Tiffany.doc

(424 KB) Pobierz

 

Roz. 1 

Delikatny brzdęk stawianej na stole filiżanki. Cudowny, narkotyzujący zapach. Przezroczyste obłoczki pary, wznoszące się leniwie ku górze. W tej chwili istnieje tylko ona. Kawa - moja najlepsza przyjaciółka, dzięki której mogę chociaż na chwilę zapomnieć  o wszystkich pieprzonych sprawach tego świata. Świata, który w tej chwili zawalał mi się na głowę.

Westchnąłem cicho i upiłem łyk espresso. Nic tak nie demotywowało mnie do życia, jak kolejny dzień w ukochanej szkole. Nie chodziło o to, że nie lubiłem się uczyć. Chyba każdy nastolatek ma swoje ulubione i znienawidzone przedmioty, choć tych drugich było, na pewno, odrobinę więcej. Nie, to nie miało z tym nic wspólnego. Moim głównym i zarazem największym problemem byłem ja sam. Muszę przyznać, że w tym momencie, moja samoocena była najprawdopodobniej niższa niż zero. Byłem cholernie podatny na opinie innych. Wierzyłem w każde ich słowo, które wypowiedzieli na mój temat. Zupełnie jak zbity pies, czekający aż jego pan mu przebaczy i pogłaszcze po głowie.

Przeciągnąłem się leniwie i spojrzałem na zegarek. Cholera! Zerwałem się z miejsca, zgarniając do torby wszystkie swoje rzeczy, po czym wybiegłem z kawiarni. Została mi niecała minuta do końca przerwy. Modliłem się w duchu, aby po drodze nie spotkać nikogo z grupy „sportowców”. Nie byłem zbyt popularnym dzieciakiem. Właściwie to uważano mnie za wyrzutka, od którego lepiej trzymać się z daleka. Szybko przeskoczyłem przez ogrodzenie i znalazłem się na terenie szkoły. Gdy zacząłem biec w kierunku budynku,  poczułem na twarzy krople deszczu. Zakląłem cicho pod nosem i zwiększyłem tempo. Czułem, że serce za chwilę wyskoczy mi z piersi. Pęd sprawił że moje oczy zaczęły łzawić, ale w tej chwili najmniej mnie to obchodziło.

Dosłownie cudem udało mi się dotrzeć na miejsce przed przyjściem nauczyciela. Zająłem swoje miejsce obok okna i westchnąłem z ulgą. Być może ten dzień nie będzie taki najgorszy.

- Hej Way! – usłyszałem szyderczy głos zza pleców. Czyżbym powiedział coś za wcześnie? Odwróciłem się, aby zobaczyć kto do mnie mówi. Ciemnowłosy, umięśniony chłopak spoglądał na moją twarz z ironicznym uśmieszkiem. Tom Morrisey – zmora mojego szkolnego życia i bożyszcze wszystkich dziewczyn.

- Czego chcesz? – rzuciłem mu zjadliwe spojrzenie spod przymrużonych powiek. Chłopak zrobił niewinną minę po czym rzekł:

- Wiesz, każdy w tej szkole wie że jesteś pedałem. Ale beczeć  tu chyba nie musisz nie? No wiesz, to trochę… - wszyscy spojrzeli w naszą stronę i wybuchnęli śmiechem. Byłem totalnie zdezorientowany. Nie wiedziałem o co im chodzi, więc nie odpowiedziałem i odwróciłem się w stronę okna. I wtedy mnie zmroziło. Nie zastanawiając się długo, wstałem i wybiegłem z klasy w towarzystwie głośnego rechotu  „kolegów”.

Jak najszybciej dopadłem drzwi do łazienki i wsunąłem się do środka. Odrobinę  oślepiło mnie jaskrawe światło świetlówek. Pieprzone szkolne toalety. Podszedłem do lustra i spojrzałem w nie niepewnie. Mógłbym przysiąc że przestałem oddychać na dobre kilka minut. Zobaczyłem w nim bladego chłopaka, z lekko mokrymi,  czarnymi jak smoła włosami wpatrującego się we mnie z szeroko otwartymi oczyma. Jednak nie to było najgorsze. Na jego policzkach widniały długie, ciemne smugi rozmazanego eyelinera. Zrozumiałem dlaczego mieli ze mnie taki ubaw.  Wyglądałem jak idiota. W końcu od dosyć dawna nie mieli na mnie haka, a teraz nadarzyła się świetna okazja żeby mi dokopać. Powoli odkręciłem kran i przemyłem swoją twarz. Nie wiedziałem co powinienem zrobić żeby wreszcie to wszystko się skończyło. Te ich zaczepki, przezwiska, szykany, a czasem nawet pobicia sprawiały że czułem się potwornie. Wiedziałem że się wypalam. Nie miałem już siły aby dłużej to znosić. Nie chodziło tylko o dzisiejszy incydent…wyczuwałem że ludzie mnie nienawidzą.      Potrafiłem dostrzec to, jak na mnie patrzyli. Niektórzy z pogardą, inni z litością. Nienawidziłem tego. Poczułem jak łzy napływają mi do oczu. Znowu przegrałem walkę ze swoimi myślami. Byłem żałosny.

