9(1).doc

(84 KB) Pobierz
Wykonały:

Wykonały:                                                                                                                 Szczecin 26.01.04 r.            

Grażyna Graczyk

Anita Augustyniak

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

POLITECHNIKA SZCZECIŃSKA

 

ZAKŁAD CHEMII FIZYCZNEJ

Laboratorium studenckie



 

 

 

 

 

 

 

 

Sprawozdanie z wykonania ćwiczenia nr 9:

 

„Wyznaczanie ciepła parowania heksanu z pomiaru zależności prężności pary od temperatury.”

 

 

 

 

 

 

Wstęp:

 

W układzie dwufazowym ciecz-para cząsteczki w warstwie powierzchniowej lustra cieczy obdarzone do pokonania sił oddziaływania międzycząsteczkowego energią mogą opuścić ciecz przechodząc do wolnej przestrzeni nad powierzchnią gazową, wypełniającą pozostałą część zamkniętego naczynia. Intensywność tego procesu wzrasta ze wzrostem temperatury. W miarę wzrostu stężenia cząsteczek w fazie gazowej obserwuje się w coraz większym stopniu proces odwrotny, tj. przechodzenie pewnej ich liczby do fazy ciekłej. Jest to proces skraplania. W miarę upływu czasu szybkość parowania maleje, szybkość skraplania rośnie. Gdy szybkość parowania zrówna się z szybkością skraplania, ustali się stan równowagi dynamicznej. Równowagę tę charakteryzuje właściwa dla danej cieczy prężność pary nasyconej odpowiadająca danej temperaturze. Prężność pary nasyconej nie zależy od ilości substancji znajdującej się w poszczególnych fazach ani też od zajmowanych przez nią objętości. Jest ona głównie funkcją temperatury i stanowi miarę stężenia substancji w fazie gazowej. Przy ponownym ogrzaniu układu zamkniętego, rośnie temperatura i naruszony zostaje w nim stan równowagi. Wzrasta energia cząstek, rośnie szybkość parowania, maleje szybkość skraplania, wzrasta prężność pary nad roztworem. Ponownie ustala się stan równowagi na innym poziomie temperatury. Każdej temperaturze T odpowiada właściwa dla niej prężność pary nasyconej p. Gdy prężność pary nad cieczą w otwartym naczyniu stanie się równa ciśnieniu zewnętrznemu, wtedy parowanie zachodzi w całej masie cieczy, czyli ciecz wrze. Gdy ciśnienie zewnętrzne jest równe 1 Atm odpowiadająca mu temperatura nosi nazwę normalnej temperatury wrzenia. Krzywa będąca miejscem geometrycznym punktów, charakteryzujących stan równowagi między fazami ciekłą i gazową nosi nazwę krzywej parowania. Krzywa ta urywa się w punkcie krytycznym, gdzie zanika różnica między cieczą i parą, a powyżej istnieje tylko jedna faza.

Proces parowania wymaga dostarczenia do układu pewnej ilości energii na sposób ciepła, która w odniesieniu do 1 mola danej cieczy nosi nazwę molowego ciepła parowania DH i jest zużywana na zwiększenie energii cząsteczek opuszczających ciecz (wewnętrzne ciepło parowania Li ) oraz pracę A rozszerzenia układu od objętości molowej cieczy do objętości molowej pary przeciwko ciśnieniu zewnętrznemu p.

                                          (1)

Molowe ciepło parowania jest sumą obydwu tych udziałów :

                            (2)

W dużym oddaleniu od punktu krytycznego V(g)>> V(c) i wzór drugi upraszcza się do postaci:

                            (3)

Ciepło parowania zmniejsza się ze wzrostem temperatury.

Proces parowania jest przemianą pierwszego rzędu (pierwszego rodzaju ) tj. taką, w której skokowo zmieniają się wartości pierwszych pochodnych potencjału termodynamicznego. Inne funkcje, np. entalpia molowa, entropia molowa, molowa energia wewnętrzna, molowa objętość i molowe ciepło właściwe w punkcie przemiany wykazują nieciągłość.

Relację między ciśnieniem równowagowym i temperaturą wyraża równanie Clausiussa-Clapeyrona:

                                          (4)

Po scałkowaniu i zmianie logarytmów to równanie ma postać:

              (5)

gdzie: DH jest molowym ciepłem parowania cieczy.

 

 

Zestawienie danych uzyskanych w trakcie wykonywania doświadczenia 

 

 

           Ciśnienie atmosferyczne wynosi : patm. = 773 mm Hg.

 

 

T                 [C]

T                 [K]

1 / T =xi

h1                   [mmHg]

h2                 [mmHg]

h                [mmHg]

p=patm -h

log p=yi

xiyi

xi2

18,8

291,95

0,003425

689

83

606

167

2,222716

0,007613

1,17323E-05

22,9

296,05

0,003378

685

87

598

175

2,243038

0,007577

1,14096E-05

26,9

300,05

0,003333

682

91

591

182

2,260071

0,007532

1,11074E-05

29,8

302,95

0,003301

678

96

582

191

2,281033

0,007529

1,08958E-05

31,7

304,85

0,00328

670

107

563

210

2,322219

0,007618

1,07604E-05

35,5

308,65

0,00324

653

127

526

247

2,392697

0,007752

1,04971E-05

SUMA

 

0,019957

 

 

 

 

13,72178

0,045621

6,64025E-05

 

 

 

 

 

Obliczenie molowego ciepła parowania heksanu przy pomocy metody graficznej :

 

y = ax + b                            gdzie: 

 

       Wybieramy dwa punkty z powyższego wykresu i przy pomocy ich współrzędnych położenia, korzystając z równania obliczamy współczynnik kierunkowy prostej :

 

                                                                         

 

           współrzędne punktów :     x1 = 0,00325       ;     y1 = 2,352 

                                                     x2 = 0,00336       ;      y2 = 2,258   

 

                                                       a = -854,545

 

                           

 

 

[J/mol]=16,362 [KJ/mol]

 

 

 

Obliczenie współczynnika a metodą najmniejszych kwadratów :

 

             

 

...

Zgłoś jeśli naruszono regulamin