CH.F.L.24.doc

(125 KB) Pobierz
RADZION DOROTA

Zakład Chemii Fizycznej

Laboratorium Studenckie

 

 

 

 

 

ĆWICZENIE 5

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

TEMAT:WYZNACZANIE POWIERZCHNI WŁAŚCIWEJ

WĘGLA AKTYWNEGO.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

     SPORZĄDZILI:

    Marcin Nowicki

Renata              Romanowska       

    Grupa III Rok II

 

 

 

 

 

WSTĘP.

 

 

Zjawisko występujące na granicy dwóch faz , polegające na powstawaniu różnic pomiędzy przeciętnym składem wnętrza faz , a składem warstw przylegających do powierzchni rozdziału , nazywamy adsorpcją. Zachodzi ono prawie zawsze w przypadku zetknięcia się gazów lub cieczy (adsorbat) z fazą stałą. W wyniku procesu adsorpcji cząsteczki adsorbentu na powierzchni ciała stałego zwanego adsorbentem tracą swobodę ruchu.W zależności od sił działających na cząsteczki fazy ciekłej lub gazowej w warstwie przylegającej do adsorbentu , adsorpcja może mieć charakter fizyczny lub chemiczny.

 

Adsorpcja fizyczna jest wynikiem oddziaływań międzycząsteczkowych typu van der Waalsa między cząsteczkami adsorbatu i powierzchniowymi cząsteczkami adsorbentu. Jest ona procesem odwracalnym i cechuje ją niewielki efekt cieplny (kilkadziesiąt kJ/mol). Cząsteczki substancji zaadsorbowanej mogą tworzyć w tym przypadku warstwę o grubości odpowiadającej kilku średnicom cząsteczek adsorbatu.

 

Adsorpcja chemiczna jest wynikiem tworzenia się wiązań chemicznych między cząsteczkami adsorbatu i cząsteczkami powierzchniowymi adsorbentu. Wymaga ono energii aktywacji i charakteryzuje ją z reguły jednocząsteczkowe pokrycie powierzchni adsorbenta energia towarzysząca chemisorpcji jest porównywalna z energią reakcji chemicznych i wynosi ok. 102 kJ/mol. W zależności od rodzaju adsorbatu wiązania chemisorpcyjne mogą być jonowe lub koordynacyjne.

Według modelu adsorpcji Langmuira szybkość procesu adsorpcji można wyrazić następująco

 

                 (1)

 

a szybkość desorpcji

 

                                                (2)

 

Z równania (1) wynika , że szybkość adsorpcji zależy od niepokrytej (wolnej) powierzchni (1-Q) i od ciśnienia gazu p (lub stężenia). W stanie równowagi następuje zrównanie się szybkości va = vd , czyli że

                       (3)

 

a stąd po przekształceniu

                                           (4)

 

gdzie K = ka/kd jest określany jako współczynnik adsorpcji.

 

Wyrażenie (4) jest równaniem izotermy adsorpcji Langmuira. W przypadku adsorpcji z roztworu równanie izotermy Langmuira przyjmuje postać:

 

                                  (5)

 

Równanie izotermy adsorpcji Langmuira można sprowadzić do postaci liniowej

 

                                       (6)

 

Jeżeli stopień pokrycia wyrazimy ilością moli adsorbatu odniesioną do 1 g adsorbentu

 

                                         (7)

to równanie izotermy adsorpcji przyjmie postać

 

               (8)

 

 

lub po przekształceniu

            (9)

 

Zależność (9) jest równaniem prostej o parametrach  1/nw,maks  i  1/(nw,maksK). Za pomocą tego równania można wyznaczyć stałe   K   i   nw,maks   ze współczynnika kierunkowego prostej 1/nw,maks  i z rzędnej  1/(nw,maksK). Znając wartość  nw,maks  możemy wyliczyć powierzchnię właściwą przypadającą na określoną ilość adsorbenta A , jeżeli znana jest powierzchnia S zajmowana przez cząsteczką w monowarstwie

 

      (10)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

OPRACOWANIE WYNIKÓW 

 

1. Zestawienie danych doświadczalnych :

 

L.P.

Stężenie 50 cm3 kw. octowego przed adsorpcją [mol/dm3]

Objętość 0,1 molowego NaOH zużytego do miareczkowania  [cm3]

1.

0,15

28,8

2.

0,12

22,5

3.

0,09

20,7

4.

0,06

11,2

5.

0,03

6,0

6.

0,015

3,1

 

Do obliczenia liczby moli kw. octowego zawartych w 50 cm3 roztworu przed adsorpcją korzysta się z zależności :

n1 = ckw. octowego Vkw. octowego

                                                                          

 

Do obliczenia liczby moli kw. octowego zawartych w 50 cm3 roztworu po adsorpcji korzysta się z zależności :

n2 = cNaOH VNaOH

zestawienie wyników obliczeń w tabeli :

 

Ilość moli kw. octowego w 50 cm3 r-ru przed adsorpcją n1[mol]

Ilość gramów użytego węgla aktywnego  m[g]

Ilość moli kw. octowego w 50 cm3 r-ru po adsorpcji n2[mol]

Stężenie równowagowe kw. octowego 

c[mol/dm3]

Całkowita ilość moli kw. octowego która uległa zaadsorbowaniu n=n1-n2[mol]

Ilość moli kw. octowego która została zaadsorbowana na 1g węgla  aktywnego nw=n/m[mol/g]

0,0075

1,0067

0,006675

0,1335

0,000825

0,000825

0,006

1,0027

0,005225

0,1045

0,000775

0,000775

0,0045

1,0255

0,00382

0,0764

0,00068

0,000691

0,003

1,0276

0,0025

0,05

0,0005

0,000494

0,0015

1,0255

0,0012

0,024

0,0003

0,000303

...
Zgłoś jeśli naruszono regulamin