- Dobrze się czujesz? – podskoczyłem przestraszony, gdy zorientowałem się że nie jestem tu sam.

Spojrzałem w stronę z której dobiegł mnie odgłos. Pod ścianą siedział drobny brunet z długą grzywką ściętą na bok. Jedną ręką zasłaniał swoje oko, a z nosa ciekła mu strużka krwi. Chyba sam był zdziwiony tym że się odezwał.

- Hmm…może lepiej to ja zadałbym to pytanie tobie? – patrzyłem na niego przez chwilę. Chłopak spuścił wzrok i wymamrotał niewyraźnie pod nosem że nie potrzebuje niczyjej pomocy.  Nie chciałem się narzucać, więc zakręciłem kran i wyszedłem zostawiając go sam na sam ze swoimi myślami.

 

***

Nareszcie koniec.  Po tym niefortunnym wypadku wróciłem do klasy i jakoś przetrwałem te wszystkie docinki. Sam nie wiem jak tego dokonałem. Czasem myślę sobie jakby to było gdybym w końcu im się postawił. Ale zwykle kiedy przychodzi co do czego zapominam języka w gębie i potrafię tylko stać nieruchomo jak idiota. Westchnąłem i napiłem się kawy. Znowu siedziałem w kawiarni u Tiffany’ ego. To miejsce było jak mój drugi dom. Niektóre pracujące tu dziewczyny, pamiętały mnie i gdy tylko widziały że się zbliżam zaczynały zaparzać kawę. Czasem wydaje mi się to śmieszne że jestem taki przewidywalny. Musiałem przyznać że uwielbiałem tu przychodzić. Patrzeć na wszystkich klientów, poznawać zachowania ludzi i różnorodność charakterów. Było to bardzo pomocne podczas rysowania. Tak, Tiffany było dla mnie miejscem doskonałym.  A co najlepsze, sportowcy nigdy tu nie przychodzili. Uważali że to miejsce dla frajerów, co było dla mnie istnym błogosławieństwem. Z moich zamyśleń wyrwał mnie widok dziewczyny, która przysiadła się do mnie.

- Ekhm, mogę ci w czymś pomóc? – zapytałem zaskoczony. Zauważyłem że ubrana była w strój kelnerki, więc musiała być jedną z tutejszych pracownic. Wiele dziewczyn z mojej szkoły dorabiało sobie po lekcjach w kawiarniach.

- Właściwie to tak – uśmiechnęła się radośnie. – Może to głupio zabrzmi, ale przechodziłam obok twojego stolika i zauważyłam te prace – wskazała ręką na stos kartek na stole – i chciałam tylko powiedzieć że są naprawdę niezłe.

Popatrzyłem na nią rumieniąc się lekko. Rzadko byłem chwalony przez kogokolwiek, jeśli już to tylko przez matkę lub brata. Posłałem jej spojrzenie pełne wdzięczności. Zrozumiała chyba że nie mam ochoty na dalszą rozmowę, bo uśmiechnęła się tylko i wróciła do pracy. Po jej słowach poczułem się odrobinę lepiej. Zdałem sobie sprawę że czasem takie krótkie, ulotne chwile potrafią poprawić humor nawet po całym dniu samych przykrości. Wyciągnąłem się na krześle i uśmiechnąłem sam do siebie. Chyba za wcześnie spisałem to wszystko na straty.

 

Roz. 2http://men-of-sorrow.blog.onet.pl/0

Czerń. Szedłem przez mroczny las,skąpany w delikatnej poświacie księżyca. Wydawało mi się, że drzewa śledzą każdy mój ruch. Przyspieszyłem kroku, gdy usłyszałem cichy szelest za moimi plecami. Nie mogłem się odwrócić. Nie, kiedy byłem już tak blisko celu. Nawet nie zauważyłem kiedy moje nogi same zerwały się do biegu. Wąska dróżka przede mną była coraz mniej widoczna. Chłód i dreszcze opanowały całe moje ciało. Nie miałem siły dalej iść. Nogi odmawiały mi już posłuszeństwa. Nagle potknąłem się o wystający konar i wylądowałem twarzą na trawie. Słyszałem zbliżające się z tyłu głosy. Byli coraz bliżej. Znów przegrałem. Przeraźliwy śmiech rozdarł panującą wokół ciszę. To koniec.

Obudziłem się z krzykiem w samym środku nocy. Zauważyłem że moje ręce ciągle drżały. Znów ten sam koszmar.Powracał do mnie każdej nocy i zawsze kończył się w tym samym momencie. Ukryłem twarz w dłoniach próbując się wyciszyć. Czy nawet we śnie nie mogłem mieć spokoju? Położyłem się z powrotem, uspokajając własne myśli. Jutro znów czekał mnie ciężki dzień, więc musiałem się porządnie wyspać…

***

Ołowiane chmury kumulowały się tuż nad moją głową. Pogoda idealnie odzwierciedlała mój podły nastrój. Szedłem zły i zdenerwowany w kierunku szkoły. Nie korzystałem z autobusu, gdyż w moim położeniu było to zbyt niebezpieczne. Chyba nikt nie lubił chodzić posiniaczony. Tuż przed budynkiem szkoły skręciłem w bok, obierając moją nową trasę. Zawsze odnajdywałem takie ścieżki, aby nie trafić na Toma lub Jasona. Zwykle jednak, po kilku tygodniach, dowiadywali się którędy chodzę i swoje poszukiwania musiałem zaczynać od nowa. Minąłem kilka rabatek z kwiatami i wszedłem do budynku. Na korytarzu było kilkunastu uczniów. Śmiali się i rozmawiali nie martwiąc się niczym. Poczułem lekkie ukłucie zazdrości, jednak szybko otrząsnąłem się i skupiłem na bezpiecznym dotarciu do klasy. Maszerując labiryntami korytarzy, dotarłem w końcu do mojej szafki. Jak zwykle była pomazana w paskudnych rysunkach i wyzwiskach. Starałem się nie zwracać na to uwagi, szybko zgarniając do torby wszystkie potrzebne książki. Ruszyłem w obranym kierunku, dumny ze swojego nowego szlaku, gdy nagle usłyszałem czyjś głuchy jęk. Przystanąłem na skrzyżowaniu korytarzy i spojrzałem w bok.

Trzech osiłków stało nad leżącym na ziemi chłopakiem.  Ich śmiech roznosił się wszędzie donośnym echem. Rozpoznałem w poszkodowanym czarnowłosego nieznajomego, z którym rozmawiałem wczoraj w łazience. Jego ciało spoczywało bezwiednie na podłodze, a z ust ciekła mu strużka krwi. Jeden z napastników bestialsko kopał go po brzuchu, sprawiając że chłopak raz po raz zginał się w pół, zawodząc przy tym głośno. Nie wiedziałem co mam zrobić. Ostatnią rzeczą jaką pragnąłem, było to aby skończyć jak on. Starając się poruszać jak najciszej, wycofałem się powoli i popędziłem w kierunku klasy. Biegłem jak najszybciej, aby zagłuszyć wyrzuty sumienia które przytłaczały mnie coraz bardziej. Wyobrażałem sobie ból jaki musiał teraz odczuwać. Przyszło mi to dosyć łatwo, bo sam byłem nie raz w takiej sytuacji. Przystanąłem na chwilę aby złapać oddech. Byłem pieprzonym tchórzem. Zostawiałem potrzebującego człowieka w tak beznadziejnej sytuacji. I wtedy, za sprawą jakiegoś głupiego impulsu,odwróciłem się postanawiając mu pomóc. Dotarcie tam z powrotem nie było łatwe.Moje myśli krzyczały abym stamtąd uciekał, ale zepchnąłem je w najdalszy kąt mojego umysłu. Rozpędzony wpadłem na korytarz, jednak nikogo już tam nie było.Prawie nikogo.

Pod jedną z szafek klęczała skulona postać, trzymająca się za brzuch. Oddychała ciężko, kaszląc i  plując krwią. Po jej twarzy płynęły łzy.Poczułem się potwornie głupio. Może gdybym wcześniej zareagował, oszczędziłbym mu cierpienia.  Podszedłem do niego bliżej starając się go nie przestraszyć. Uklęknąłem obok i zapytałem cicho:

- Wszystko w porządku? – wzdrygnął się i spojrzał na mnie przerażony. Widziałem potworny strach w jego oczach. Po chwili jednak zauważył że nie zamierzam zrobić mu krzywdy, więc wyszeptał tylko:

- Wszystko okej. Nie zawracaj sobie mną głowy. – oparł się o szafkę bezskutecznie próbując się podnieść. Jego starania skończyły się upadkiem na twardej podłodze. Nie mogłem na to patrzeć.

- Myślę że jednak przyda ci się pomoc – rzekłem stanowczo, po czym wziąłem go pod ramię i pomogłem mu wstać. Brunet spojrzał na mnie z nieukrywaną wdzięcznością. Uśmiechnąłem się tylko do niego:

- Tak w ogóle, jestem Gerard –chłopak spojrzał na mnie zaciekawiony.

- Frank . Miło mi cię poznać Gee. Chyba mogę cię tak nazywać, nie? –odpowiedział patrząc na mnie niepewnie. Zaśmiałem się tylko i kiwnąłem głową.  Powoli podniosłem go, po czym odprowadziłem do gabinetu pielęgniarki.

Siostra Lucy była wspaniałą osobą.Nigdy nie pytała o szczegóły wypadków, tylko robiła to co do niej należało.Znała prawa rządzące szkołami średnimi i wiedziała, że terroryzowanie wyrzutków nigdy się nie skończy. Uwielbiałem ją za jej podejście do wielu spraw. Gdy tylko weszliśmy do środka, od razu wiedziała co ma robić. W kilkanaście minut udało jej się jakoś nafaszerować Franka środkami przeciwbólowymi. Byłem jej wdzięczny za tak szybkie działanie. W końcu jego cierpienie było po części moją winą.

