Budowa CD – ROM – u i formaty zapisu .
Opracowana na początku lat 80. przez firmy Philips i Sony technologia CD (Compact Disc) zrewolucjonizowała techniki zapisu dźwięku. Dysk kompaktowy zdobył ogromne powodzenie wśród melomanów, miedzy innymi dzięki niedostępnej dotychczas dla przeciętnych śmiertelników jakości zapisu cyfrowego. Zachęcone sukcesem swego wynalazku firmy Philips i Sony opracowały w roku i 1985 nowy standard CD-ROM (Compact Disc Read Only Memory), przeznaczony do zapisu na dysku CD danych komputerowych. Biorąc pod uwagę niewielki koszt produkcji dysku i pojemność sięgającą ponad 50O MB, było to idealne rozwiązanie do przechowywania dużych ilości informacji. Jednak swoja ogromna popularność standard ten zdobył dopiero w latach 90-tych, kiedy wraz ze wzrastającą mocą obliczeniowa komputerów pojawiło się zjawisko o nazwie "multimedia". Pod ta nazwa rozumiemy oddziaływanie na użytkownika komputera za pomocą wielu środków przekazu: tekstu obrazu (w tym animowanego) i dźwięku, które są ze sobą odpowiednio powiązane. Ważna jest nie tylko obecność tych środków, ale także możliwość interakcyjnego dostępu, czyli "wyselekcjonowania" interesujących użytkownika fragmentów np., multimedialna encyklopedia to zestaw haseł, do prezentacji których służy nie tylko opis tekstowy, ale także animowane sekwencje wideo w połączeniu z dźwiękiem. Użytkownik może oprócz zapoznania się z interesującym go fragmentem zagadnienia, korzystając z odpowiednich odnośników zagłębiać się w temacie. Sekwencje 14 bitów są dobrane w ten sposób, aby liczba kolejno występujących po sobie bitów lub landów zawierała się w przedziale od 3 do 11, to znaczy ze jedynka logiczna może wystąpić najwcześniej po 3 zerach, ale nie później niż po 1 l. W celu spełnienia tego warunku także na stykach kolejnych, 14-bitowych łańcuchów, są one zawsze rozdzielane odpowiednio dobranymi trójkami bitów. 33 zapisane w ten sposób bajty plus dodatkowe 24 bity synchronizujące i 3 zamykające tworzą tzw. ramkę (długość fizyczna 588 bitów), z której tylko 24 bajty są informacja istotna dla użytkownika. Pozostałe 9 bajtów to informacje sterujące dla czytnika, składające się m.in. z bajtów parzystości, korygujących ewentualne błędy podczas produkcji lub odczytu nośnika. Kolejne 98 ramek tworzy sektor, składający się z 2352 bajtów właściwej informacji. W tak zbudowanych sektorach są zapisane informacje, w sposób specyficzny dla każdego z omówionych standardów dysków CD. Zapis informacji na dysku twardym nie może odbywać się w sposób przypadkowy. W celu szybkiego i prawidłowego zapisu oraz odczytu danych gromadzonych na nim , stworzono specjalny system zarządzania dyskiem twardym komputera . Wewnątrz obudowy dysku twardego mieści się od jednego do kilku talerzy pokrytych nośnikiem magnetycznym . Najmniejszym obszarem usytuowany na talerzu jest sektor , w którym system operacyjny może zapisać 512 bajtów danych . Zbiór sektorów jednakowo odległych od środka jego talerza tworzy tzw. Ścieżkę na dysku . W czasie zapisu przez system operacyjny pliku na dysku , przydziela się mu kilka sektorów , które tworzą niepodzielną całość zwaną klastrem. Klaster jest najmniejszym obszarem logicznym dysku , który składa się z określonej liczby sektorów . Rozmiar klastra zależy od pojemności dysku twardego i sposobu organizacji zapisu przez system operacyjny . Każdy plik na dysku bez względu na objętość zajmuje przynajmniej jeden klaster . Plik , który nie mieści się w jednym klastrze , zostanie zapisany w kilku innych . Dzięki takiej organizacji zapisu na dyskach system operacyjny jest w stanie uzyskać szybki dostęp do żądanych plików.
Legionista1