Zakład Chemii Fizycznej
Laboratorium Studenckie
TEMAT:WYZNACZANIE POWIERZCHNI WŁAŚCIWEJ
WĘGLA AKTYWNEGO.
SPORZĄDZILI:
Marcin Nowicki
Renata Romanowska
WSTĘP.
Zjawisko występujące na granicy dwóch faz , polegające na powstawaniu różnic pomiędzy przeciętnym składem wnętrza faz , a składem warstw przylegających do powierzchni rozdziału , nazywamy adsorpcją. Zachodzi ono prawie zawsze w przypadku zetknięcia się gazów lub cieczy (adsorbat) z fazą stałą. W wyniku procesu adsorpcji cząsteczki adsorbentu na powierzchni ciała stałego zwanego adsorbentem tracą swobodę ruchu.W zależności od sił działających na cząsteczki fazy ciekłej lub gazowej w warstwie przylegającej do adsorbentu , adsorpcja może mieć charakter fizyczny lub chemiczny.
Adsorpcja fizyczna jest wynikiem oddziaływań międzycząsteczkowych typu van der Waalsa między cząsteczkami adsorbatu i powierzchniowymi cząsteczkami adsorbentu. Jest ona procesem odwracalnym i cechuje ją niewielki efekt cieplny (kilkadziesiąt kJ/mol). Cząsteczki substancji zaadsorbowanej mogą tworzyć w tym przypadku warstwę o grubości odpowiadającej kilku średnicom cząsteczek adsorbatu.
Adsorpcja chemiczna jest wynikiem tworzenia się wiązań chemicznych między cząsteczkami adsorbatu i cząsteczkami powierzchniowymi adsorbentu. Wymaga ono energii aktywacji i charakteryzuje ją z reguły jednocząsteczkowe pokrycie powierzchni adsorbenta energia towarzysząca chemisorpcji jest porównywalna z energią reakcji chemicznych i wynosi ok. 102 kJ/mol. W zależności od rodzaju adsorbatu wiązania chemisorpcyjne mogą być jonowe lub koordynacyjne.
Według modelu adsorpcji Langmuira szybkość procesu adsorpcji można wyrazić następująco
(1)
a szybkość desorpcji
(2)
Z równania (1) wynika , że szybkość adsorpcji zależy od niepokrytej (wolnej) powierzchni (1-Q) i od ciśnienia gazu p (lub stężenia). W stanie równowagi następuje zrównanie się szybkości va = vd , czyli że
(3)
a stąd po przekształceniu
(4)
gdzie K = ka/kd jest określany jako współczynnik adsorpcji.
Wyrażenie (4) jest równaniem izotermy adsorpcji Langmuira. W przypadku adsorpcji z roztworu równanie izotermy Langmuira przyjmuje postać:
(5)
Równanie izotermy adsorpcji Langmuira można sprowadzić do postaci liniowej
(6)
Jeżeli stopień pokrycia wyrazimy ilością moli adsorbatu odniesioną do 1 g adsorbentu
(7)
to równanie izotermy adsorpcji przyjmie postać
(8)
lub po przekształceniu
(9)
Zależność (9) jest równaniem prostej o parametrach 1/nw,maks i 1/(nw,maksK). Za pomocą tego równania można wyznaczyć stałe K i nw,maks ze współczynnika kierunkowego prostej 1/nw,maks i z rzędnej 1/(nw,maksK). Znając wartość nw,maks możemy wyliczyć powierzchnię właściwą przypadającą na określoną ilość adsorbenta A , jeżeli znana jest powierzchnia S zajmowana przez cząsteczką w monowarstwie
(10)
OPRACOWANIE WYNIKÓW
1. Zestawienie danych doświadczalnych :
L.P.
Stężenie 50 cm3 kw. octowego przed adsorpcją [mol/dm3]
Objętość 0,1 molowego NaOH zużytego do miareczkowania [cm3]
1.
0,15
28,8
2.
0,12
22,5
3.
0,09
20,7
4.
0,06
11,2
5.
0,03
6,0
6.
0,015
3,1
Do obliczenia liczby moli kw. octowego zawartych w 50 cm3 roztworu przed adsorpcją korzysta się z zależności :
n1 = ckw. octowego Vkw. octowego
Do obliczenia liczby moli kw. octowego zawartych w 50 cm3 roztworu po adsorpcji korzysta się z zależności :
n2 = cNaOH VNaOH
zestawienie wyników obliczeń w tabeli :
Ilość moli kw. octowego w 50 cm3 r-ru przed adsorpcją n1[mol]
Ilość gramów użytego węgla aktywnego m[g]
Ilość moli kw. octowego w 50 cm3 r-ru po adsorpcji n2[mol]
Stężenie równowagowe kw. octowego
c[mol/dm3]
Całkowita ilość moli kw. octowego która uległa zaadsorbowaniu n=n1-n2[mol]
Ilość moli kw. octowego która została zaadsorbowana na 1g węgla aktywnego nw=n/m[mol/g]
0,0075
1,0067
0,006675
0,1335
0,000825
0,006
1,0027
0,005225
0,1045
0,000775
0,0045
1,0255
0,00382
0,0764
0,00068
0,000691
0,003
1,0276
0,0025
0,05
0,0005
0,000494
0,0015
0,0012
0,024
0,0003
0,000303
seterah