Referat
Kryształ, w fizyce, chemii i mineralogii: ciało stałe, którego strukturę wewnętrzną cechuje uporządkowanie dalekiego zasięgu we wszystkich kierunkach. Uporządkowanie to daje się najłatwiej opisać jako periodyczne, w trzech wymiarach fizycznej przestrzeni, powtarzanie się pewnego zespołu atomów, jonów lub cząsteczek (tzw. motywu struktury), tzn. strukturę kryształu można by odtworzyć przez przesuwanie (czyli translację) jej motywu w trzech niezależnych (niewspółpłaszczyznowych) kierunkach (i tylko przez przesuwanie - bez dokonywania obrotów lub innych przekształceń motywu).Zdecydowana większość zbadanych dotychczas jednorodnych ciał stałych, z wyjątkiem polimerów, w odpowiednich warunkach tworzy samorzutnie fazę krystaliczną. Zgodnie z definicją strukturę kryształów cechuje zawsze istnienie symetrii translacyjnej (jest to conditio sine qua non dla kryształu), nadto bardzo często w makroskopowym pokroju (kształcie) kryształu można doszukać się innych elementów symetrii, tzw. punktowej (centrum symetrii, osie symetrii, płaszczyzny symetrii), co stanowi podstawę do klasyfikacji kryształów na 32 klasy krystalograficzne, które z kolei łączy się w 7 większych zespołów zwanych układami krystalograficznymi. Taka systematyka pozwala uporządkować, uprościć i ujednolicić opis wszystkich ciał krystalicznych.Kryształy można podzielić również na: jonowe, atomowe (kowalencyjne), molekularne (cząsteczkowe) oraz metaliczne zależnie od rodzaju wiązań, które przeważają i decydują o stabilności struktury kryształu. Kryształy wykazują zawsze anizotropię wielu własności fizycznych i chemicznych.
Kryształy insuliny
Monokryształ – materiał będący w całości jednym kryształem (np. kryształ cukru, soli, półprzewodnika). Monokryształ może zawierać w całej swej objętości niewielką ilość defektów tejże struktury, a jego zewnętrzna forma nie musi odzwierciedlać struktury krystalicznej. Proces uzyskiwania monokryształów nazywa się monokrystalizacją
Wyróżnia się następujące metody otrzymywania monokryształów:
· przez powolne odparowanie rozpuszczalnika
· przez powolne ochładzanie roztworu
· przez powolną dyfuzję rozpuszczalników w fazie ciekłej
· przez powolną dyfuzję reagentów
· przez dyfuzję par
· przez sublimację
· przez wyciągania ze stopionej substancji (metoda Czochralskiego)
Polikryształ - ciało stałe, będące zlepkiem wielu monokryształów, zwanych w tym przypadku domenami krystalicznymi lub ziarnami. Domeny w polikrysztale mają zwykle orientację statystyczną, choć w pewnych, szczególnych warunkach można także uzyskać polikryształy o bardzo regularnym układzie domen. Określony układ domen tworzy tzw. mikrostrukturę polikryształu. Układ struktur krystalicznych tworzy tzw. mikrostrukturę polikryształu, którą można obserwować za pomocą zwykłego mikroskopu optycznego. Na granicach domen krystalicznych występuje wiele niejednorodności w ułożeniu cząsteczek i w tych miejscach ciało to jest najsłabsze. Powoduje to, że mikrostruktura polikryształu ma bardzo silny wpływ na jego własności mechaniczne. W przełomie ciało polikrystaliczne o statystycznym układzie domen jest szorstkie, objawiając układ monokryształów w ciele (ich wielkość i ułożenie). Olbrzymia większość substancji krystalicznych występujących w naturze ma charakter polikrystaliczny, gdyż do wytworzenia monokryształu o znacznych wymiarach potrzebne są bardzo szczególne warunki. Wyjątkiem są bardzo rzadkie i cenne okazy samorodków złota, oraz naturalne, duże monokryształy diamentu.
Naturalny kryształ pirytu z widoczną strukturą polikryształu
Struktura kryształów [periodycznych] – podstawowe pojęcia (sieć
przestrzenna, komórka elementarna, wskaźniki Millera, operatory symetrii
punktowej i grup przestrzennych, sieć odwrotna i jej relacja z maksimami dyfrakcji)
model struktury kryształu
Ten temat mi się bardzo podobał, ponieważ można dowiedzieć się wiele ciekawych
i interesujących rzeczy.
kamcio_97