Po wizycie u pielęgniarki uznałem, że nie warto przejmować się już dziś lekcjami. W końcu i tak nikt nie zauważyłby mojej nieobecności. Zaproponowałem Frankowi, abyśmy poszli do Tiffany’ ego. Nie wiem dlaczego, ale poczułem do niego sympatię. Może to przez to że byliśmy do siebie podobni? Dlatego że oboje byliśmy popychadłami i workami treningowymi? Nie mam zielonego pojęcia. W każdym razie spędziliśmy razem miłe popołudnie gadając o głupotach, ulubionych zespołach czy obrabiając tyłki wszystkim tym którzy kiedykolwiek nas skrzywdzili. Podobało mi się to że siedzieliśmy sobie pijąc kawę, podczas gdy Tom i jego kumple musieli gnić w dusznej sali. Takie chwile w moim porąbanym życiu sprawiały że zapominałem o codziennych troskach i kłopotach, nie martwiąc się czy jutro w ogóle nadejdzie.

Roz. 3

http://men-of-sorrow.blog.onet.pl/0

No i kolejny odcinek. Szczerze to nie jestem z niego zadowolona. Napisany w okresie totalnej pustki i braku weny. Może następny będzie trochę lepszy i dłuższy.

 

Gdy sięgam pamięcią wstecz, sam nie mogę uwierzyć w to co się stało. I chociaż od tamtego niefortunnego incydentu minął prawie miesiąc, mogę z całą pewnością stwierdzić że zyskałem prawdziwego przyjaciela. Postanowiliśmy z Frankiem, że tym razem mamy siebie nawzajem i nie pozwolimy, aby któregokolwiek z nas spotkała krzywda. Zbyt długo znosiliśmy to wszystko.

W tej chwili siedzieliśmy u mnie w pokoju, obmyślając nową trasę do szkoły. Poprzednia została odkryta wczoraj po lunchu,kiedy to przemykając cicho bocznym korytarzem wpadliśmy prosto na Jasona –kapitana drużyny koszykarskiej. Dosłownie cudem udało nam się wyjść bez szwanku. Postanowiliśmy, że na przyszłość będziemy bardziej ostrożni.

- …a potem tędy, obok tej starej szafki woźnego na drugim piętrze. Nasz kochany Tommy ma wtedy trening, więc nie powinniśmy na niego traf..Słuchasz mnie w ogóle? – chłopak popatrzył na mnie rozdrażniony.Nie miałem pojęcia o czym mówił. Byłem zbyt pochłonięty własnymi myślami.

- Dajmy sobie już z tym spokój Frankie. Padam na twarz. Jakoś damy jutro radę, może akurat nic się nie stanie– ziewnąłem głośno i spojrzałem na niego. Wyglądał jakby miał ochotę przywiązać mnie do samochodu i przeciągnąć po całym Newark.

- Jak sobie chcesz. Tylko potem nie rozpaczaj, jak będą cię lać w jakimś miłym, zacisznym korytarzyku –uśmiechnął się do mnie ironicznie. Nie lubiłem kiedy dopadał go jeden z tych humorków.Był wtedy nie do zniesienia.

 – Skoro uważasz że już skończyliśmy, to lepiej sobie pójdę. Matka znowu dostanie wścieklizny za to że tyle tu siedzę – zanim zdążyłem się odezwać, już go nie było. Tak, jedną z wad przyjaźni z nim była jego impulsywność. Kiedy o czymś pomyślał, nie minęło kilka sekund a już wprowadzał swoje plany w życie. No ale cóż, wszystko czasem wymaga poświęceń.

 

***

- A nie mówiłem!? – w uszach dźwięczał mi krzyk Franka. Staliśmy wciśnięci w kącie na korytarzu. Czterech napakowanych kolesi otaczało nas z obu stron. Cholera. Mogłem pomyśleć o tym wszystkim wcześniej. Obiecałem mu przecież że nic się nie stanie. Ich krzyki i wyzwiska roznosiły się echem w mojej głowie, pozostawiając po sobie tylko panikę i poczucie winy. Jeden z osiłków podszedł do nas bliżej i zamachnął się.Zamknąłem oczy ze strachu…

I znów to samo. Biegłem przez ciemny las, nie oglądając się za siebie ani na chwilę. Musiałem zdążyć na czas. Nie mogłem dopuścić aby przez tak głupią sprawę wszystko legło w gruzach. Chwilę potem usłyszałem za sobą czyjeś głosy. Były coraz bliżej, więc zwiększyłem tempo. Miałem wrażenie że za chwilę rzucą się na mnie i wszystko będzie skończone. Wtem, wyskoczył przede mną ogromnych rozmiarów lis. Zatrzymałem się przestraszony i wpatrywałem się w niego z szeroko otwartymi oczyma. Ten jednak wyminął mnie i pobiegł w kierunku napastników. Nie wiedziałem co miał zamiar zrobić i nie obchodziło mnie to. W tej chwili najważniejszą sprawą było dotarcie tam na czas…

Piszczący dźwięk budzika rozdarł ciszę dookoła mnie. Zerwałem się z łóżka wciąż nie mając pojęcia gdzie się znajdowałem. Nienawidziłem tego snu i uczucia następującego po nim.Prześladował mnie już od tak dawna że mogłem z dużą dokładnością opisać jego przebieg. Westchnąłem cicho i zacząłem się ubierać. Znów zaczynały dopadać mnie wyrzuty sumienia za to że olałem pomysły Franka na nową trasę. Naprawdę nie chciałem aby sytuacja z mojego koszmaru stała się prawdą.  Do wyjścia pozostało mi jeszcze dużo czasu,więc rozsiadłem się wygodnie i zacząłem obmyślać plan nowego szlaku.

***

- Gee! Jesteś geniuszem! –entuzjazm pana humorzastego towarzyszył mi przez całą drogę do szkoły. Będąc pod presją, udało mi się wymyślić dosyć dobrą drogę dotarcia do klas. Można by powiedzieć, że pierwszy raz od pewnego czasu byłem z siebie dumny.

- To przecież nic takiego Frankie.Teraz pozostaje nam tylko modlić się żeby nikt tego nie odkrył – uśmiechnąłem się lekko i wszedłem do szkoły. Jak przypuszczałem, dalsza trasa przebiegła bezproblemowo. Razem ustaliliśmy że po lekcjach spotkamy się u Tiffany’ego.Chcieliśmy pójść do księgarni, kupić kilka nowych komiksów. Ostatnio kompletnie nie miałem czasu na ich czytanie, a zaległości w „X-menie” ciągle rosły. Tak,przyjaźń rzeczywiście wymagała poświęceń.

***

Po tysiącach lat świetlnych angielskiego i innych zbędnych przedmiotów, dosłownie wyfrunąłem z klasy. Frank kończył godzinę wcześniej niż ja,więc spieszyłem się aby nie musiał na mnie zbyt długo czekać. Wybiegłem ze szkoły mijając ludzi zbitych w pojedyncze grupki. Zajęty własnymi myślami,nawet nie zauważyłem, kiedy przede mną wyrosła para napakowanych kolesi.Szczerzyli w moją stronę swoje głupkowate twarze. Przekląłem siebie w duchu za to że nie trzymałem się wyznaczonej trasy. Ponad ich ramieniem zobaczyłem Franka, który czekał na murku obok kawiarni. Zerkał  na mnie wystraszony, szybko idąc w naszą stronę. Swoim spojrzeniem dałem mu znać, żeby pozostał tam gdzie jest.

- Cześć cukiereczku – odezwał się niższy z osiłków – nie miałbyś ochoty się z nami zabawić? Jason mówił nam że jesteś niezłą cizią – wybuchnęli tak głośnym śmiechem że kilka osób spojrzało w naszą stronę. Wiedziałem że niektórzy uczniowie obserwują tę scenę. Wśród nich był także Frank. Obiecałem mu że nie pozwolę aby tak dłużej nas traktowano. Nie mogłem się teraz przed nim zbłaźnić.

- Hmm…to zależy dla kogo kotku –posłałem mu uwodzicielski uśmieszek, po czym zbliżyłem się do niego. Musiałem uwolnić w sobie wszystkie moje marne umiejętności aktorskie. To co zamierzałem zrobić było okropne i sama myśl o tym napawała mnie obrzydzeniem, jednak nie miałem innego wyjścia. Widziałem jak na jego twarzy strach mieszał się z przerażeniem. Oplotłem mu ręce dookoła szyi i wymruczałem cicho:

– Co jest skarbie, nie podoba ci się? – przygryzłem delikatnie płatek jego ucha – przecież chciałeś się zabawić,czyż nie? – i zanim zdążył cokolwiek powiedzieć zamknąłem mu usta zaborczym pocałunkiem. Myślałem że wyrzucę za chwilę na ziemię wszystkie swoje wnętrzności,lecz co niby miałem zrobić? W końcu „przedstawienie musi trwać”.

Poczułem mocne uderzenie i już za chwilę widziałem jak szybko odchodzą wyklinając mnie głośno. Uśmiechnąłem się sam do siebie. Wreszcie triumf. Odwróciłem się w stronę kawiarni, chcąc zobaczyć reakcję Franka, jednak nie zauważyłem śladu jego obecności.Rozejrzałem się po całym placu, szukając go wzrokiem. Moja radość z wygranej potyczki pękła jak bańka mydlana. Dziwiło mnie że tak po prostu poszedł i zostawił mnie samemu sobie. Moją głowę zaczęły nachodzić pewne obawy. Co jeśli jego też dorwali? Musiałem jak najszybciej go odnaleźć.

***

Po prawie dwóch godzinach poszukiwań, postanowiłem pójść do jego domu. Jeżeli tam bym go nie odnalazł,nie mam pojęcia co mógłbym zrobić. Jakaż wielka była moja ulga kiedy zastałem go siedzącego na huśtawce w swoim ogródku. Już z daleka widziałem że coś jest nie tak. Podszedłem do niego cicho, próbując odgadnąć przyczynę tego podłego nastroju...

Roz. 4

http://men-of-sorrow.blog.onet.pl/0Westchnąłem cicho i usiadłem na huśtawce obok niego. Chłopak podskoczył wystraszony, patrząc na mnie swoimi wielkimi, brązowymi oczami.

- Co ci się stało Frankie? –zapytałem zmartwiony. Naprawdę nie miałem pojęcia co go gryzie. Brunet odwrócił głowę.

- Sam nie wiem Gee. Możesz mi wytłumaczyć co to w ogóle było? – widziałem że jest zagubiony i chyba trochę zły. Nie miałem pojęcia co mu powiedzieć, więc zaśmiałem się tylko histerycznie.

- Szczerze to nie wiem. Nie chciałem znowu od nich zarwać, więc improwizowałem. Przecież gdybym rzucił się na nich z pięściami, przegrałbym po kilku sekundach, a tak na razie mamy spokój. Uwierz mi na słowo, że akurat TO nie było zbyt przyjemne  - rzuciłem mu krótkie spojrzenie, zauważając drobną zmianę na jego twarzy. Teraz delikatnie się uśmiechał i patrzył na mnie zaciekawiony.

- W takim razie powiedz mi jedno Gerry. Jak to było lizać się ze sportowcem? – w tej chwili mogłem uznać że stary, ironiczny Frank powrócił. Siedział i szczerzył się do mnie jak wariat.Spojrzałem na niego spode łba.

- Czułem się jakbym gryzł starą oponę i uwierz mi że to nie było fajne. - brunet wybuchnął śmiechem, po czym zerwał się z huśtawki i pociągnął mnie za rękę. Byłem kompletnie zdezorientowany.

- Chodź głupku, bo zamkną nam księgarnię. Przecież mieliśmy się zaopatrzyć w nowe komiksy – zerknął na mnie przez ramię i zachichotał – no co?

Nie wiedziałem co odpowiedzieć.Jego nastrój zmieniał się szybciej niż u ciężarnej baby. Wzruszyłem tylko ramionami i pobiegłem za nim.

 

***

Po udanych zakupach siedzieliśmy z Frankiem w parku, pochłaniając w zastraszającym tempie tony komiksów. Pogoda była bajeczna. Słońce leniwie przygrzewało, chyląc się powoli ku zachodowi. Z daleka słychać było śmiech bawiących się dzieci, a sam zapach drzew wprawiał mnie we wspaniały nastrój otępienia. Ziewnąłem głośno i wyciągnąłem się na trawie. Potrzebowałem chwili przerwy, bo moje oczy odmawiały mi już posłuszeństwa.  Po prostu sobie leżałem i napawałem się przyjemnością, z tak zwykłej, codziennej chwili. Patrzyłem w delikatnie różowe, popołudniowe niebo, skubiąc palcami trawę. Nigdy nie mogłem pozbyć się tego odruchu. Wszystko dookoła było tak ciche i błogie, że zacząłem balansować na granicy snu…

- Gee? – cichy szept Franka dotarł do moich uszu.

- Tak Frankie? – popatrzyłem na niego spod przymrużonych powiek, ciągle wisząc między snem a jawą. Światło padające spomiędzy liści drzew tańczyło rozmigotane na jego twarzy.

- Wiesz…ja…tak sobie myślę nad tym wszystkim. Nad Tomem, Jasonem i wszystkimi tymi którzy się nas czepiają.Powiedz mi, dlaczego oni to robią? Co im to w ogóle daje? – chłopak spojrzał na mnie smutnym wzrokiem. Podparłem się na łokciach i zerknąłem na niego.

- Hmmm…tak naprawdę to chyba nigdy się nie dowiemy. Ale ja też zastanawiałem się już kiedyś nad tym –przerwałem na chwilę żeby zebrać myśli i usiąść sobie wygodnie – i doszedłem do wniosku że po prostu nam zazdroszczą – zauważyłem jego zdumioną minę – Tak,zazdroszczą nam. A wiesz czego? Tego że nie boimy się wyrażać siebie, że mamy własny styl, upodobania i inne rzeczy których oni nigdy nie doświadczą. Są źli za to że jesteśmy inni Frankie. Za to, że nigdy nie uznamy w nich autorytetu inie będziemy tacy jak oni. – posłałem mu szeroki uśmiech i znów położyłem się zamykając oczy, aby powrócić w swój poprzedni stan błogości. Chłopak chyba postanowił dać mi już spokój z pytaniami i wrócił do lektury, raz po raz przewracając strony komiksu.

Głosy dzieci powoli cichły w oddali i słychać było tylko skrzypienie huśtawek pozostawionych samym sobie.Delikatny wiatr owiewał moją twarz wywołując lekkie łaskotanie. Z czasem jednak stawał się coraz bardziej dokuczliwy więc postanowiłem wrócić do domu.Otworzyłem oczy i wstałem, aby powiedzieć o tym Frankowi, jednak nikogo nie zauważyłem. Cały park skąpany był w ciemnościach. Musiało być już całkiem późno. Przekląłem cicho, zabrałem swoje rzeczy i ruszyłem do bramy. Liście na drzewach szeleściły złowieszczo przyprawiając mnie o dreszcze. Czułem jakby ktoś mnie obserwował, a nienawidziłem tego z całego serca. Przyspieszyłem kroku, starając się nie panikować.

Wtem z krzaków dobiegł mnie cichy syk. Olbrzymie cielsko gigantycznego, czarnego węża wysunęło się z nich i zaczęło pełznąć w moją stronę. Krzyknąłem przerażony i rzuciłem się do ucieczki.Słyszałem że był coraz bliżej, więc musiał być bardzo szybki. Już prawie byłem przy bramie gdy poczułem potworny ból w lewym ramieniu. Obejrzałem się i zobaczyłem diabelskie ślepia przypatrujące mi się napastliwie. Jego kły zatopione były we mnie, a z paszczy wydobywał się cuchnący odór. Próbowałem wyrwać się z jego sideł jednak jego ciało zaczęło powoli owijać się wokół mnie.Tym razem naprawdę przegrałem…

- Gee! – czyjś delikatny głos wyrwał mnie ze snu. Rozejrzałem się dookoła przestraszony. Na placu zabaw ciągle bawiły się dzieci, słońce jeszcze nie zaszło, a Frank siedział na swoim miejscu, wpatrując się we mnie zmartwiony – miałeś zły sen? Strasznie krzyczałeś…

- To nic takiego – odwróciłem głowę w innym kierunku. Nie chciałem wiedzieć co sobie o mnie pomyślał. Musiałem zachowywać się jak idiota. Dalej jednak byłem roztrzęsiony, a na dworze robiło się już chłodno. Czułem jak całe moje ciało drży z zimna i strachu. Usłyszałem jak brunet wierci się gdzieś z tyłu. Nie miałem odwagi na niego spojrzeć,dopóki nie poczułem czegoś ciepłego na moich ramionach.

- Lepiej to załóż głupku –wcisnął na mnie swój sweter – trzęsiesz się jak wariat. Aż tak ci zimno? –zerknąłem na niego zawstydzony, mrucząc tylko cicho „dziękuję” pod nosem.

- Nie rozumiem o co ci chodzi.Czy ty myślisz że ja nigdy nie mam koszmarów? – zerknąłem na niego kątem oka.Był chyba na mnie zły za moje zachowanie.

- Przepraszam – wybąkałem szeptem– po prostu nigdy nie zdarzyło mi się to w czyimś towarzystwie.  – Chłopak zachichotał cicho i popatrzył na mnie z politowaniem.

- Lepiej chodźmy już stąd.Rzeczywiście robi się chłodno – podniosłem się powoli. Czułem się lekko skołowany,więc przytrzymałem się drzewa aby nie upaść. Dzięki Bogu Frank tego nie widział. Wtuliłem się w miękki sweter, napawając się jego zapachem. Kiedy po chwili zorientowałem się co robię, pomyślałem że chyba całkiem zwariowałem.

- Gotowy? – z zadumy wyrwał mnie radosny głos bruneta – Na pewno wszystko w porządku Gee? – dodał kiedy zobaczył moją minę.

- No jasne. Chodźmy. – ruszyłem powoli w stronę bramy. Widok tego miejsca wywołał u mnie lekki dreszcz, a moje zdenerwowanie jeszcze bardziej się pogłębiło kiedy zobaczyłem kilku sportowców z naszej szkoły, stojących przy samym wejściu. Zerknąłem na  Franka, który wpatrywał się w nich wystraszony.Zaczęliśmy się powoli wycofywać chcąc pozostać niezauważeni, jednak po chwili usłyszałem znajomy, szyderczy ton.

- WAY! – zadrżałem i przystanąłem w miejscu czekając na to co się miało wydarzyć…

Roz. 5http://men-of-sorrow.blog.onet.pl/0


              Stałem w miejscu starając się nie myśleć o tym co mnie teraz czeka. Cztery postacie nieuchronnie zbliżały się w naszym kierunku. W jednej z nich rozpoznałem chłopaka którego „pocałowałem” dziś rano, natomiast widok drugiej sprawił że ugięły się pode mną nogi. Tom. Kolejny człowiek który wpieprzał się z butami w moje życie, wnosząc do niego góry błota i brudu. Nie potrafiłem opisać słowami mojej nienawiści do niego. Pozostałych dwóch osiłków znałem tylko z widzenia. Z zamyślenia wyrwał mnie cichy głos Franka:

- Co teraz zrobimy Gee? – czułem jak jego ciało lekko drży pod wpływem strachu. Spojrzałem mu w oczy starając się dodać trochę otuchy. Jasnobrązowa tęczówka mieniła się od delikatnych promieni słońca kryjąc w sobie panikę i niepewność. Nie mogłem pozwolić na to żeby ktoś skrzywdził tak piękne i kruche stworzenie. Nie tym razem.

- Frankie…ja…chyba mam pewien pomysł jak pozbyć się ich na dłuższy czas i nie obraź się, ale lepiej będzie jeśli sobie stąd pójdziesz i nie będziesz mi przeszkadzał. Tylko zrób to szybko. Muszę mieć chwilę na przygotowanie… - i nie zważając na jego zdumioną minę popchnąłem go w kierunku bocznego wyjścia. Tak naprawdę nie miałem kompletnie żadnego planu. Chciałem tylko odciągnąć go z dala od jakiegokolwiek niebezpieczeństwa. Widziałem jak niechętnie wycofuje się w stronę bramy, więc ponagliłem go ręką żeby się ruszył. Głosy sportowców były coraz głośniejsze. Nie chciałem patrzeć w ich stronę dopóki nie upewniłem się że Frank jest już daleko. Miałem możliwość pójścia za nim, jednak wiedziałem że to sprowadziłoby na nas tylko jeszcze większe kłopoty. Teraz musiałem odgrywać swoją nową rolę przynęty.

- Cześć słoneczko – odwróciłem się w stronę skąd wydobywał się dźwięk stając twarzą w twarz z Tomem. Śnieżnobiałe zęby wykrzywiały się w grymasie podłego uśmieszku, a jego oczy krzyczały jak bardzo mnie nienawidzą. Już w tej chwili wiedziałem że nie obejdzie się bez nowej partii zadrapań i siniaków. Jego pewność siebie, kiedy stał nade mną, peszyła mnie tak że nie wiedziałem co mam mu odpowiedzieć. Tkwiłem więc jak kołek w miejscu ze spuszczoną głową, starając się nie myśleć co będzie dalej. W głębi duszy chciałem żeby zaczęli mnie już bić. W końcu im szybciej zaczną, tym szybciej skończą.

- Coś ty taki cichutki, co? – odezwał się jeden z nich, którego nie znałem. Otoczyli mnie dookoła, sprawiając że czułem się bardziej zagrożony niż kiedykolwiek. Musiałem przyznać że doskonale potrafili upodlić człowieka. Nagle poczułem mocne uderzenie w plecy i padłem na kolana. Tępy ból cały czas pulsował  w miejscu gdzie trafiła mnie pięść.

- Spokojnie Coby, chcesz żeby od razu padł? Pobawmy się z nim jeszcze przez chwilę – te słowa wywołały we mnie mimowolne drżenie. Chciałem to powstrzymać zanim któryś z nich to zauważy, jednak Tom był z natury bardzo bystrym człowiekiem.

- Ooo…czyżby nasz kochany Gee bał się nas? – poczułem na sobie wzrok pozostałych, a dokładnie chwilę później cały park wypełnił się głośnym śmiechem. Pochyliłem głowę na dół starając się nie patrzeć im w oczy. Zawsze to samo. Miałem tylko cichą nadzieję że Frankowi nie zachciało się zawracać i poszedł prosto do domu.

- Patrz na mnie kiedy do ciebie mówię śmieciu – potężny ból rozniósł się po moim ciele kiedy noga Toma trafiła prosto w mój brzuch – potrzymajcie go chłopaki, bo wije się jak jakaś larwa – poczułem jak dwóch z nich bierze mnie pod ramiona i podnosi do pozycji pionowej. Nadal bałem się spojrzeć któremukolwiek w oczy, mając coraz większe trudności z oddychaniem. Blondyn którego załatwiłem dziś rano mocno pociągnął mnie do tyłu za włosy, sprawiając że twarz Toma była dokładnie naprzeciw mnie. Zauważyłem że byli trochę bardziej brutalni niż zwykle, choć na razie cała moja uwaga skupiała się na bólu który pulsował we mnie spazmatycznie. Chłopak zbliżył się do mnie i wymierzył mi siarczysty policzek, tak że moja twarz odwróciła się dokładnie w stronę bramy. Z daleka widać było kilka zbliżających się dziewczyn. Modliłem się w duchu, żeby poszły w innym kierunku. Nie chciałem aby ktokolwiek widział mnie w takim stanie.

- Podoba ci się Way? – zachrypnięty głos Toma dobiegł moich uszu – to na razie rozgrzewka skarbeńku – i dopiero wtedy naprawdę poczułem co oznacza prawdziwy ból. Dwóch z nich trzymało mnie mocno abym nie upadł, a brunet idealnie wymierzał kopnięcia tak aby trafiały w żołądek. Nie mogłem powstrzymać głośnych jęków i krzyków. Moje odgłosy najwyraźniej sprawiały im radość, bo z każdą minutą uderzenia były coraz mocniejsze. Kolesie którzy mnie trzymali chyba powoli tracili siły, bo czułem jak stopniowo opuszczają mnie na ziemię. I wtedy wydarzyło się coś co chyba pozostanie w mojej pamięci przez długi okres czasu. Tom wziął potężny rozmach i uderzył dokładnie w moją klatkę piersiową. Przez chwilę czułem się jak ryba wyjęta z wody. Otwierałem usta próbując zaczerpnąć powietrza, jednak nic do nich nie docierało. Do mojego języka dotarł metaliczny posmak krwi, która zalała mi całe usta. Nie potrafiłem nawet się jej pozbyć, ponieważ cały czas brakowało mi tlenu. Czułem się coraz słabiej. Ich odgłosy ucichły, a po chwili usłyszałem przyspieszone kroki oddalające się ode mnie. Dookoła było coraz ciemniej. Ktoś z daleka chyba wołał mnie po imieniu, ale mało mnie to interesowało. Nareszcie było po wszystkim.

- Gee! – czyjś przestraszony głos dotarł do moich uszu. Rozpoznałbym go wszędzie. Ten mały idiota jednak postanowił po mnie wrócić. Poczułem jak jego miękkie opuszki palców odgarniają mi z czoła włosy. Podniosłem lekko powieki żeby go zobaczyć. Moje ciało cały czas dygotało próbując normalnie oddychać.

- F-f-frank-k-kie – ...

Zgłoś jeśli naruszono regulamin