Orędzie na Światowy Dzień Chorego, 1995.pdf
(
84 KB
)
Pobierz
3430517 UNPDF
Jan Paweł II
Orędzie Ojca Świętego na III Światowy Dzień Chorego 1995 r.
obchodzony 11 lutego w liturgiczne wspomnienie Matki Bożej z Lourdes
1. Zbawcze czyny Jezusa, niosące ratunek «wszystkim, którzy byli w niewoli zła» (Mszał Rzymski,
VII prefacja na niedziele zwykłe), pozostawiły wyraźny i trwały ślad w życiu Kościoła w postaci
jego troski o chorych. Kościół okazywał tę troskę cierpiącym na wiele sposobów, wśród których
szczególnego znaczenia nabiera w obecnej sytuacji ustanowienie Światowego Dnia Chorego.
Inicjatywa ta została wszędzie przyjęta życzliwie przez tych, którym leży na sercu los ludzi
cierpiących; jej celem jest pobudzenie aktywności duszpasterskiej i charytatywnej wspólnoty
chrześcijańskiej, tak aby jej obecność w społeczeństwie była coraz bardziej owocna i znacząca.
Tę potrzebę odczuwamy szczególnie mocno w naszej epoce, kiedy to całym społecznościom
przychodzi żyć w straszliwych warunkach na skutek okrutnych konfliktów, za które najwyższą cenę
płacą często najsłabsi. Czyż można zatem nie zgodzić się z tezą, iż «nasza cywilizacja winna
uświadomić samej sobie, że (...) z wielu względów jest cywilizacją chorą i źródłem głębokich
schorzeń człowieka» (List do Rodzin, 20).
Nasza cywilizacja jest chora na szerzący się egoizm, na indywidualistyczny utylitaryzm
przedstawiany często jako życiowa zasada, na postawę negacji i powszechnej obojętności wobec
transcendentnego przeznaczenia człowieka, na kryzys wartości duchowych i moralnych, budzący
tak wielką troskę ludzkości
.
«Patologia» ducha jest nie mniej groźna od «patologii» fizycznej,
obydwie zaś wzajemnie na siebie oddziałują.
2. W orędziu na Dzień Chorego wydanym w lutym ubiegłego roku wspomniałem o dziesiątej
rocznicy publikacji listu apostolskiego
Salvifici doloris
o chrześcijańskim sensie ludzkiego
cierpienia. Przy obecnej okazji chciałbym zwrócić uwagę na bliską już dziesiątą rocznicę innego
wydarzenia kościelnego, szczególnie istotnego dla duszpasterstwa chorych. Otóż 11 lutego 1985 r.
wydałem motu proprio
Dolentium hominum,
ustanawiając Papieską Komisję — która później
przekształciła się w Papieską Radę — ds. Duszpasterstwa Służby Zdrowia; poprzez liczne
inicjatywy «ukazuje ona troskę Kościoła o chorych, wspomagając tych, którzy służą chorym i
cierpiącym, aby pełniony przez nich apostolat miłosierdzia coraz lepiej odpowiadał nowym
potrzebom»
(Pastor Bonus,
art. 152).
Najważniejsze spotkanie w ramach bliskiego już Światowego Dnia Chorego, który mamy
obchodzić 11 lutego 1995 r., odbędzie się na ziemi afrykańskiej, w sanktuarium Maryi Królowej
Pokoju w Jamusukro, na Wybrzeżu Kości Słoniowej. Będzie to spotkanie kościelne, duchowo
związane ze Specjalnym Zgromadzeniem Synodu Biskupów poświęconym Afryce; będzie to
zarazem sposobność, by uczestniczyć w radości Kościoła w tym kraju, który obchodzi stulecie
przybycia pierwszych misjonarzy.
Spotkanie w tym tak doniosłym dniu na kontynencie afrykańskim, a zwłaszcza w sanktuarium
maryjnym w Jamusukro, skłania do refleksji nad związkiem między cierpieniem a pokojem.
Związek ten jest bardzo głęboki: gdy nie ma pokoju, szerzy się wśród ludzi cierpienie, a śmierć
umacnia swoje panowanie. W społeczeństwie i we wspólnocie rodzinnej brak pokojowego
porozumienia prowadzi do coraz powszechniejszych zamachów na życie, natomiast służba życiu,
jego promocja i obrona — choćby za cenę osobistych wyrzeczeń — to nieodzowne fundamenty
budowy pokoju indywidualnego i społecznego.
3. U progu trzeciego tysiąclecia pokój jest niestety nadal odległy, a wiele wskazuje na to, że może
się jeszcze bardziej oddalić. Ustalenie przyczyn tego stanu rzeczy i znalezienie środków zaradczych
nierzadko nastręcza trudności. Nawet wśród chrześcijan dochodzi nieraz do krwawych,
bratobójczych walk. Ci jednak, którzy z otwartym sercem słuchają Ewangelii, muszą nieustannie
przypominać samym sobie i innym o obowiązku przebaczenia i pojednania. Są powołani, wraz z
chorymi całego świata, aby na ołtarzu codziennej pokornej modlitwy składać ofiarę cierpienia,
które Chrystus przyjął jako środek odkupienia i zbawienia ludzkości.
Źródłem pokoju jest Krzyż Chrystusa, w którym wszyscy zostaliśmy zbawieni
.
Chrześcijanin,
powołany do jedności z Chrystusem (por. Kol l, 24) i do tego, by cierpieć jak Chrystus (por. Łk 9,
23; 21, 12-19; J 15, 18-21), przez przyjęcie cierpienia i złożenie go w ofierze ukazuje twórczą moc
Krzyża. Jeżeli bowiem wojna i podziały są owocem przemocy i grzechu, pokój jest owocem
sprawiedliwości i miłości, które sięgają szczytu w wielkodusznej ofierze własnego cierpienia,
posuwającej się — jeśli jest to potrzebne — aż do daru z własnego życia w jedności z Chrystusem.
«Im bardziej człowiek jest zagrożony grzechem, im cięższe struktury grzechu dźwiga w sobie
współczesny świat, tym większą wymowę ma ludzkie cierpienie
.
I tym bardziej Kościół czuje
potrzebę odwoływania się do ludzkich cierpień dla zbawienia świata»
(Salvifici doloris,
27).
4. Wykorzystanie wartości cierpienia i ofiarowanie go za zbawienie świata już samo w sobie jest
działaniem i misją na rzecz pokoju, ponieważ odważne świadectwo słabych, chorych i cierpiących
może się stać bezcennym wkładem w budowę pokoju. Cierpienie bowiem domaga się głębszej
komunii duchowej, sprzyjając z jednej strony odzyskaniu wyższej jakości życia, a z drugiej
skłaniając do skutecznego działania na rzecz pokoju między ludźmi. Człowiek wierzący wie, że
łącząc się z cierpieniami Chrystusa staje się prawdziwym budowniczym pokoju. Jest to
niezgłębiona tajemnica, której owoce można jednak wyraźnie dostrzec w dziejach Kościoła,
zwłaszcza zaś w życiu świętych. Choć istnieje cierpienie wiodące do śmierci, to w zamyśle Bożym
istnieje także cierpienie, które prowadzi do nawrócenia i przemiany serca człowieka (por. 2 Kor 7;
10): takie cierpienie, będące dopełnieniem we własnym ciele «braków» męki Chrystusa (por. Kol l,
24), staje się przyczyną i źródłem radości, ponieważ rodzi życie i pokój.
5. Drodzy bracia i siostry, którzy cierpicie na ciele i duszy, życzę wam wszystkim, byście umieli
rozpoznać i przyjąć wezwanie Boga, który każe wam być twórcami pokoju poprzez ofiarę waszego
cierpienia. Niełatwo jest odpowiedzieć na tak trudne wezwanie. Wpatrujcie się zawsze z ufnością w
Jezusa, «cierpiącego Sługę», prosząc Go o siłę, która pozwoli wam przekształcić w dar nękające
was cierpienia. Z wiarą słuchajcie Jego głosu, skierowanego do każdego człowieka: «Przyjdźcie do
Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię» (Mt 11, 28).
Maryja Panna, Matka Bolesna i Królowa Pokoju, niech wyjedna każdemu wierzącemu dar
niezłomnej wiary, której świat tak ogromnie potrzebuje. Dzięki niej bowiem moce zła, nienawiści i
niezgody zostaną rozbrojone przez ofiarę słabych i chorych, zjednoczoną z paschalnym misterium
Chrystusa Odkupiciela.
6. Zwracam się teraz do was, lekarze, pielęgniarze, członkowie stowarzyszeń i grup wolontariatu,
którzy służycie chorym. Wasza działalność będzie prawdziwym świadectwem i konkretnym
działaniem na rzecz pokoju, jeśli będziecie umieli ofiarować prawdziwą miłość tym, z którymi się
stykacie, i jeśli jako wierzący nauczycie się czcić w nich obecność samego Chrystusa. To wezwanie
skierowane jest w szczególny sposób do kapłanów, zakonników i zakonnic, którzy ze względu na
charyzmat swego zgromadzenia lub konkretną formę apostolatu są zaangażowani bezpośrednio w
duszpasterstwo służby zdrowia.
Wyrażam szczere uznanie dla wszystkiego, co czynicie z tak wielkim poświęceniem i
wielkodusznym oddaniem, i żywię nadzieję, że wszyscy, którzy wykonują zawody medyczne i
paramedyczne, będą to czynić z entuzjazmem i w postawie ofiarnej służby. Proszę zarazem Pana
żniwa, by posłał licznych i świętych robotników do pracy na rozległym polu ochrony zdrowia, tak
ważnego dla głoszenia Ewangelii i świadczenia o niej.
Maryja, Matka cierpiących, niech stoi u ich boku w godzinie próby i niech wspiera wysiłki tych,
którzy poświęcają życie służbie chorym.
W tym duchu z całego serca udzielam wam, drodzy chorzy, oraz tym wszystkim, którzy w
jakikolwiek sposób starają się zaspokajać wasze liczne potrzeby materialne i duchowe,
szczególnego Apostolskiego Błogosławieństwa.
Plik z chomika:
skma
Inne pliki z tego folderu:
KNW, Iura et bona.pdf
(60 KB)
Salvifici doloris.pdf
(251 KB)
przemówienie 12.11.2004.pdf
(79 KB)
przemówienie 3.04.2002.pdf
(64 KB)
Orędzie na Światowy Dzień Chorego, 1995.pdf
(84 KB)
Inne foldery tego chomika:
02. Jak dyskutować z nieomylnym
03. Miłość i odpowiedzialność - tylko po co
04. Studentka - nie matka
05. Romeo i Julian - prawdziwa miłość
06. Człowiek czy zasób ludzki
Zgłoś jeśli
naruszono regulamin