ForgedOrigins.pdf

Od tłumacza

Przedstawiany niżej artykuł otrzymałem pierwotnie w marcu 2010 r. mailem od

nieznanego nadawcy. Mimo, że wcześniej wiedziałem co nieco o wątpliwej reputacji

tekstów biblijnych, przeczytanie artykułu Bushby’go było sporym dla mnie wstrząsem

ze względu na głębię i zakres manipulacji dokonanych od czasów wczesnego

chrześcijaństwa przez nasz kochany Kościół.

Tekst ten jest bardzo przekonujący, gdyż podaje liczne niepodważalne, jak się

wydaje, dowody, powołując się na źródła zarówno z kręgów kościelnych jak i

krytycznych opracowań naukowych. Długo zastanawiałem się, czy można tak

drastyczną rzecz udostępniać naszemu oddanemu Kościołowi społeczeństwu,

zwłaszcza, że polski wydawca Nexusa , czasopisma, w którym ten artykuł się pojawił

w 2007 r., nie odważył się go wydrukować. W końcu jednak, mimo sympatii dla

Kościoła i jego owczarni, uznałem, że prawda jest ważniejsza niż tego rodzaju

sentymenty.

W Wigilię Bożego Narodzenia w 1972 r. Bhagawan Sathya Sai Baba mówił o

pewnym stwierdzeniu Jezusa i jak ono później zostało zmanipulowane. Powiedział

tak: „ W chwili, kiedy Jezus zanurzał się w Najwyższym Źródle Boskości, przesłał pewną

wiadomość dla swoich naśladowców, która była interpretowana na rozmaite sposoby przez

komentatorów i tych, co rozkoszują się składaniem w stos pism na pisma i znaczeń na

znaczenia, dopóki nie zbierze się ogromna góra bałaganu. Owym stwierdzeniem

manipulowano i ostatecznie przekręcono do postaci zagadki. Stwierdzenie Chrystusa jest

proste. 'Ten, który posłał mnie pośród was, przyjdzie ponownie' — i wskazał na baranka.

Baranek jest tylko symbolem, znakiem. Oznacza głos: ba-ba; było to ogłoszenie nadejścia

Baby. 'Jego Imieniem będzie Prawda' — oświadczył Chrystus. Sathya znaczy Prawda.”

Zacytowałem tu Babę nie tylko dla wsparcia prawdziwości owych manipulacji

na pismach świętych, ale także by mieć dodatkowy argument przeciwko tezie autora

jakoby Jezus nie był postacią historyczna (Baba twierdzi m.in., że Jezus urodził się

28 XII 2 r.p.n.e.). Wywody Tony’ego w tej materii nie są dla mnie przekonujące.

Główny jego argument to brak odniesień o Jezusie w dokumentach historycznych.

Po pierwsze, to, że ich nie znaleziono nie jest dowodem, że takowych w ogóle nie

ma lub nie było. Po drugie, chociaż nie jestem badaczem tej materii, spotkałem się z

przynajmniej dwoma takimi źródłami, chociaż Kościół nimi jakoś nie chce się

posługiwać. Najważniejszy to dokumenty znalezione w pewnym tybetańskim

klasztorze, mówiące o pobycie Isy (tak nazywano tam Jezusa) w Kaszmirze (są w

tamtym stanie także publicznie dostępne materialne ślady pobytu Jezusa i Jego

matki). Drugi historyczny dokument, ten pochodzi z Watykanu, przytoczyła śp. Peggy

Mason, bodajże w książce Sathya Sai Baba. The Embodiment of Love wydanej też

po polsku przez Limbus (jest to relacja rzymskiego dygnitarza do przełożonych z

napotkania Jezusa przemawiającego do grupy ludzi). To, że termin ‘Jezus Chrystus’

pochodzi od Konstantynowego ‘Hesus Kriszna,’ może nawet być prawdą, ale autor

tego artykułu nie przedstawił tutaj solidnych na to argumentów. Historyczny Jezus z

pewnością nie nosił tego podwójnego miana.

Krótko mówiąc, w moim odczuciu tezy autora o kompletnie sfałszowanych

pismach Nowego Testamentu są w całości prawdziwe, natomiast sugestie o

niehistoryczności Jezusa są nieuzasadnione.

KMB (24 VII 2010 r.)

Sfałszowane pochodzenie

Nowego Testamentu

Tony Bushby

W IV w. cesarz rzymski Konstantyn zjednoczył wszystkie religijne odłamy

pod jednym łącznym bóstwem i nakazał skompilowanie nowych i starych

pism w postać jednolitego zbioru, który stał się Nowym Testamentem.

Zaczerpnięte z Nexus Magazine ( www.nexusmagazine.com ) , tom 14 , Nr 4 (June – July 2007)

PO Box 30, Mapleton Qld 4560, Australia. editor @ nexusmagazine.com

Tel.: +61 (0)7 5442 9280; Fax: +61 (0)7 5442 9381

Czego Kościół nie chce abyś wiedział?

Często podkreśla się, że chrześcijaństwo wyróżnia się spośród wszystkich

innych religii, gdyż opiera się na pewnych zdarzeniach, które rzekomo miały

miejsce w krótkim okresie czasu około 20 wieków temu. Opowieści te

przedstawiono w Nowym Testamencie. Zgodnie z nowymi świadectwami jasne

staje się, że nie reprezentują one historycznej rzeczywistości. Kościół zgadza się

z tym, stwierdzając:

„Nasze pisane źródła wiedzy o początkach chrześcijaństwa i jego wczesnym

rozwoju to głównie pisma Nowego Testamentu, których autentyczność musimy,

w znacznym stopniu, przyjąć za pewnik” ( Catholic Encyclopedia , red. Farley,

tom iii, s. 712).

Kościół czyni niezwykłe wyznania o Nowym Testamencie. Na przykład,

omawiając pochodzenie tych pism „najwybitniejsze ciało akademickiej opinii,

jakie kiedykolwiek się zebrało” ( Catholic Encyclopedias , Preface) przyznaje, że

Ewangelie „nie sięgają wstecz do pierwszego wieku ery chrześcijańskiej”

( Catholic Encyclopedia , red. Farley, tom vi, s. 137, ss. 655-6). To stwierdzenie

jest sprzeczne z twierdzeniami duchowieństwa, że najwcześniejsze Ewangelie

były stopniowo pisane w dekadach następujących po śmierci ewangelicznego

Jezusa Chrystusa. W znaczącej uwadze na marginesie Kościół dalej przyznaje,

że „ocalałe manuskrypty [Nowego Testamentu], faktycznie nie datują się

wcześniej niż środek czwartego wieku naszej ery” ( Catholic Encyclopedia ,

tamże, ss. 656-7). Jest to jakieś 350 lat po czasie, w którym według Kościoła

Jezus Chrystus chodził po palestyńskich piaskach, no i tu prawdziwa historia

początków chrześcijaństwa wpada w jedną z największych czarnych dziur

historii. Jednakże istnieje powód, dla którego do czwartego wieku nie było

Nowych Testamentów: nie były do tego czasu napisane i w tym kontekście

znajdujemy dowody na największy przekręt wszechczasów.

Kompilację pism obecnie nazywanych Nowym Testamentem autoryzował

brytyjski z urodzenia Konstantyn I Wielki (Flavius Constantinus, Constantine,

pierwotnie Custennyn lub Custennin) (272-337). Po śmierci jego ojca w 306 r.

Konstantyn został królem Brytanii, Galii i Hiszpanii, a potem, po serii

zwycięskich bitew, cesarzem Rzymskiego Imperium. Chrześcijańscy historycy

nie odnotowują wyraźnie zamieszania tamtych czasów i pozostawiają

Konstantyna zawieszonego w pewnej pustce, wolnego od wszelkich ludzkich

wydarzeń wokół niego. W rzeczywistości, jednym z głównych problemów

Konstantyna był nieopanowany bałagan wśród kapłaństwa i ich wiara w

licznych bogów. Większość współczesnych pisarzy chrześcijańskich zataja

prawdę o rozwoju ich religii i ukrywa wysiłki Konstantyna w kierunku

okiełznania nagannego charakteru kapłaństwa, których teraz nazywa się

„Ojcami Kościoła” ( Catholic Encyclopedia , red. Farley, tom xiv, ss. 370-1).

Powiedział on, że oni są ‘oszalali’ ( Life of Constantine [Życie Konstantyna],

przypisywane Eusebiusowi Pamphiliusowi z Cezarei, ok. 335, tom iii, s. 171;

The Nicene and Post-Nicene Fathers [Nicejscy i post-nicejscy ojcowie],

cytowane dalej jako N&PNF, przypisywane Św. Ambrożemu; wydawcy: Rev.

Prof. D.D. Roberts i Principal L.L.D. James Donaldson, 1891, tom iv, s. 467).

„Szczególny rodzaj głoszenia” praktykowanego przez nich był wyzwaniem dla

ustalonego porządku religijnego ( The Dictionary of Classical Mythology,

Religion, Literature and Art [Słownik klasycznej mitologii, religii, literatury i

sztuki], Oskar Seyffert, Gramercy, Nowy Jork, 1995, ss. 544-5). Starożytne

zapisy ujawniają prawdziwą naturę kapłaństwa, zaś niski szacunek, jakim ich

darzono, został subtelnie zatuszowany przez współczesnych chrześcijańskich

historyków. W rzeczywistości, były to: „...najbardziej prostackie typy,

nauczające dziwnych paradoksów. Otwarcie oświadczali, że nikt inny tylko

ignorant jest godny wysłuchiwać ich dyskursów ... nigdy nie pojawiali się w

kręgach ludzi światlejszych i lepszego gatunku, lecz zawsze starali się mieszać z

ignorantami i ludźmi niekulturalnymi, włócząc się po targach i robiąc żarty ...

szpikowali swoje cienkie książki starymi bajkami ... a jeszcze mniej

rozumieją ... i piszą na papierze nonsensy ... i ciągle robią, nigdy nie kończąc”

( Contra Celsum [Przeciw Celsusowi], Orygenes z Aleksandrii, ok. 251, Bk I, s.

lxvii, Bk III, s. xliv, passim).

Grupy kapłaństwa stworzyły „wielu bogów i panów” (1 Kor. 8:5) i

istniały liczne sekty religijne, każda z odmiennymi doktrynami (Gal. 1:6).

Kapłańskie grupy ścierały się z powodu atrybutów swoich rozmaitych bogów a

„ołtarz stawał przeciw ołtarzowi” w rywalizacji o słuchaczy (Optatus z Milevis,

1:15, 19, wczesny IV w.). Z punktu widzenia Konstantyna istniało kilka

odłamów, z którymi trzeba było się liczyć. W tym godnym pożałowania okresie

zamętu podjął się on zorganizowania religii, która obejmowała wszystko. W

wieku rażącej ignorancji. Kiedy dziewięć dziesiątych ludzi Europy było

analfabetami, ustabilizowanie rozbitych grup religijnych było tylko jednym z

problemów Konstantyna. Ugrzecznione uogólnienie, które wielu historyków

chętnie powtarza, że Konstantyn „skonsolidował religię chrześcijańską” i

później przyznał jej „oficjalną tolerancję,” jest „sprzeczne z faktami

historycznymi” i powinno zostać wymazane z naszej literatury na zawsze

( Catholic Encyclopedia , red. Pecci, tom iii, s. 299, passim). Mówiąc wprost, w

czasach Konstantyna nie było religii chrześcijańskiej a Kościół przyznaje, że

opowieść o jego „nawróceniu” i „chrzcie” są „w pełni legendą” ( Catholic

Encyclopedia , red. Farley, tom xiv, ss. 370-1).

Konstantyn „nigdy nie zdobył solidnej wiedzy teologicznej” i „w wielkiej

mierze polegał na swoich doradcach w sprawach religii” ( Catholic

Encyclopedia , New Edition, tom xii, s. 576, passim). Według Euzebiusza (260-

339) Konstantyn zauważył, że w odłamach kapłaństwa „spór narósł do tak

poważnego stanu, że potrzebne jest energiczne działanie, aby ustanowić bardziej

religijne państwo,” jednak nie potrafił doprowadzić rywalizujące odłamy

religijne do ugody ( Life of Constantine , tamże, ss. 26-8). Jego doradcy ostrzegali

go, że religie kapłanów były „pozbawione podstaw” i wymagały oficjalnego

ustabilizowania (tamże).

Konstantyn dostrzegł w tym pogmatwanym systemie fragmentarycznych

dogmatów okazję do stworzenia nowej ujednoliconej religii państwowej,

neutralnej w idei, i prawnego chronienia jej. Kiedy w 324 r. podbił Wschód,

wysłał swojego hiszpańskiego doradcę, Osiusa z Córdoby, do Aleksandrii z

listami do kilku biskupów nawołując ich do zawarcia ze sobą pokoju. Misja nie

powiodła się i wtedy Konstantyn, prawdopodobnie za radą Osiusa, wydał dekret

nakazujący wszystkim kapłanom i ich podwładnym „wsiąść na osły, muły i

konie należące do wspólnoty i udanie się do miasta Nicea” w rzymskiej

prowincji Bitynia w Azji Mniejszej [współczesny Iznik w Turcji]. Polecono im,

aby zabrali ze sobą zeznania z nauk głoszonych motłochowi, „oprawione w

skórę,” aby nie uległy uszkodzeniu w czasie długiej podróży, i po przybyciu do

Nicei przekazali je Konstantynowi ( The Catholic Dictionary [Słownik

katolicki], Addis and Arnold, 1917, hasło „ Council of Nicaea " [sobór nicejski]).

Ich teksty liczyły „w sumie dwa tysiące dwieście trzydzieści jeden zwojów z

mitami o bogach i zbawicielach oraz doktrynami głoszonymi przez tych

kapłanów” ( Life of Constantine , tamże, tom ii, s. 73; N&PNF, tamże, tom i, s.

518).

Pierwszy sobór nicejski i „zagubione zapisy”

W ten sposób zostało zwołane pierwsze w historii kościelne

zgromadzenie, które dzisiaj znane jest jako sobór nicejski. Było to dziwaczne

wydarzenie, które dostarcza wielu szczegółów o myśleniu wczesnego kleru i

przedstawia wyraźny obraz intelektualnego klimatu panującego w tamtym

czasie. To właśnie na tym zgromadzeniu narodziło się chrześcijaństwo, a

konsekwencje decyzji tam podjętych są trudne do wymierzenia. Około cztery

lata przed przewodniczeniem soborowi Konstantyn został inicjowany w

religijnym zakonie Sol Invictus, jednym z dwóch prosperujących kultów, który

uznawał Słońce jako jedynego Najwyższego Boga (ten drugi kult to perskiego

pochodzenia mitraizm). W związku z czczeniem Słońca, polecił Euzebiuszowi

zwołać pierwsze z trzech posiedzeń w dniu przesilenia letniego, 21 czerwca 325

r. ( Catholic Encyclopedia , New Edition, tom i, s. 792), a „odbyło się ono w holu

pałacu Osiusa” ( Ecclesiastical History [Historia kościelna], Bishop Louis

Dupin, Paris, 1686, tom i, s. 598). W materiałach z przebiegu konklawe

kapłanów zebranych w Nicei, Sabinius, biskup Hereclei, który uczestniczył w

synodzie, powiedział: „Z wyjątkiem samego Konstantyna i Eusebiusza

Pamphilisa, była to zgraja analfabetów, prostych stworzeń, które nic nie

rozumiały” ( Secrets of the Christian Fathers [Tajemnice chrześcijańskich

Ojców], Bishop J. W. Sergerus, 1685, 1897 reprint).

Jest to kolejne jasne przyznanie ignorancji i bezkrytycznej łatwowierności

wczesnych duchownych. Dr Richard Watson (1737-1816), pozbawiony złudzeń

chrześcijański historyk i kiedyś biskup Llandaff w Walii (1782), pisał o nich

jako o „towarzystwie gadających od rzeczy idiotów” ( An Apology for

Christianity [Przeprosiny dla chrześcijaństwa], 1776, 1796 reprint; także:

Theological Tracts [Traktaty teologiczne], dr Richard Watson, hasło „On

Councils” [O soborach], tom 2, London, 1786, poprawiony reprint 1791). W

oparciu o swoje dogłębne badania soborów Kościoła dr Watson wyciągnął

wniosek, że „cały kler na soborze nicejskim był pod władaniem diabła, a zjazd

składał się z najniższego motłochu i patronował najobrzydliwszej ohydzie” ( An

Apology for Christianity , tamże). Właśnie to infantylne ciało odpowiadało za

powstanie nowej religii i teologiczne stworzenie postaci Jezusa Chrystusa.

Kościół przyznaje, że żywotne składniki materiałów konferencji nicejskiej

są „dziwnie nieobecne w kanonach” ( Catholic Encyclopedia , red. Farley, tom

iii, s. 160). Niebawem zobaczymy, co się z nimi stało. Jednakże, zgodnie z

zachowanymi zapisami, Euzebiusz „zajmował pierwsze miejsce z prawej strony

imperatora i wygłosił przemówienie inauguracyjne w imieniu imperatora”

( Catholic Encyclopedia , red. Farley, tom v, ss. 619-620). Na soborze nie było

brytyjskich kapłanów, ale zjawiło się wielu delegatów z Grecji.

„Siedemdziesięciu biskupów ze Wschodu” reprezentowało odłamy azjatyckie a

niewielka liczba przybyła z innych rejonów ( Ecclesiastical History , tamże).

Caecilian z Kartaginy przybył z Afryki, Paphnutius z Teb – z Egiptu, Nicasius z

Die (Dijon) – z Galii a Donnus z Stridon – z Panonii.

Właśnie na tym infantylnym zgromadzeniu, przy reprezentacji licznych

kultów, 318 „biskupów, księży, diakonów, pod-diakonów, ministrantów i

egzorcystów” zebrało się, by debatować i decydować o ujednoliconym systemie

wiary, w którym był tylko jeden bóg ( An Apology for Christianity , tamże).

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: