Radar.pdf

Radar

Nazwa tego urządzenia wykrywającego i określającego położenie jakiegoś

obiektu w przestrzeni na podstawie rejestrowania odbitych od niego fal radiowych jest

skrótem angielskich słów Radio Angle Detection And Range.

Zjawisko odbijania się fal radiowych, zwłaszcza od obiektów metalowych, znane było już

w końcu XIX wieku. W 1922 roku Amerykanie A. H. Taylor i Leo C. Young stwierdzili

zakłócenie łączności radiowej na falach o długości 5 m między nadajnikiem i

odbiornikiem, które ustawione były na przeciwnych brzegach rzeki, gdy przepływał nią

statek . To podsunęło im pomysł wykorzystania fal radiowych do wykrywania

poruszających się w terenie przedmiotów.

Jednak pierwszy zrealizował ten pomysł Anglik Robert A. Watson - Watt. W 1935 roku

zademonstrował on Brytyjskiemu Komitetowi Obrony Powietrznej aparat, za pomocą

którego wykrył z odległości 50 km nadlatujący samolot .

W tym samym roku przystąpiono w Wielkiej Brytanii do budowy nadbrzeżnej sieci

eksperymentalnych radarów, składającej się z 5 stacji pracujących na falach o długości

25 m. Sieć ta pozwalała wykrywać nadlatujące samoloty z odległości 90 km.

W 1937 roku zbudowano w Anglii radar znacznie doskonalszy, pracujący na falach 1,5 m,

przy czym urządzenie miało takie wymiary, że mogło być umieszczane na samolotach.

W przededniu II wojny światowej Wielka Brytania miała już sprawną sieć stacji

radarowych pracujących na falach o długości 12 m, służących do zdalnego ostrzegania, i

sieć stacji pracujących na falach o długości 1,5 m. służących do wykrywania nisko

lecących samolotów. Ta, zbudowana w całkowitej tajemnicy, osłona radarowa

zdecydowała w dużej mierze o porażce Niemców w powietrznej bitwie o Anglię w sierpniu

i wrześniu 1940 roku.

Po wojnie radar znalazł również liczne zastosowania pokojowe.