Hans Chrystian Andersen - Latający kufer.pdf
(
57 KB
)
Pobierz
4197703 UNPDF
Hans Christian Andersen
Latający kufer
Był raz kupiec tak bogaty, że mógł wybrukować talarami
całą ulicę. Ale nie zrobił tego, bo używał pieniędzy w inny
sposób. Ile razy dał talara, dostawał z powrotem trzy. Był to
w istocie dobry kupiec, ale mimo to musiał umrzeć.
Jego syn odziedziczył dużo pieniędzy i żył wesoło, po
całych nocach tańczył na maskaradach, a puszczając po
wodzie kaczki, używał talarów zamiast kamieni.
Wkrótce zostało mu ledwo kilka groszy, para butów i stary
kubrak. Przyjaciele go opuścili, nie mogąc się z nim pokazać
na ulicy; ale jeden z nich podarował mu stary kufer z
napisem: "Pakuj się!". Była to bardzo życzliwa rada, ale nie
do wykonania z powodu braku rzeczy do spakowania.
Kufer ten posiadał dziwną właściwość. Gdy się nacisnęło
zamek, leciał na oślep w każdym żądanym kierunku, przy
czym trzeszczał tak, jakby się miał zaraz rozpaść na drobne
kawałki. Chłopiec siadł w kufer i pofrunął do kraju Turków.
Ukrył kufer w lesie, a sam wyruszył do pobliskiego miasta.
Po pewnym czasie spotkał kobietę z małym dzieckiem.
- Przepraszam bardzo, cóż to za wielki pałac, z oknami
tak wysoko umieszczonymi?
- Tam mieszka królewna! - odrzekła kobieta -
Wyprorokowano jej, że będzie nieszczęśliwa z winy
narzeczonego, dlatego pod nieobecność króla i królowej nie
wolno się nikomu do niej zbliżać.
- Dziękuję! - powiedział syn kupca, wsiadł do kufra, osiadł
na dachu pałacu i wszedł oknem do komnaty królewny.
Królewna spała na sofie, a była tak piękna, że ją
pocałował. Zbudziła się bardzo przestraszona, ale chłopiec
powiedział jej, że jest bogiem tureckim i to jej bardzo
pochlebiło. Usiedli obok siebie, a on wychwalał jej oczy,
podobne ciemnym jeziorom, po których pływają myśli.
Mówił, że jej czoło jest piękne i białe jak góra śnieżna.
Opowiedział jej też bajkę o bocianie, który przynosi małe
dzieci i wiele innych bajek. Potem oświadczył się jej i został
przyjęty.
- Musisz przyjść w sobotę na herbatę - powiedziała -
Ojciec i matka będą bardzo radzi, że wychodzę za boga.
Tylko pamiętaj, żeby opowiedzieć piękną bajkę.
Matka lubi tematy podniosłe i pouczające, a ojciec wesołe,
z których można się śmiać.
- Tak, tak! Bajki to mój jedyny podarunek ślubny! -
odparł. Potem rozstali się, a królewna podarowała mu szablę
wysadzaną dukatami.
Chłopiec odleciał, kupił sobie nowe ubranie, siadł w lesie i
zaczął pisać bajkę. Miała być gotowa do soboty.
Na dworze przyjęto go na uroczystej herbacie bardzo
gościnnie, a królowa rzekła:
- Opowiedz nam, proszę, bajkę o treści podniosłej i
pouczającej wielce.
- A jednocześnie śmieszną - dodał król.
- I owszem - odparł syn kupca i zaraz zaczął opowiadanie:
Była sobie raz paczka zapałek, dumna wielce ze swego
pochodzenia. Jej prababką była ogromna, stara jodła. Kiedy
zapałki były jeszcze zielonymi gałązkami, piły brylantową
rosę, kąpały się w promieniach słońca i kazały ptakom
opowiadać bajki. Były bogatsze od innych drzew, gdyż stać
je było nawet zimą na zieloną szatę. Pewnego dnia przyszli
drwale i nastało wielkie zamieszanie. Wódz rodu został jako
maszt ustawiony na wielkim okręcie, grubsze konary stały
się belkami, a drobne gałązki - zapałkami.
Wszystko to opowiadały zapałki staremu, żelaznemu
garnkowi i krzesiwu, z którymi leżały razem na półce.
- Moja historia jest całkiem inna - oświadczył garnek. Od
chwili urodzenia czyszczono mnie niezliczoną ilość razy i do
dziś lubię, gdy po jedzeniu stanę sobie czysty na półce, by
pogwarzyć rozsądnie z sąsiadami. Bardzo lubię kubeł, z
którym się czasem spotykam, a kosz targowy przynosi mi z
miasta nowiny.
- Gaduła z ciebie - rzekło krzesiwo i uderzyło tak stalą w
krzemień, że sypnął iskrami - Urządźmy sobie wesoły
wieczór. - Tak, pomówmy o tym, kto z nas jest
najdostojniejszy!
- Nie! Musiałbym mówić o sobie - rzucił gliniany garnek -
a tego nie lubię. Niech każdy z nas opowie, co przeżył w
świecie. A więc zaczynam. Nad morzem, w pobliżu duńskich
zatok...
- Prześliczny początek! - zabrzęczały talerze - To się na
pewno wszystkim spodoba.
- Tak! Tam przeżłem młodość u pewnej skromnej rodziny.
Meble ciągle polerowano, czyszczono posadzki, a co dwa
tygodnie zawieszano świeże firanki.
- Jak przejrzyste i barwne jest to opowiadanie! -
powiedziała szczotka do zamiatania - Czuć w tym kobiece
zamiłowanie do porządku.
- To prawda - przyznało wiadro i podskoczyło z brzękiem.
Garnek ciągnął dalej, a koniec był całkiem podobny do
początku. Talerze zaszczękały z radości, a szczotka dobyła z
kąta gałązkę pietruszki i uwieńczyła garnek w nadziei na
rewanż. Krzesiwo postanowiło tańczyć i hukało, podnosząc
ciągle jedną nogę, tak że ze strachu pękło obicie na starym
fotelu.
- Czy także zostanę uwieńczone? - spytało po skończeniu.
I tak też się stało.
- Ach, cóż za hołota! - mruknęły do siebie zapałki.
Potem poproszono maszynkę do kawy, żeby zaśpiewała.
Odmówiła jednak, tłumacząc się chrypką oraz tym, że może
śpiewać tylko w gorącym stanie. Były to tylko wykręty, bo
wolała śpiewać przy gościach, w jadalni...
Na oknie leżało stare pióro służącej. Nie posiadało innej
zalety nad to, że tkwiło zbyt głęboko w atramencie.
- Jeśli maszynka do kawy nie chce śpiewać - odezwało się
pióro - to można zaprosić słowika.
- Rzecz niesłychana, mielibyśmy słuchać jakiegoś
przybłędy spoza kuchni! - zawołał czajnik, krewny maszynki.
- Jestem oburzony! - zawołał kosz targowy - Nudzimy się,
zamiast się bawić. Dalej, nich każdy robi, co chce!
- Tak, hałasujmy! - zawołały wszystkie sprzęty.
Ale nagle weszła służąca. Całe zebranie zmartwiało.
Każdy sprzęt był pewny, że gdyby jego posłuchano, wieczór
wypadłby wspaniale.
Służąca zaświeciła zapałkę i roznieciła ogień. Ach, jakże
trzaskał i świecił!
- Każdy widzi teraz, że jesteśmy pierwsze w całej kuchni -
rzekły z dumą zapałki i zgasły.
- Prześliczna to bajka - powiedziała królowa - Duchem
jestem po stronie zapałek. Tak, dostaniesz naszą córkę!
- Tak, dostaniesz królewnę - dodał król.
Ustalono dzień ślubu i oświetlono uroczyście całe miasto.
Mieszkańcy dostali cukierki i ciasteczka, a ulicznicy gwizdali
radośnie na palcach.
- Muszę i ja się przyczynić do uświetnienia tego dnia! -
rzekł syn kupca, nakupił rakiet i najrozmaitszych sztucznych
ogni, potem zaś wyleciał w powietrze swoim kufrem.
Zrobił się niesłychany zamęt. Ognie bengalskie napełniły
powietrze hukiem i światłem, jakiego dotąd nie widziano.
Wszyscy byli pewni, że królewna poślubia boga.
Wysiadłszy w lesie ze swego kufra, chłopak chciał
zasięgnąć wieści, co o nim mówią w mieście.
Każdy głosił co innego, ale wszyscy byli zachwyceni.
- Widziałem samego boga! - wołał jeden - Oczy jego
błyszczały jak gwiazdy, a broda przypominała spieniony
górski potok!
- Leciał okryty płaszczem z płomieni, a pośród zwojów
widniały głowy aniołów!
Nazajutrz miało się odbyć wesele.
Syn kupca wrócił do lasu chcąc zabrać kufer... ale cóż się
okazało? Oto mała iskierka zatliła stare, suche drzewo i
cudowny kufer doszczętnie spłonął! Nie mógł już latać i
udawać boga! Nie mógł się pokazać na oczy narzeczonej!
Ona zaś stała przez cały dzień na dachu, czekając na niego.
Stoi tam jeszcze pewnie do dziś. A chłopak wędruje po
świecie i opowiada bajki, ale żadna nie jest już tak wesoła,
jak bajka o zapałkach.
Plik z chomika:
Killasandra
Inne pliki z tego folderu:
Hans Cristian Andersen - Baśnie (wszystkie).zip
(6593 KB)
Hans Chrystian Andersen - Zupa z kołka od kiełbasy.pdf
(95 KB)
Hans Chrystian Andersen - Towarzysz podróży.pdf
(112 KB)
Hans Chrystian Andersen - Szyjka od butelki.pdf
(82 KB)
Hans Chrystian Andersen - Stary dom.pdf
(77 KB)
Inne foldery tego chomika:
@ 100 ksiązek które trzeba przeczytać przed śmiercią
@ Thriller Psychologiczny
☢ KSIĄŻKI PDF NOWOŚCI KSIĄŻKOWE ▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
Agata Christie
BAŚNIE ANDERSENA -PACZKA
Zgłoś jeśli
naruszono regulamin