skrypt_C.pdf

Język C

Wprowadzenie – Historia

Język C został napisany przez B. Kernighan'a i D. Ritchie'go. Początkowo język ten był przeznaczony do

tworzenia oprogramowania systemowego (przy jego pomocy został napisany system operacyjny UNIX). W

miarę upływu czasu stał się językiem ogólnego przeznaczenia. Pierwsze wersje systemu UNIX były

rozpowszechniane w szkołach wyższych wraz z pełnym kodem źródłowym napisanym w języku C. Dlatego

język ten dość szybko stał się bardzo popularny. Ponieważ, korzystało z niego wiele osób, więc stworzono

amerykański standard tego języka - ANSI C. Był on znacznie rozszerzony w stosunku do wersji Kernighan'a i

Ritchie'go. W latach osiemdziesiątych powstały kolejne roszerzenia języka C - umożliwiające programowanie

obiektowe. Ich autorem był Bjarne Stroustrup. Swój język nazwał C++ - wskazując, że jest to lepsze C. Również

ta wersja doczekała się w krótkim czasie oficjalnego standardu (ANSI).

KOMPILACJA

1. Podstawowy schemat kompilacji:

cc first.c

Powoduje kompilację i linkowanie z bibliotekami standardowymi pliku o nazwie first.c. W wyniku

otrzymujemy program wykonywalny o nazwie a.out.

2 . Kompilacja i łączenie do pliku o podanej nazwie:

cc -o first first.c

Powoduje skompilowanie pliku first.c i utworzenie programu wykonywalnego o nazwie first.

NAJPROSTSZY PROGRAM

#include <stdio.h>

main()

{

printf(“Witam Wszystkich! \n");

}

Program w języku C składa się z funkcji. Funkcja jest wydzieloną częścią programu, realizującą pewne zadanie.

Kompletny program musi zawierać funkcję o nazwie „ main " - od niej rozpoczyna się wykonanie programu.

Funkcja „ main " może być umieszczona w dowolnym miejscu. Do programu można dołączać pliki zawierające

nagłówki (opis) funkcji zdefiniowanych w innych plikach lub funkcji systemowych. Dokonuje się tego za

pomocą dyrektywy #include <nazwa_pliku> ". Plik " stdio.h " zawiera nagłówki standardowych funkcji

Wejścia/Wyjścia. Jedną z nich jest funkcja „ printf " służąca do wypisywania wartości różnych typów na ekranie.

Każda instrukcja w języku C musi być zakończona średnikiem ';'. Instrukcje składające się na kod funkcji

umieszcza się w nawiasach klamrowych '{', '}' . Uwaga: duże i małe litery w języku C są rozróżniane!

ZMIENNE

Zmienną określany jest pewien obszar w pamięci komputera, w którym mogą być przechowywane dane. Z

punktu widzenia osoby piszącej program, zmienna posiada następujące cechy podstawowe:

• nazwa (identyfikator)

• typ

• wartość

Nazwa zmiennej pozwala wskazać w programie, o który fragment pamięci nam chodzi. Wszystkie nazwy

zmiennych przed użyciem muszą być zadeklarowane.

Wartość zmiennej jest tym, co przechowujemy w obszarze pamięci określanym przez nazwę. Wartość może się

zmieniać w dowolnym momencie w czasie wykonania programu. Wartością może być liczba całkowita,

zmiennoprzecinkowa (ułamek dziesiętny), adres w pamięci komputera (tzw. wskaźnik), tekst itp. W momencie

deklaracji wartość zmiennej lokalnej (zadeklarowanej wewnątrz funkcji) jest nieokreślona tzn. jej

wartość jest przypadkowa; zmienne globalne (deklarowane poza funkcjami) są inicjowane na zero.

IDENTYFIKATORY

Identyfikator (nazwa) służy do nazywania obiektów wchodzących w skład programu napisanego w języku C

(zmiennych, typów, funkcji itp). Identyfikator jest ciągiem znaków składającym się z liter, cyfr i znaków

podkreślenia, rozpoczynającym się od litery lub znaku podkreślenia(duże i małe litery są rozróżniane).

Przykładowe identyfikatory:

i, liczba, j1, J1, data_urodzenia, _koniec

Przykłady niepoprawnych identyfikatorów:

2rok, 1_kwietnia, ab$, czary!mar, a-b

Nie należy używać identyfikatorów mających dwa znaki podkreślenie obok siebie (są one poprawne z punktu

widzenia składni języka C), ponieważ mogą być one używane przez twórców kompilatora do tworzenia

bibliotek, makr itp.

TYPY ZMIENNYCH

Typ zmiennej określa jaką wartość można wpisać do obszaru wskazywanego przez nazwę (czy będzie to liczba

całkowita, zmienno-przecinkowa ... , czy też inny rodzaj danej). W zależności od rodzaju wartości (typu

zmiennej), inny będzie rozmiar pamięci potrzebny do jej zapamiętania. Kompilator na podstawie typu określa

jaką ilość pamięci należy przydzielić zmiennej i jakie operacje są na niej dopuszczalne.

Typ

Definicja

Znak

przekształcania

char

zmienna znakowa

int

liczba całkowita

%d dziesiętna

%o ósemkowa

%x szesnastkowa

float

liczba zmiennoprzecinkowa

double

liczba zmiennoprzecinkowa o

podwójnej precyzji

%lf

Funkcje Wejścia/Wyjścia

Funkcja printf

Funkcja printf służy do zapisywania w standardowym strumieniu wyjściowym różnych danych.

Składnia: #include<stdio.h>

Int printf(char*Format[Wartość,...]);

Opis:

Funkcja printf analizuje najpierw przekazany jako pierwszy argument tekst, a następnie na podstawie informacji

zawartych w tym tekście, wypisuje kolejne wartości. Ilość wartości musi być taka jak wynika z przekazanego

formatu. W szczególnym przypadku do funkcji printf może zostać przekazany tylko format. Tekst przekazywany

jako format, składa się z tekstu, który zostanie wypisany tak jak został przekazany oraz informacji o

koniecznych konwersjach. Informacja o konwersji rozpoczyna się znakiem '%'. Każda taka informacja

odpowiada jednej wartości przekazanej jako kolejny argument. W wypisywanym tekście, kolejne wartości

pojawiają się w miejscu odpowiednich konwersji '%'. Same znaki '%' nie są wypisywane. W przypadku, gdy

chcemy wypisać na ekranie znak '%' w podanym tekście należy wpisać "%%".

Krótki przegląd częściej stosowanych formatów zmiennych:

• %d - liczba całkowita ze znakiem w formacie dziesiętnym

• %ld - liczba całkowita typu long ze znakiem w formacie dziesiętnym

• %i - synonim dla %d

• %x - liczba całkowita bez znaku w formacie szesnastkowym, z użyciem małych liter

• %X - liczba całkowita bez znaku w formacie szesnastkowym, z użyciem wielkich liter

• %o - liczba całkowita bez znaku w formacie oktalnym

• %u - liczba całkowita bez znaku w formacie dziesiętnym

• %e - liczba zmiennoprzecinkowa w zapisie naukowym (1.2345e+3)

• %E - liczba zmiennoprzecinkowa w zapisie naukowym (1.2345E+3)

• %f - liczba zmiennoprzecinkowa typu double (float jest automatycznie

konwertowany) w zapisie dziesiętnym (123.45)

• %c - liczba całkowita jest konwertowana na bajt o danej wartości

• %s - łańcuch tekstowy

• %p - wskaźnik

• %n - do argumentu zapisywana jest ilość dotychczas zapisanych znaków. Istnienie

tego pola prowadzi do dużego niebezpieczeństwa (umożliwia przeprowadzenie

niektórych wariantów ataku typu format string ) a nie jest zbyt przydatne w praktyce

• %04d - liczba całkowita, uzupełniana zerami do czterech miejsc.

• %.2f – liczba zmiennoprzecinkowa typu double z dokładnością do dwóch miejsc po

Przykłady:

printf("Dzisiaj jest wtorek!\n");

/* Dzisiaj jest wtorek */

printf("120 %% 10 = 0\n");

/* 120 % 10 = 0 */

printf("xx%10syy\n", "Ala");

/* xx Alayy */

printf("xx%-10syy\n", "Ala");

/* xxAla yy */

printf("%d+%d = %d\n", 2, 3, 2+3);

/* 2+3 = 5 */

Funkcja scanf

Funkcja scanf odczytuje dane ze standardowego strumienia wejściowego, wykonuje ich konwersję w zależności

od podanego formatu i zachowuje rezultat w podanym miejscu w pamięci.

Składnia :#include<stdio.h>

Int scanf(char*Format[,wskaźnik,...]);

Opis:

Funkcja scanf analizuje najpierw przekazany jako pierwszy argument tekst, a następnie na podstawie informacji

zawartych w tym tekście, odczytuje ze standardowego strumienia wejściowego kolejne wartości. Ilość wartości

musi być taka jak wynika z przekazanego formatu.

Tekst formatu może zawierać następujące znaki:

• Spacji, tabulacji, nowej linii lub wysunięcia strony. Każdy z tych znaków powoduje odczyt wejścia aż

do napotkania następnego znaku nie będącego spacją, tabulacją, nową linią lub znakiem wysunięcia

strony. Końcowe znaki spacji, tabulacji, nowej linii i wysunięcia strony nie są odczytywane.

• Dowolnej litery z wyjątkiem '%', która musi odpowiadać takiej samej literze w strumieniu wejściowym

• Konwersji rozpoczynającej się znakiem '%'

Funkcja scanf stosuje te same formaty zmiennych, które stosuje funkcja printf.

Przykład:

#include <stdio.h>

void main(void)

{

int a,b;

int wynik = 0;

printf("Liczba1 = ");

scanf("%d", &a);

printf("Liczba2 = ");

scanf("%d", &b);

wynik = a+b;

printf("%d + %d = %d\n", a, b, wynik);

}

Instrukcje

Wyrażenie zakończone średnikiem jest uważane za instrukcję. Na przykład: i+1 jest

wyrażeniem, podczas gdy i+1; jest instrukcją. Oto przykłady innych instrukcji:

; instrukcja pusta

if (wyrazenie) instrukcja

if (wyrażenie) instrukcja1 else instrukcja2

while (wyrażenie) instrukcja

do instrukcja while (wyrażenie);

for (wyrażenie1; wyrażenie2; wyrażenie3) instrukcja

break;

switch (wyrażenie_całkowitoliczbowe) { case stała1: instrukcja1 break ; case stała2:

instrukcja2 break ; . . . . default : instrukcja break; }

continue;

goto etykieta;

return;

//opis niżej

return wyrażenie;

Instrukcja return

Powoduje wyjście z aktualnie wykonywanej funkcji. Instrukcja return może wystąpić w dowolnym miejscu w

ciele funkcji. Opisywany rozkaz może być wywołany z podaniem wyrażenia lub bez. Jeśli wyrażenie zostanie

podane, to jego wartość zostanie obliczona przed wyjściem z funkcji i zwrócona na zewnątrz.

Składnia: return; lub return wyrażenie;

Przykład:

long silnia(int n)

{

long wynik;

int i;

if (n <= 0) return 1;

wynik = 1;

for (i = 1; i <= n; i ++)

wynik *= i;

return wynik;

}

STAŁE ZNAKOWE

Zapis

Opis

nowa linia

tabulacja pozioma

tabulacja pionowa

skasowanie znaku na lewo

sygnał dźwiękowy (alert)

backslash

znak zapytania

apostrof

cudzysłów

Operatory

operator

opis operatora

przykład

operatory nawiasowe i selektorowe

()

wywołanie funkcji

getc(stdin)

[]

odwołanie do elementu tablicy

k[17]

selekcja pola struktury lub unii

wskazywanej przez wskaźnik

wsu -> pole

odwołanie do elementu struktury su.c

operacje jednoargumentowe

negacja logiczna

daje

!0 daje 1

uzupełnienie do jedynki lub negacja

bitowa

~0x7f

plus jednoargumentowy

minus jednoargumentowy

-n

preinkrementacja

lub postinkrementacja

++i

i++

dekrementacja

--i lub i--

wkazanie pośrednie (wyłuskanie) *p_k

adres elementu

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: