bezwładności społeczności ludzkiej. Religia zawsze jest inspiracją

dla rozwijającej się natury ludzkiej, ale nie jest tajemnicą tego rozwoju.

Religia, przekonanie-wiara osobowości, zawsze może zatryumfować nad

powierzchowną, sprzeczną logiką desperacji, zrodzoną w niewierzącym umyśle

materialnym. Naprawdę istnieje prawdziwy i autentyczny głos wewnętrzny, ta

„prawdziwa światłość, która oświeca każdego człowieka, który przychodzi na ten świat”.

I takie duchowe przewodnictwo odmienne jest od etycznych podpowiedzi ludzkiego

sumienia. Poczucie religijnej pewności jest czymś więcej niż odczuwaniem

emocjonalnym. Pewność religijna przekracza rozumowanie umysłu, nawet logikę

filozofii. Religia jest wiarą, zaufaniem i pewnością.

1. PRAWDZIWA RELIGIA

Prawdziwa religia nie jest systemem wierzeń filozoficznych, które mogą być

dowiedzione i uzasadnione dowodami z nauk przyrodniczych, nie jest też

fantastycznym i mistycznym doświadczaniem uczuć ekstazy nie do opisania, czym

mogą się cieszyć jedynie romantyczni zwolennicy mistycyzmu. Religia nie jest

wytworem rozumowania, jednak patrząc na nią z tego punktu, jest ona zupełnie

sensowna. Religia nie wywodzi się z logiki filozofii ludzkiej, ale jako doświadczenie

śmiertelnego człowieka jest zupełnie logiczna. Religia jest doświadczaniem boskości w

świadomości śmiertelnej istoty ewolucyjnego pochodzenia; reprezentuje ona

prawdziwe doświadczanie wiecznych rzeczywistości w czasie, doznawanie duchowych

satysfakcji, kiedy wciąż jest się w ciele.

Dostrajacz Myśli nie ma specjalnego mechanizmu, dzięki któremu mógłby się sam

wypowiadać; nie posiada mistycznej, religijnej możliwości odbioru czy też wyrażania

uczuć religijnych. Takie doświadczenia dostępne są dzięki naturalnie

zorganizowanemu mechanizmowi śmiertelnego umysłu. I to właśnie wyjaśnia,

dlaczego Dostrajaczowi trudno jest komunikować się bezpośrednio z materialnym

umysłem, w którym stale mieszka.

Boski duch kontaktuje się ze śmiertelnym umysłem nie poprzez uczucia czy emocje,

ale w domenach wyższego i bardziej uduchowionego myślenia. To wasze myśli, a nie

wasze uczucia, prowadzą was do Boga. Boska natura może być postrzegana jedynie

oczami umysłu. Jednak umysł, który naprawdę spostrzega Boga, słyszy

zamieszkującego go Dostrajacza, jest umysłem czystym. „Bez uświęcenia żaden

człowiek nie zobaczy Pana”. Wszelkie takie wewnętrzne, duchowe komunie, zwane są

wnikliwością duchową. Takie doświadczenie religijne jest rezultatem wrażenia, jakie na

umysł człowieczy wywiera wspólne działanie Dostrajacza i Ducha Prawdy, gdy

funkcjonują one pośród idei, ideałów, wnikliwości i duchowych dążeń rozwijających się

synów Boga.

Religia zatem żyje i rozwija się nie dzięki dostrzeganiu i odczuwaniu, ale raczej

dzięki wierze i wnikliwości. Nie polega ona na odkrywaniu nowych faktów, czy na

znajdowaniu unikalnego doświadczenia, ale raczej na odkrywaniu nowych i

duchowych znaczeń w faktach już znanych ludzkości. Najwyższe doświadczenie

religijne jest niezależne od poprzedzających je aktów wiary, tradycji i autorytetu, religia

też nie jest wynikiem wzniosłych uczuć i czysto mistycznych emocji. Jest ona raczej

dogłębnym i aktualnie przeżywanym doświadczeniem duchowej komunii z wpływami

duchowymi, przebywającymi w obrębie ludzkiego umysłu i tak dalece, jak takie

doświadczenie można zdefiniować w terminologii psychologicznej, jest to

doświadczenie doświadczania rzeczywistości wierzenia w Boga, jako rzeczywistości

takiego czysto osobistego doświadczenia.

Chociaż religia nie jest produktem racjonalistycznych spekulacji materialnej

kosmologii, jest ona jednak wytworem czysto racjonalnej wnikliwości, która ma swój

początek w ludzkim doświadczeniu umysłowym. Religia nie rodzi się ani z

mistycznych medytacji ani z prowadzonych w odosobnieniu kontemplacji, choć

zawsze jest bardziej czy mniej tajemnicza, zawsze nieokreślona i niewytłumaczalna w

terminach czysto intelektualnego rozumowania i filozoficznej logiki. Zawiązki

prawdziwej religii rodzą się w domenach świadomości moralnej człowieka i objawiają

się w rozwoju ludzkiej wnikliwości duchowej, tej cechy osobowości, która powstaje na

skutek obecności Dostrajacza Myśli, objawiającego Boga głodnemu Boga umysłowi

ludzkiemu.

Wiara jednoczy wnikliwość moralną z rozróżnianiem wartości w sumieniu ludzkim,

a jeśli dodać do tego uprzednio już istniejące ewolucyjne poczucie obowiązku,

otrzymuje się komplet protoplastów prawdziwej religii. W końcu doświadczenie

religijne przynosi oczywistą świadomość istnienia Boga oraz całkowitą pewność życia

wiecznego wierzącej osobowości.

Jak widać tęsknoty religijne i bodźce duchowe nie są tego rodzaju, aby mogły tylko

prowadzić ludzi do chęci wierzenia w Boga, ale raczej są tego rodzaju i tej mocy, że

ludzie są dogłębnie przejęci przekonaniem, iż powinni wierzyć w Boga. Ewolucyjne

poczucie obowiązku oraz zobowiązania, powstałe w wyniku oświecenia, jakie daje

objawienie, poruszają tak głęboko moralną naturę człowieka, że osiąga on w końcu to

nastawienie umysłu i taką postawę duszy, kiedy dochodzi do wniosku, iż nie ma prawa

nie wierzyć w Boga. Wyższa i superfilozoficzna mądrość tak oświeconych i

zdyscyplinowanych jednostek nauczy je w końcu, że wątpienie w istnienie Boga, czy nie

dowierzanie jego dobroci, może być próbą udowodnienia nieprawdziwości najbardziej

rzeczywistej i najpoważniejszej rzeczy w obrębie ludzkiego umysłu i duszy – Boskiego

Dostrajacza.

2. RZECZYWISTOŚĆ RELIGII

Rzeczywistość religii opiera się w pełni na doświadczeniu religijnym racjonalnych i

przeciętnych istot ludzkich. I tylko w takim znaczeniu religia może być kiedykolwiek

traktowana jako naukowa czy nawet psychologiczna. Dowód na to, że objawienie jest

objawieniem, jest tą właśnie rzeczywistością doświadczenia ludzkiego: faktem, że

objawienie syntetyzuje pozornie rozbieżne nauki przyrodnicze i teologię religii w

zwartą i logiczną filozofię wszechświata, w skoordynowane i spójne wyjaśnienie

zarówno nauki jak i religii, tworząc tym samym harmonię umysłu i zaspokojenie ducha,

odpowiadające w ludzkim doświadczeniu tym pytaniom ludzkiego umysłu, które dążą

do poznania jak Nieskończony wypracowuje swoje plany w materii, z umysłami i w

duchu.

Rozumowanie jest metodą nauki, wiara jest metodą religii, logika jest tą metodą,

którą usiłuje stosować filozofia. Objawienie kompensuje brak morontialnego punktu

widzenia, przynosząc sposób osiągnięcia jedności w pojmowaniu rzeczywistości, jak

również w zrozumieniu związków materii i ducha za pomocą umysłu. I prawdziwe

objawienie nigdy nie czyni nauki nienaturalną, religii nieracjonalną czy filozofii

nielogiczną.

Dzięki badaniom naukowym można iść wstecz z rozumowaniem, poprzez naturę, do

Pierwszej Przyczyny, ale potrzeba wiary religijnej, aby przekształcić Pierwszą Przyczynę

nauki w Boga zbawienia, a później potrzeba objawienia, aby przydać wiarygodności

takiej wierze, takiej wnikliwości duchowej.

Istnieją dwie podstawowe przyczyny, aby wierzyć w Boga, który sprawia, że człowiek

przeżywa śmierć:

1. Ludzkie doświadczenie, osobista pewność, w pewien sposób wyrażona nadzieja i

zaufanie, inspirowane przez zamieszkującego człowieka Dostrajacza Myśli.

2. Objawienie prawdy, czy to przez bezpośrednią, osobistą służbę Ducha Prawdy,

czy to przez obdarzenie świata Boskimi Synami albo przez objawienia w formie słowa

pisanego.

Nauka kończy swoje rozumowe poszukiwania na hipotezach Pierwszej Przyczyny.

Religia kontynuuje lot swej wiary, aż się upewni o istnieniu Boga zbawienia. Wytrawne

badania naukowe logicznie sugerują istnienie Absolutu. Religia wierzy bez zastrzeżeń w

istnienie i rzeczywistość Boga, który pomaga osobowości przetrwać śmierć. Objawienie

dokonuje tego, czego w ogóle nie udaje się zrobić metafizyce i co tylko częściowo się

udaje filozofii, potwierdza ono, że Pierwsza Przyczyna nauki i Bóg zbawienia z religii są

jednym i tym samym Bóstwem .

Rozumowanie jest dowodem nauki, wiara dowodem religii, logika dowodem

filozofii, ale objawienie jest potwierdzane tylko przez doświadczenie ludzkie. Nauka

daje wiedzę, religia daje szczęście, filozofia daje jedność, objawienie potwierdza

empiryczną harmonię tego, potrójnego podejścia do rzeczywistości wszechświatowej.

Kontemplacja przyrody może tylko odsłonić Boga przyrody, Boga ruchu. Przyroda

ujawnia jedynie materię, ruch i ożywienie – życie. Materia z dodatkiem energii, w

pewnych okolicznościach przejawia się w formach żywych, ale choć życie w przyrodzie

jest względnie ciągłe jako zjawisko, jest ono jednak krótkotrwałe dla jednostek.

Przyroda nie daje podstaw logicznego wierzenia w życie wieczne osobowości ludzkiej.

Człowiek religijny, który odkrywa Boga w naturze, znalazł już kiedyś w swej własnej

duszy tego samego, osobowego Boga.

Wiara objawia Boga w duszy. Objawienie, substytut wnikliwości morontialnej na

świecie ewolucyjnym, pomaga człowiekowi dostrzec w przyrodzie tego samego Boga,

którego wiara ukazuje mu w duszy. W ten sposób objawienie pomyślnie przerzuca

most nad przepaścią pomiędzy tym, co materialne a tym, co duchowe, nawet pomiędzy

stworzonym a Stwórcą, pomiędzy człowiekiem a Bogiem.

Kontemplacja przyrody logicznie wykazuje istnienie inteligentnego przewodnictwa,

nawet żywego nadzoru, ale w żaden sposób nie objawia osobowego Boga. Z drugiej

strony przyroda nie ukazuje niczego, co mogłoby wykluczyć rozważanie wszechświata,

jako dzieła Boga z religii. Boga nie można znaleźć przez samą tylko naturę, jednak, gdy

człowiek znalazł go inaczej, badanie natury staje się dlań całkowicie zgodne z wyższym

i bardziej duchowym sposobem pojmowania wszechświata.

Jako zjawisko epokowe, objawienie jest okresowe; jako osobiste doświadczenie

człowieka jest ono ciągłe. Boskość działa w śmiertelnej osobowości jako Dostrajacz, dar

Ojca, jako Duch Prawdy Syna i jako Duch Święty Ducha Wszechświata, a te trzy

nadśmiertelne dary są zjednoczone w empirycznej ewolucji ludzkiej jako służba

Najwyższego.

Prawdziwa religia jest wnikliwością w rzeczywistość, zrodzoną z wiary powstałej w

moralnej świadomości, a nie samą tylko intelektualną akceptacją grupy dogmatycznych

doktryn. Prawdziwa religia polega na takim doświadczeniu, w którym „duch sam

świadczy wespół z duchem naszym, że dziećmi Bożymi jesteśmy”. Religia nie składa się

z teologicznych twierdzeń, ale z duchowej wnikliwości i wzniosłego zaufania duszy.

Wasza najgłębsza natura – Boski Dostrajacz – wytwarza u was głód i pragnienie

prawości, określone dążenie do Boskiej doskonałości. Religia jest aktem wiary,

akceptującym ten wewnętrzny bodziec docierania do boskości, dzięki czemu rodzi się

ta ufność i pewność w duszy, którą uświadamiacie sobie jako drogę zbawienia, metodę

wiecznego trwania osobowości i wszystkich tych wartości, które zaczynacie uznawać za

prawdziwe i dobre.

Świadomość religijna nigdy nie była i nigdy nie będzie zależeć od znacznej ilości

nabytej wiedzy czy mądrej logiki. To jest wnikliwość duchowa i z tej właśnie przyczyny

niektórzy z największych nauczycieli religijnych, nawet prorocy, czasami posiadali tak

mało mądrości tego świata. Wiara religijna dostępna jest tak samo dla uczonych jak i

niewykształconych.

Religia zawsze musi być swym własnym krytykiem i sędzią, nigdy nie może być

obserwowana, jeszcze mniej zrozumiana, z zewnątrz. Jedyna wasza pewność istnienia

osobowego Boga opiera się na waszej własnej wnikliwości, jako na waszej własnej

wierze w rzeczy duchowe i ich doświadczanie. Wszystkim waszym braciom, którzy

mieli podobne doświadczenia, nie trzeba żadnego dowodu na osobowość czy

rzeczywistość Boga, podczas gdy dla wszystkich innych ludzi, którzy nie są tak bardzo

pewni istnienia Boga, żaden możliwy argument nigdy nie będzie naprawdę

przekonywający.

Psychologia może wprawdzie próbować badać zjawisko reakcji religijnych w

środowisku społecznym, jednak nigdy nie może się spodziewać zgłębienia

prawdziwych, wewnętrznych motywów i działań religii. Tylko teologia, domena wiary i

metoda objawienia, może sobie pozwolić na jakiś rodzaj inteligentnej oceny natury i

treści doświadczenia religijnego.

3. CECHY CHARAKTERYSTYCZNE RELIGII

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: