Monroe.docx

CIEKAWOSTKI

Marilyn Monroe urodziła się 1 czerwca 1926r. w Los Angeles. Zmarła - w nocy z 4 na 5 sierpnia 1962r. w Los Angeles, Kalifornia. Marilyn jest pogrzebana na Pamiątkowym Cmentarzu (Memorial Park) w Westwood, Los Angeles - Aleja Glendon 1218.

TUTAJ przeczytasz o jej ostatnich dniach życia i tajemniczej śmierci + fotki

Podczas podróży do Meksyku Marilyn miała na sobie m.in. prostą sukienkę od Pucci'ego w żywym, jasnozielonym kolorze, w niej wystąpiła na konferencji prasowej w hotelu Hilton. Wkrótce po śmierci aktorki, Eunice Murray, jej gosposia oraz Inez Melson, kierująca jej interesami i nadzorująca opiekę nad Gladys Monroe, szukały ostatniej części garderoby dla MM. Eunice, która towarzyszyła MM w podróży do Meksyku wspominała, jak Marilyn była wówczas szczęśliwa, a szczególnie dobrze się czuła w tej sukience. Gosposia wraz z Inez zdecydowały, że aktorka będzie pochowana w tej właśnie jedwabnej sukience.

Na jednej z londyńskich konferencji, Marilyn zapytana, jaki rodzaj muzyki lubi najbardziej, odpowiedziała "Lubię jazz, tak jak Louis Armstrong"

Suknię w której Marilyn zaśpiewała Happy Birthday Mr. President" dla prezydenta Johna F. Kennedy'ego, sprzedano na aukcji Christie's za milion trzysta pięćdziesiąt tysięcy dolarów.

FILMY W KTÓRYCH NIE ZAGRAŁA            Marilyn była brana pod uwagę do roli Holly Golightly, z filmu Śniadanie u Tiffany'ego, przez Trumana Capote, jednak rolę tą otrzymała Audrey Hepburn; do roli Lily Green w filmie z 1963 roku pt. "The Stripper". Wytwórnia postanowiła jednak, że na ekranie zamiast Monroe pojawi się Joanne Woodward. Była brana pod uwagę do głównej roli kobiecej w filmie z 1956 roku pt. "Baby Doll". Rola przypadła jednak w udziale Carroll Baker. Marilyn pragnęła zagrać rolę Panny Adelaide w ekranizacji broadwayowskiej sztuki "Guys and Dolls", rolę jednak dostała odtwórczyni tej roli na scenie Vivian Blaine. Marilyn ubiegała się o rolę Gruszeńki w adaptacji powieści Dostojewskiego "Bracia Karamazow" (1958), producenci filmu jednak uznali jej kandydaturę za niedorzeczny pomysł. Billy Wilder zaproponował główną rolę kobiecą w filmie "Irma La Douce" Marilyn Monroe, ale ona odrzuciła ją, ponieważ nie chciała grać prostytutek. Rolę przyjęła Shirley MacLaine. Marilyn Monroe i James Dean mieli zagrać razem w remake'u filmu z Bette Davis pt. "Of Human Bondage". Projekt ten jednak nie doszedł do skutku.

Przed wystąpieniem w "Ladies of the Chorus" (1948) Dr. Walter Taylor, specjalizujący się w chirurgii kosmetycznej, poprawił Marilyn jej przednie zęby, które nieznacznie wystawały. W 1950r. Michael Gurdin chirurgicznie usunął niewielki guzek na czubku nosa oraz umieścił silikonową protezę w kształcie półksiężyca w szczęce, poniżej dolnych dziąseł.

W 1958 roku Richard Avedon zrobił Marilyn serię słynnych zdjęć, MM pozowała jako znane aktorki z lat 20/40: Lillian Russel, Jean Harlow, Theda Bara, Clara Bow, Marlena Dietrich. Fotografie zostały opublikowane w magazynie LIFE 22 grudnia 1958 roku. Avedon powiedział: "Marilyn dała więcej z siebie niż jakakolwiek inna aktorka, inna kobieta, którą kiedykolwiek fotografowałem"  TUTAJ fotki z tej sesji (pierwsze dwa rzędy)

Elgee Bove, amerykański projektant mody, zaprojektował słynną purpurową sukienkę, w której Marilyn występowała w Korei w 1954 roku.

Sylvia Barnhart była stylistką, która pracowała w salonie piękności na Hollywood Boulevard. Ta właśnie fryzjerka wyprostowała włosy Normie Jeane Dougherty i rozjaśniła je w 1946 roku. Czesała Normę przez kilka lat, zanim ta stała się gwiazdą.

Pseudonimu Marilyn Monroe używała od 1946, ale zalegalizowała to dopiero 23 lutego 1956 r.

Diamenty to najlepsi przyjaciele dziewczyny... śpiewała Marilyn Monroe w filmie "Mężczyźni wolą blondynki", ale sama nie przywiązywała wagi do biżuterii. Lubiła perły, nie miała ich jednak wiele. Była naturalna i bezpretensjonalna. Jedyne brylanty jakie posiadała, ofiarował jej mąż, Joe DiMaggio - wprawione w platynową obrączkę ślubną (35 sztuk). Po śmierci Marilyn kupił je anonimowy nabywca za 772 500$. Tanio, bo brakowało jednego kamyka.

W 1955 roku założyła własną firmę produkcyjną - Marylin Monroe Productions.

W Londynie w Muzeum Figur Woskowych Madame Tussaud jest jej figura -Marilyn ubrana w jasną, plisowaną sukienkę z filmu "Słomiany wdowiec".

Marilyn Monroe przed śmiercią zwierzyła się, że chciałaby, żeby na jej grobie wyryto napis: "Tu leży Marilyn Monroe, 95-57-90". Do tej pory jej życzenie nie zostało spełnione. Najbardziej samotna i jednocześnie najbardziej dumna ze swego ciała kobieta świata nadal stanowi niedościgły wzór seksapilu.

TUTAJ znajduje się linek do działu TATUAŻE

Ella Fitzgerald uważała, że to dzięki Marilyn została przełamana bariera rasowa w stosunku do jej osoby. Monroe usłyszała gdzieś głos Fitzgerald i zachwyciła się nim. Poszła do klubu, w którym występowała artystka i wykorzystując swój status supergwiazdy namówiła właściciela by umożliwił Fitzgerald występy. W zamian Monroe miała się pojawiać co wieczór przy głównym stoliku. Marilyn dotrzymała słowa. Sprawa dotarła do prasy i rozpropagowano postać Fitzgerald.

NAUCZYCIELE

sztuki dramatycznej: Phoebe Brand, Morris Carnovsky, Michael Chekhov, Constante Collier, Natasha Lytess, Helena Sorrell, Lee Strasberg, Paula Strasberg

śpiewu: Billie Daniels, Fred Karger, Hal Schaefer, Phil Moore, Ken Darby

tańca: Jack Cole, Mara Lynn, Charles Henderson, Mildred Ann Mauldin

gry na pianinie: Marion Miller

poprawnej wymowy: Margaret McLean

W 1950roku Marilyn nagrała telewizyjną reklamę oleju silnikowego. Oto oryginalny tekst:

"This is the first car I ever owned. I call it Cynthia. She's going to have the best care a car ever had. Put Royal Triton in Cynthi's litlle tummy... Cynthia will just love that Royal Triton."

Madonna wymienia ją w piosence "Vouge" obok innych ikon showbussines'u m.in. Lauren Bacall, Marleny Dietrich i James'a Dean'a. Podobnie Robbie Williams wymienia jej imię w piosence "Actor". Zespół The Kinks wymienia jej imię w piosence "Celluloid Heroes". Piosenka zespołu Spice Girls "The Lady Is a Vamp" odnosi się do Marilyn. Billy Joel wymienia jej imię w swoim wielkim hicie z 1989 roku zatytułowanym "We Didn't Start the Fire". W 1981 roku punkowy zespół The Misfits nagrał piosenkę "Who Killed Marilyn?" o śmierci Marilyn Monroe. Piosenka Eltona Johna "Candle in the Wind" jest hołdem dla Marilyn.

Brigitte Bardot i Marilyn Monroe spotkały się na dorocznej gali w Londynie 29.10.1956r, gdzie zostały przedstawione Królowej Elżbiecie.

      W swojej autobiografii Brigitte tak opisuje ten dzień:

     To tam ją zobaczyłam i widziałam już tylko ją: Marilyn.

    Zachwycająca blondynka, w złotej sukni z dekoltem po same kostki, nie przejmowała się protokołem (zabronione były głębokie dekolty); miało się ochotę ją pocałować, tak świeże i różowe były jej policzki. Niesforne kosmyki wiły się na szyi i wokół uszu, wyglądała, jakby dopiero co wstała z łóżka, szczęśliwa i naturalna!

     Znalazłam się wraz z nią w miejscu opatrzonym napisem "Ladies", ja żeby rozburzyć włosy i odpruć tiul przykrywający moje piersi, ona żeby przyjrzeć się w lustrze i uśmiechnąć do siebie raz przez lewe, raz przez prawe ramię. Pachniała perfumami Chanel 5. Uwielbiałam ją, przyglądałam się jej zafascynowana, zapominając o włosach. Chciałam być "Nią", mieć jej osobowość, jej charakter.

     Widziałam ją wtedy pierwszy i ostatni raz w życiu, ale urzekła mnie w 30 sekund. Emanowała z niej wdzięczna kruchość i figlarna słodycz. Nigdy jej nie zapomnę. Kiedy kilka lat później dowiedziałam się o śmierci Marilyn, poczułam w sercu bolesne ukłucie, jakby opuścił mnie ktoś bardzo mi drogi.

     Fragment biografii BB pióra Jeffreya Robinsona:

     (...) Dla organizatorów była ona (Brigitte) jedną z dwudziestu aktorów i aktorek, którzy mieli wymienić uścisk dłoni z królową. Nie potrzebowali więcej splendoru; wystarczyło, że do Londynu przyjechała Marilyn Monroe wraz ze swym mężem, dramaturgiem Arthurem Millerem, pracującym z Laurence'em Olivierem nad realizacją Księcia i aktoreczki. Brigitte uprzedzono, żeby włożyła na siebie coś przyzwoitego, by nie urazić jej królewskiej mości lub, co bardziej prawdopodobne, nie zwrócić na siebie uwagi księcia Filipa. Ubrała się więc w suknię od Balmaina. Najwidoczniej jednak nie ostrzeżono Marilyn, bo włożyła na tę okazję obcisły złoty kostium z tak dużym dekoltem, że nie ośmieliła się złożyć przed królową głębokiego ukłonu.

     Nikt nie pomyślał o przedstawieniu sobie obu aktorek. A kiedy następnego ranka "The Times" zamieścił relację z premiery, jedyną wymienioną z nazwiska gwiazdą była Monroe; o Brigitte nie zamieszczono choćby najmniejszej wzmianki. Marilyn nie przyszłoby nawet na myśl przywitać się z młodą francuską gwiazdką, kiedy ją samą uważano za Królową Kina, znajdującą się u szczytu sławy.

     Toteż gdy owej poniedziałkowej nocy spotkały się w garderobie za kulisami przekształconej w pokój odpoczynku dla pań, był to po prostu zwyczajny zbieg okoliczności. Brigitte udała się tam, żeby poprawić makijaż oczu, Marilyn zaś przyszła przypudrować nos.

      Zgodnie z relacja Brigitte "trwało to bardzo krótko".

     Tak krótko, że nie zamieniły ze sobą ani słowa.

     Obie denerwowały się mającym wkrótce nastąpić spotkaniem z królową. Brigitte pomyślała, że Marilyn jest bardzo piękna.

     Przez chwilę kobiety mierzyły się wzrokiem.

     Marilyn spojrzała na nią w sposób - opowiada Brigitte - jakby zdawała sobie sprawę, że obie znajdują się w tej samej łodzi (...)

Andy Warhol (1928-1987), najbardziej znany przedstawiciel pop-artu stworzył serie portretów Marilyn zaraz po jej śmierci w 1962. Warhola fascynowały gwiazdy i sławy. Wiedział, że fascynują wszystkich. Zgodnie z jego logiką należało więc uczynić z nich temat sztuki. Pierwszą gwiazdą namalowaną przez Andy'ego była właśnie Marilyn Monroe. Wybrał najlepszy moment - umierając aktorka przechodziła do mitu i legendy. Artysta wykorzystał fotografię Marilyn. Sporządził z niej kliszę do serigrafii i odbijał w setkach kopii zmieniając tylko kolory. Podobnie postępował potem z innymi sławami - w jego galerii znaleźli się m.in. Mick Jagger, Elvis Presley, Przewodniczący Mao, Jackie Kennedy, astronauci na Księżycu, Liz Taylor i wielu innych. Wśród gwiazd malowanych przez Warhola nie zabrakło oczywiście Andy Warhola.
    Wszystko, co robił Warhol, pachniało gwałtem na największych świętościach sztuki. Jego technika nie była wyjątkiem. W początkach lat 60. Andy zamiast malować, jak Pan Bóg przykazał, zaczął używać serigrafii. Ta prosta technika graficzna polega na przeniesieniu rysunku lub fotografii na jedwabną kliszę. Wizerunek z kliszy można odbijać w wielu egzemplarzach na dowolnej powierzchni. Tak właśnie powstawały najsłynniejsze obrazy Warhola. Andy wybierał motyw, np. etykietę Coca-Coli albo zdjęcie Liz Taylor. Jego asystenci robili z tego serigrafię i odbijali na dziesiątkach płócien. Następnie wypełniano kontury farbami akrylowymi w jaskrawych kolorach - tak jak w dziecięcych książeczkach do kolorowania. Wychodziły z tego obrazy o uproszczonym rysunku i płaskich plamach barwnych - przypominały plakaty albo klatki komiksu. Szybka i łatwa technika pozwoliła Warholowi rozwinąć produkcję obrazów na skalę półprzemysłową, tym bardziej że sam nadzorował tylko powstawianie prac, a czarną robotę wykonywała gromada asystentów. Było to wyzwanie rzucone sztuce, a szczególnie idei niepowtarzalnego oryginału i autorstwa. U Warhola oryginałów nie było - były tylko niezliczone kopie. W dodatku artysta ledwo ich dotykał - wykonywali je ludzie z Fabryki. Na pytanie, czemu tworzy w ten sposób, Warhol odpowiadał, że przy minimalnym wysiłku ma mnóstwo obrazów na sprzedaż. Nie przeliczył się - seryjnie wykonane kopie z podpisem "Andy Warhol" należą dziś do najdroższych obiektów na rynku sztuki.

W 1999r. MM została wybrana przez magazyn "People" najbardziej seksowną kobietą XX wieku.

W 2008r. wylądowała na pierwszym miejscu listy ‘Króliczków Playboya’. Pierwsza modelka tego pisma - Marilyn Monroe zasłużenie zajęła pierwsze miejsce. Zaraz po niej znajduje się Pamela Anderson - znana ze swojej roli w ‘Słonecznym patrolu’. Trzecie miejsce przypadło Kim Kardashian – gwiazdce reality show. Pierwszą piątkę zamyka, na pozycji czwartej Carmen Electra, która pozowała nago dla Playboya w Maju 1996 roku i na piątej - Cindy Crawford.

Do roku 1972 , kiedy magazyn LIFE przestał być wydawany jako tygodnik, Marilyn pojawiła się na jego okładce 8 razy. Tylko Audrey Hepburn była więcej razy na okładce - 9. Pierwszy raz artykuł o Marilyn Monroe (oraz innych młodych aktorkach o wielkich aspiracjach) ukazał się w LIFE'e 10.10.1949r, były to zdjęcia Phillippe Halsmana. Halsman, który fotografował jeszcze MM dla LIFE'a w 1952 roku (w białej marszczonej sukience), powiedział, że teraz jest o wiele mniej nieśmiała niż wtedy, w 1949r. Kiedy robił zdjęcia, każdy jej ruch i gest był mieszaniną świadomego i nieświadomego przemawiania do ludzi - "sposób, w jaki się śmiała, sposób, w jaki stała w kącie flirtując z kamerą i przede wszystkim sposób, w jaki się poruszała".

Marilyn Monroe przyszła na świat pierwszego czerwca 1926 roku, o godzinie 9:30 w miejskim szpitalu w Los Angeles. Właściwie Norma Jeane Mortenson (Mortenesen), w młodości znana także jako Norma Jean Baker, nieślubna zresztą córka Gladys Baker. Ojcem dziewczynki był najprawdopodobniej Charles S. Gifford, lecz równie dobrze Harold Rooney, Clayton MacNamara czy Raymond Guthrie lub jakikolwiek inny mężczyzna. Ale kto? Po prostu - jak to później określił Olin Stanley, jeden ze znajomych Gladys - "Gladys zawsze z kimś spała"...

Gladys i jej przyjaciółka Grace McKee pracowały w Hollywood, w Consolidated Film jako montażystki, uczestnicząc w produkcji filmowych marzeń. Gladys nie mogła porzucić swojej pracy, nie miała nikogo, kto mógłby zająć się niemowlęciem w czasie gdy pracowała. W jej niespokojnym życiu nie było miejsca na macierzyństwo, nie potrafiła odnaleźć się w roli wiernej, pracowitej, zapobiegliwej matki. Zwyczajnie przerażały ja obowiązki, jakie niesie opieka nad niemowlakiem.

Dlatego oddała dziecko do rodziny zastępczej.

Po latach Norma Jeane tak wyjaśniła zachowanie Gladys: Prawdopodobnie byłam pomyłką. Moja matka mnie nie chciała. Pewnie jej zawadzałam i musiałam sciągnąć na nią hańbę...

Przez pierwsze 7 lat swojego życia dziewczynka mieszkała w małym, skromnym mieszkaniu Alberta i Idy Bolenderów. Gladys czasem odwiedza dzieczynkę. Wtedy daje jej prezenty, zabiera ją na wycieczki, idą razem do kina. Wtedy Grace pokazuje Normie Jean Harlow, mówiąc "Oto prawdziwa gwiazda filmowa". Grace zaczyna w papierach wpisywać imię 'Jean' zamiast 'Jeane' by choćby w ten sposób upodobnić dziewczynkę do tej gwiazdy filmowej. Harlow szybko stała się dla Normy Jeane ideałem, wzorem i ulubioną aktorką.

Ale wizyty Gladys były bardzo rzadkie. Dla Normy Gladys nie była matką. Była po prostu "panią z czerwonymi włosami". Przez pewien czas Norma mieszkała w domu wraz z Gladys i Grace. Gdy umarła babcia dziewczynki, Della, Gladys zaczęła chorować. Na początku 1934 roku została umieszczona w klinice dla nerwowo chorych. Norma trafiła najpierw do kolejnej rodziny zastępczej, potem do domu matki McKee. Aż w koncu opiekę nad dziewczynką przejęła Grace.

McKee stała sie najbliższą osobą, przyjaciółką i matką Normy. Troszczyła się o nią, rozpieszczała, rozumiała. Mówiła, że Norma Jeane jest piękna, wspaniała i prawie idealna - jest przekonana że dziewczynka będzie gwiazdą filmowa, przyprowadza dziewczynkę do pracy, i wraz z innymi paniami zachwyca się dziewczynką ("Kochanie, powiedz kim chcesz być jak będziesz duża. Powiedz: >>Gwiazdą filmową<<..."), stroi ją w sukienki, kręci loki, każe uśmiechać się jak Mary Pickford. Zarażała swoimi upodobaniami, tworzyła i przemieniała.

Lecz nagle kochająca "ciocia Grace" zakochała się. W domu jej swieżopoślubionego męza, Doca Goddarda brakło miejsca dla Normy. Dziewczynka trafiła do sierocińca.

Po wielu latach Norma tak wspominała okres spędzony w sierocińcu: "Rodzice wszystkich dzieci w Domu (sierocińcu) umarli. Ja miałam co najmniej jednego rodzica - matkę. Ale ona mnie nie chciała. Zbyt się wstydziłam, aby próbować wyjaśnic to innym dzieciom. Szczęśliwa byłam tylko wtedy, gdy zabierano nas do kina..."

Którys z kolei dom zastępczy był domem Edith Any Atchinson Lower, która stała się dla dziewczynki najwspanialsza osobą, najmilszym człowiekiem, ideałem: "Ona odmieniła całe moje życie. Była pierwszym człowiekiem, którego naprawdę kochałam i ona też mnie kochała. (...) Tylko ona mnie naprawdę kochała i rozumiała... "

W szkole Norma nie była zbyt lubiana. Nazywano ją "Normą Jean Fasolą Szparagową", "Myszą" i "Ludzką Fasolą". Kiedy miała około 12 lat, nagle rozkwitła. Stała się popularna i lubiana. Marilyn powiedziała potem że wówczas jej ciało było dla niej "najlepszym przyjacielem". Nieraz chodziła ubrana w obcisły, czerwony sweterek założony na gołe ciało. Wspominała wiele lat później: "Chodziłam do szkoły dwie mile tam i z powrotem. Wszyscy mężczyźni gwizdali - no wiesz, robotnicy w drodze do pracy. Świat mnie polubił. Często dla zabawy wieszałam się na gałęzi drzewa, ubrana w obcisły sweterek. Nie zdawałam sobie jeszcze sprawy, jaki efekt wywołuje taki swterek...". Dodała też kiedyś, że w szkole "chłopcy patrzyli na ten sweterek tak jakby była to kopalnia złota". Gdy szła do szkoły na lekcje otaczało ją czterech, czasem pięciu chłopców kłócących się o to, który z nich poniesie jej plecak.

Gdy Norma miała 14 lat Ana zaczęła chorować i Grace postanowiła ponownie zabrac Normę do siebie. Dziewczyna szybko stała się dla Grace ciężarem. Dlatego Grace zaaranżowała małżeństwo Normy - z 19-letnim sąsiadem, Jimem Dougherty. Młodzi zaręczyli się, gdy Norma miała jeszcze 15 lat i wzięli ślub 19 czerwca 1942 roku - wkrótce po 16 urodzinach dziewczyny. Z powodu ślubu Norma Jeane przerwała swoją edukację, co stało się później przyczyną jej kompleksu nizszości.

Małżeństwo Jima i Normy trwało niecałe 5 lat. Wiele lat później MM tak podsumowała tamten związek: "Mało rozmawialiśmy... Po prostu nie mieliśmy sobie nic do powiedzenia..." We wspomnieniach Jima Norma "absolutnie nie potrafiła podac dobrego jedzenia mężczyźnie..."

Podczas II wojny światowej Jim walczył za oceanem, a osamotniona młoda kobieta zaczęła pracować przy sprawdzaniu spadochronów i lakierowaniu śmigieł.

Wtedy to do fabryki przybyła ekipa filmowców z Pierwszego Wojskowego Zespołu Filmowego, którzy mieli za zadanie wrócić z materiałem dobrym zarówno do komercyjnych, jak i wojskowych magazynów, fotografiami pokazującymi że najpiękniejsze amerykańskie dziewczyny są zapracowanymi patriotkami. Fotografowie zrobili Normie Jeane sporo zdjęć, nakręcili z nią kilka ujęć, przy okazji prosząc o spotkanie. Wśród nich był 25 - letni kapral David Conover, który po skończeniu serii zdjęć, powiedział, że jest zainteresowany zrobieniem Normie Jeane kilku kolorowych fotografii. Norma Jeane oczywiście zgodziła sie bez wahania...

W ten sposób, od pracy w zawodzie modelki Norma Jeane rozpoczęła karierę w show-biznesie.

Wiosną 1945 roku Norma Jeane szybko zyskiwała sobie sławę idealnej modelki. Była chętna do współpracy, gorliwa, pogodna, uśmiechała się promiennie i nie mrugając oczyma wpatrywała sie w kamerę. Jej zdjęcia cieszyły się ogromnym powodzeniem. Jeszcze zanim stała się Marilyn Monroe, jej twarz pojawiła się na okładkach setek czasopism i magazynów. Jak wspominała "Pracowałam jako modelka i moje zdjęcia trafiały na okładki pism dla panów i rozkładówki...czy jak tam się to nazywa?!" Dział medyczny amerykańskiej VII dywizji wybrał ją dziewczyną, który każdy lekarz chętnie by zbadał.

Jednak warunkiem dalszej kariery był rozwód. Jak wspominał Jim Dougherty "Powiedziała, że chce zostać aktorką, ale wytwórnia nie chciała ryzykować, że zajdzie w ciążę. Dodała, że po rozwodzie będę się mógł z nią spotykać, lecz ja powiedziałem NIE. I tak się to skończyło..."

Wkrótce po rozwodzie Norma trafiła do filmu. Z wytwórnią 20th Century Fox podpisała swój pierwszy kontrakt. Część kontraktu dotyczyła też nowego imienia i nazwiska (Dougherty było stosunkowo trudne do wymówienia i zapamiętania) - Marilyn Monroe! Jak wspominała MM "Ben Lyon z Foxa zmienił mi nazwisko... Tego samego wieczoru jakieś dzieciaki poprosiły mnie o autograf, a ja nie wiedziałam jak się pisze 'Marilyn' i musiałam się kogoś spytać..." Marilyn miała już też jasne włosy i agenta Johny'ego Hyde'a, który chciałn aby poślubiła go - Marilyn wiedziała jednak że ślub nawet z kochanym, lecz starszym o ponad 20 lat, śmiertelnie chorym mężczyzną oznacza zniszczenie reputacji i koniec kariery.

Jako aktorka Monroe zadebiutowała w 1947 roku w filmie Scudda Hoo! Scudda Hay!, w tym samym roku zagrała maleńką rólkę w Dangerous Years i przez kilka następnych lat grywała drugoplanowe role. W nakręconym w technikolorze drugorzędnym filmie Scudda-Hoo! Scudda-Hay! Marilyn zagrała uczennicę szkoły średniej, Peggy. Przez parę dni marca 1947 roku Marilyn przychodziła do studia, gdzie pod okiem reżysera zagrała w dwóch scenach, które zresztą nic nie wnosiły fabuły. W pierwszej sekwencji została sfilmowana w łodzi z inną młodą aktorką ale ujęcie to w całości wycięto w końcowym montażu. W drugiej scenie można ją zobaczyć jedynie przez sekundę gdy biegnie i woła do kolegi "Cześć Rad!", i znika z ekranu zanim tamten zdąży odpowiedzieć: "Cześć Peggy!". Dangerous Years był drugim filmem Marilyn zrealizowanym dla Foxa. Został on nakręcony po Scudda-Hoo! Scudda-Hay, ale wszedł na ekrany cztery miesiące wcześniej. On również nie pomógł jej w karierze. W tym ponurym melodramacie o przestępczosci wśród młodzieży, Marilyn jako kelnerka Ewa prześlizgnęła się przez trzy krótkie sceny.

W swoim pierwszym musicalu dla Columbia Pictures Marilyn tańczyła i śpiewała w Ladies Of The Chorus, tanim filmie zrealizowanym w ciągu 10 dni. Kolejna role zagrała w filmach Love Happy u boku braci Marx i A Ticket To Tomahawk z 1950 roku. Latem 1950 roku Marilyn zagrała także w telewizyjnej reklamie oleju silnikowego.

Jak wspomina fotograf Laszlo Willinger "Pewnego dnia spytałem czy nie zechciałaby pozowac dla mnie w negliżu. Odmówiła. Gdy spytałem dlaczego, odpowiedziała >>Nie jesteś żonaty<<. I poszła pozować do zdjęc żonatemu fotografowi..." Rzeczywiście, w maju 1949 roku Marilyn pozowała nago żonatemu fotografowi, Tom'owi Kelley. Kalendarz ilustrowanym tymi zdjeciami zrobił furore. Po latach Marilyn zjednała sobie sympatię opinii publicznej tłumacząc: "Wszystko dlatego, że zalegałam z czynszem w Hollywood... Dostawałam 5 dolarów za godzinę zwykłego pozowania, a oni płacili 50..."

Przełomem w jej karierze okazała sie rola w filmie Asfaltowa Dżungla Johna Hustona. Dzięki tej roli Marilyn wykonała milowy krok na przód. Marilyn zawsze uważała te rolę za jedną z najlepszych."Nie wiem co zrobiłam - powiedziała Natashy Lytess, swojej nauczycielce sztuki aktorskiej po zakończeniu zdjęć - ale wiem, że świetnie to zagrałam."

Choć Monroe dowiodła, że posiada zdolności aktorskie, studio 20th Century Fox niezmiennie obsadzało ją w rolach słodkich idiotek. W 1950 i 1951 roku MM zagrała jeszce w 7 filmach: Wszystko o Ewie, The Fireball, Right Cross, Home Town Story, As Young as You Feel, Love Nest i Let's Make It Legal, które jednak niewiele wniosły do jej kariery.

29 ...