Gordon R. Dickson - II. Smoczy Rycerz.pdf - Ebook 08 - januszsa1

Gordon R. Dickson

Smoczy Rycerz

Przełożyli

Edyta Madej i Hubert Sawa

Dedykuję Davenowi Wixonowi

za udział w wydaniu licznych książek,

a wśród nich właśnie tej Gordon R. Dickson

Rozdział l

B ył mroźny, marcowy poranek. W lesie Malencontri wstawał właśnie świt. Nosząc taką nazwę

las ten powinien znajdować się raczej gdzieś we Francji lub w Italii, lecz faktycznie rósł w Anglii.

Oczywiście nikt, kto miał coś wspólnego z tym lasem — począwszy od trzech jeży zwiniętych w

ciepły kłębek w nieporządnie zarzuconym liśćmi zagłębieniu w pobliskich zaroślach, a skończyw

szy na sir Jamesie Eckercie, baronie de Bois de Malencontri i Riveroak, śpiącym teraz ze swą żoną,

panią Angelą, w ich zamku niedaleko stąd — nikt, raczcie to zauważyć, nie zawracał sobie głowy

używaniem na co dzień tej sfrancuziałej nazwy. Miano Malencontri nadał okolicy jej poprzedni

właściciel, który był obecnie pozbawionym ziem wygnańcem (prawdopodobnie schronił się gdzieś

na kontynencie), i dobrze mu tak.

Gdy tylko sir Hugh de Malencontri znalazł się w bezpiecznej odległości, wszyscy okoliczni

mieszkańcy zaczęli na powrót nazywać las jego prawdziwym imieniem, które brzmiało las High

bramble, czyli Las Wysokich Jeżyn. Cała ta historia była zresztą najzupełniej obojętna jedynemu

znajdującemu się na nogach osobnikowi, który przechodził właśnie nie opodal zaniepokojonych,

ale — na szczęście — bezpiecznie ukrytych jeży, i wystarczająco blisko Zamku Malencontri, by

wyraźnie widzieć go pomiędzy drzewami.

Obojętność była czymś naturalnym, gdyż tym porannym wędrowcem był Aragh, angielski wilk.

Nie tylko ten las, ale także i parę innych uważał on za swoje własne terytorium, nigdy więc nie za

wracał sobie głowy tym, jak się nazywają.

Właściwie to bardzo rzadko przejmował się czymkolwiek. Na przykład teraz: chociaż wczesno

wiosenny ranek był przenikliwie zimny, wilk nie zwracał na to najmniejszej uwagi, z wyjątkiem

tego, że chłód zwiększał prawdopodobieństwo, iż ślady będą wyczuwalne przy ziemi bliżej niż za

zwyczaj.

Wobec temperatury Aragh okazywał ten sam rodzaj obojętności co wobec wszystkich innych

zjawisk i rzeczy — wiatru, deszczu, jeżyn, ludzi, smoków, piaszczomroków, olbrzymów i całej

reszty. W jednakowym stopniu okazywałby ją także trzęsieniom ziemi, wulkanom i potężnym fa

lom morskim, gdyby przypadkiem zdarzyło mu się z nimi zetknąć — ale jak dotąd jeszcze mu się to

nie przytrafiło.

Był potomkiem wilków olbrzymich, miał rozmiary niedużego kucyka, a jego filozofią było, że jeśli

napotka coś, z czym sobie nie poradzi — będzie to ostatni dzień jego życia, co i tak rozwiąże

wszystkie jego problemy.

Wilk zatrzymał się, by zerknąć na zamek i na przypominający pudełko prostokąt słonecznej kom

naty z nowo-modnymi szybami w wąskich szczelinach okien. W ich szkle właśnie zaczynał się od

bijać poranny brzask. Mimo zdecydowanie niepochlebnego zdania, jakie Aragh miał na temat

oszklonych okien, darzył on osobistą przyjaźnią sir Jamesa i panią Angelę, którzy, jak wiedział,

spali teraz w słonecznej komnacie. Bądź co bądź straszne z nich śpiochy, żeby marnować taki pięk

ny, rześki poranek spędzając go pod dachem.

Przyjaźń z sir Jamesem sięgała czasów, kiedy obaj (a także i parę innych osób, co trzeba przy

znać) byli zamieszani w pewną drobną zwadę z olbrzymem i kilkoma podobnie nieciekawymi kre

aturami na bagnach pod Twierdzą Loathly. W owym czasie sir James — choć nie z własnej winy —

zamieszkiwał ciało przyjaciela Aragha, smoka imieniem Gorbash. Wilk pozwolił sobie na chwilę

nostalgicznych wspomnień o tamtych minionych, ale jakże ciekawych czasach.

Jednak nagle we wspomnienia wkradło się uczucie niepokoju o Jamesa oraz Angelę — lecz

przede wszystkim o Jamesa. Aragh skoncentrował całą swoją uwagę na tym odczuciu, którego

jeszcze przed sekundą nie doznawał. Będąc wilkiem nauczył się zważać na sygnały wysyłane przez

jego podświadomość. Ale przyczyna niepokoju ani się nie wyjaśniła, ani nie zniknęła.

Aragh powęszył jeszcze, lecz nie wyczuł w powietrzu nic niezwykłego, więc przestał o tym my

śleć. Postanowił jedynie pamiętać, by przy pierwszej sposobności, kiedy znów będzie przechodził

w pobliżu domku S. Carolinusa przy Dźwięcznej Wodzie, wspomnieć o tym Magowi. Czarodziej na

pewno będzie umiał mu wyjaśnić, czy uczucie to zwiastowało coś, co dotknęłoby jego samego,

choć trudno było sobie coś podobnego wyobrazić.

Dlatego też jako rozsądny wilk przestał myśleć o tej sprawie i pokłusował dalej, a jego szczupła,

ciemna sylwetka szybko znikła z oczu jeżom, które odetchnęły z ulgą. Zdawało się, że wilk prze

padł bez śladu pośród poszycia i pni drzew budzącego się lasu.

Rozdział 2

J ames Eckert, a obecnie sir James, baron de Bois de Malencontri etc. — chociaż tak naprawdę

rzadko się nim czuł — obudził się o brzasku w półmroku sypialnej komnaty, którą zajmował wraz

ze swą żoną, Angelą, w Zamku de Bois de Malencontri.

Blade smugi światła, widoczne wzdłuż krawędzi ciężkich kotar zasłaniających słynne oszklone

okno pokoju, wskazywały, że ranek jest już blisko. Obok Jamesa, przykryta całą górą futer i kap,

które czyniły znośnym ten nie ogrzewany pokój o kamiennych ścianach, oddychając miarowo,

spała Angie.

Zaskoczony w tym osobliwym stanie, jaki rozciąga się pomiędzy snem a jawą, Jim próbował

zignorować coś, co go obudziło. Miał niejasne wrażenie, że nie wszystko było w całkowitym po

rządku. Czuł jakieś ogólne przygnębienie, które nie odstępowało go w ciągu kilku ostatnich ponu

rych tygodni. Było to doznanie trochę podobne do tej dusznej atmosfery, którą odczuwa każdy, gdy

burza jest tuż nad horyzontem i zbliża się w jego stronę.

W ciągu kilku ostatnich tygodni James często przyłapywał się na tym, że nieomal żałuje swej

decyzji, aby pozostać w tym świecie smoków, magii i średniowiecznych obyczajów, zamiast po

wrócić z Angie na dwudziestowieczną Ziemię, do bardziej szarego, ale znajomego świata —

gdziekolwiek by w sferach zachodzących na siebie prawdopodobieństw mógł się on teraz znajdo

wać.

Niewątpliwie odczuciom tym sprzyjała pora roku. Przyszedł wreszcie schyłek zimy, która, z po

czątku ożywcza, później zdawała się ciągnąć bez końca pośród wczesnych zmierzchów, kapiących

świec i pochodni oraz lodowatych murów.

Powinności związane z zarządzaniem baronią, którą objął po sir Hughu de Bois de Malencontri,

poprzednim baronie, zajmowały ostatnio Jimowi wiele czasu. Budynki i drogi wymagały naprawy;

czeladź oraz kilkuset chłopów wolnych i niewolnych wyglądali jego wskazówek, ponadto trzeba

było porobić plany tegorocznych zasiewów. Ciężar licznych obowiązków przemienił ów dziwny

świat w miejsce prawie tak samo nudne i powszednie jak zapamiętana przez Jima Ziemia dwu

dziestego wieku.

Zatem pierwszym odruchem Jima było zamknąć oczy, schować głowę pod okrycia i zmusić się

do ponownego zaśnięcia. Chciał zapomnieć o tym, co go obudziło. Niestety, kiedy spróbował, sen

już nie powrócił. Wrażenie, że coś jest nie tak, narastało, aż w końcu rozlegało się w nim całym

niczym cichy dzwonek alarmowy. W końcu Jim mruknął coś z rozdrażnieniem, podniósł głowę i

znów otworzył oczy. Światło przenikające przez brzegi okiennych zasłon było zaledwie na tyle

jasne, by niewyraźnie ukazać wnętrze sypialni.

Ogarnął go chłód — i to nie tylko z powodu zimna panującego w sypialni.

Nie był już w swoim własnym ciele.

Jeszcze raz, jak wtedy, gdy przybył do tego świata za pośrednictwem astralnej projekcji, by

uwolnić Angie, jego ciało stało się ciałem całkiem sporego smoka.

„Nie!" — słowo to omal nie wyrwało się Jimowi z gardła, lecz stłumił je w porę. Przede

wszystkim nie chciał, by Angie się obudziła i zobaczyła go w tym stanie.

Zawładnęło nim przerażenie. Czy już na stałe zamienił się w smoka? A jeśli tak, to dlaczego?

Wszystko było możliwe w tym zwariowanym świecie, w którym magia stanowiła część rzeczywi

stości. Być może jego przeznaczeniem było przebywać w swoim własnym ludzkim ciele tylko

przez pewien czas. Może jakieś prawa, które regulowały takie rzeczy, nakazywały, że ma być czło

wiekiem tylko przez pół roku, a potem smokiem przez następne pół. Jeśliby tak się sprawa przed

stawiała, Angie na pewno by się nie spodobało, że jej mąż jest smokiem przez sześć miesięcy w

roku.

Na pewno nie.

Musiał poznać odpowiedź. Jedynym możliwym jej źródłem był Wydział Kontroli, ten osobliwy,

niewidzialny, tubalny głos, który zdawał się wiedzieć wszystko, ale mówił tylko tyle, ile miał ocho

tę. Najprawdopodobniej dysponował on czymś w rodzaju spisu magicznych kredytów ludzi ob

racających tym towarem. Spis taki oczywiście obejmował i Jima, po pierwsze dlatego, że przybył

do tego świata magicznym sposobem, a po drugie — że brał udział w zniweczeniu złych mocy w

Twierdzy Loathly niecałe dziesięć miesięcy temu.

Otworzył usta, by pomówić z Wydziałem Kontroli. O ile wiedział, byli oni czynni dwadzieścia

cztery godziny na dobę — jeżeli „oni" było odpowiednim określeniem Wydziału. W porę przypo

mniał sobie jednak, że rozmowa z Wydziałem Kontroli mogła tak samo obudzić Angie jak nagły

okrzyk „nie", którego omal nie wydał przed chwilą.

Jedyne, co mógł zrobić, to chyłkiem wymknąć się z pościeli i oddalić od komnaty na tyle, by

móc pomówić z Wydziałem Kontroli nie budząc Angie.

Powoli zaczął wysuwać swe ogromne cielsko spod okryć. Ogon wyślizgnął się bez kłopotu. Wy

dostał jedną nogę, potem drugą. Zaczynał właśnie przesuwać swój olbrzymi tułów, gdy Angie poru

szyła się we śnie. Ziewnęła, uśmiechnęła się i wciąż nie otwierając oczu wyprostowała swoje

smukłe, prześliczne ramiona w zimnym powietrzu sypialni. Przeciągnęła się i obudziła — i w tejże

chwili Jim, dzięki łasce kogoś lub czegoś, kto lub co było za to odpowiedzialne, nagle powrócił do

swej własnej, ludzkiej postaci.

Gordon R. Dickson - II. Smoczy Rycerz.pdf

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: