Calosc.doc

Drewno:


Podział wad drewna :

Zależnie od czasu powstania można wyróżnić wady:

• pierwotne tworzące się za życia drzewa,

• wtórne powstałe po ścięciu drzewa (w lesie, w toku obróbki).

Wady drewna:

* wady kształtu

* wady budowy

* zabarwienia

* zgnilizna

* chodniki owadow

* pęknięcia

* zranienia

Zalety drewna:
-łatwe w obróbce (gatunki miękkie),
-izoluje termicznie i elektrycznie,
-materiał ekologiczny,
-odporne na działanie wielu czynników chemicznych.

Właściwości fizyczne
*kolor

* szerokość słojów rocznych

* gęstość

* wilgotność

* zmiany objętościowe

* rozszerzalność cieplna

* przewodnictwo cieplne

* dyfuzja pary wodnej

* trwałość

* odporność na działanie

substancji chemicznych

UKŁADANIE GONTÓW BIT.:
Warunki atmosferyczne

Gonty należy układać w temperaturze powy­żej 6°C. Optymalna temperatura to 20CC -25°C. Gontów nie należy układać podczas opadów atmosferycznych oraz silnych wia­trów.

Podłoże

Pod gonty powinno być wykonane pełne po­szycie, zabezpieczone asfaltową papą pod­kładową.

Deskowanie pełne

Deskowanie wykonuje się z desek obrzyna­nych o grubości zapewniającej sztywność podłoża przy danym rozstawie krokwi.

Płyty OSB

Należy użyć płyty OSB III o zwiększonej kla-| sie wodoodpornoścL Rozstaw krokwi powi­nien być taki, aby łączenia poszczególnych _ płyt występowały na krokwiach.

Sposób mocowania gontów do podłoża z desek

Pasy gontów mocuje się za pomocą ocynko­wanych gwoździ papowych. Linia wbijania gwoździ przebiega ok. 2,5 cm ponad górną linią wycięć występujących na paskach gon­tów

Do mocowania jednego pasa gontów na po­łaci dachowej o pochyleniu od 12° do 50° zu­żywa się:

• 7 gwoździ przy kształcie „ogon bobra™,

• 5 gwoździ przy kształcie prostokąt,

• 6 gwoździ przy kształcie heksagonalnym. Przy układaniu gontów na dachach o pochy-leniu od 50* do 75* wbija się dodatkowo

5 gwoździ w górnej części pasa gontów. 
 

Krycie karpiówką
Współczesne dachówki układane są przez nakładanie, bez używania zaprawy jak w przypadku tych dawniej stosowa­nych. Styki z altyką, murkami ogniowy­mi, kominami obrabia się obróbkami blacharskimi. Konstrukcja elementów drewnianych pod pokrycie, jak i elemen­tów konstrukcyjnych, wymaga nasącze­nia środkami impregnującymi, a elemen­tów stalowych - zabezpieczenia antyko-rozyj nego.
-Pojedyńcze krycie


-Krycie podwójne:


 

-Krycie podwójne w koronkę

 

Konstr. typowe z drewna klejonego:
-Belki proste o stałym przekroju stosuje się zwłaszcza w konstrukcjach dachowych, tarczach ściennych oraz jako konstrukcje belkowe pomiędzy piętrami. Są one często układane jako belki ciągle jedno  lub wieloprzęsłowe, albo układane jako dźwigary ciągle łączone przegubowo (belki gerberowskie). Belki proste z drewna klejonego są do­starczane w długościach do około 50 m.

-Dźwigary jednospadowe i dwuspadowe stosowane są głównie jako belki dachowe, wobec któych stawia się wymogi względem poziomej krawędzi dolnej (pomijając wielkość wgięcia), natomiast górna krawędź belki ma unosić płaszczyznę dachu (nachylenie do około 5°). Kształt spadku dźwigara belki zapewnia właściwy spadek dachu.
 

-Dźwigary o zakrzywionej i zmiennej wysokości przekroju (bumerangowe) stosowane są tam, gdzie potrzebne jest większe pochylenie połaci dachowej (ok. 5-15°). Ze względu na powstające w takich belkach naprężenia w kierunku prostopadłym do warstw kleju, należy dobierać stosunkowo duży promień krzywizny na dolnej krawędzi dźwigara.

Paraboliczny kształt pasa dolnego tego typu dźwigara odzwierciedla optymalny rozkład momentów. W halach jednonawowych dach projektuje się jako jednospadowy.

W halach dwu- i więcej nawowych z podporami pośrednimi otrzymujemy dachy siodłowe albo poprzez

zaprojektowanie wyższego punktu podparcia w osi środkowej – realizujemy dachy szedowe.

-Belki kratownicowe

Duże belki kratownicowe są często wykonywane w całości z drewna klejonego. W belkach średniej wielkości drewno klejone stosuje się w pasach górnym i dolnym kratownicy oraz w najdłuższych krzyżulcach i słupkach, natomiast krótsze elemen­ty wykonuje się z drewna litego. W przypadku dużych sil rozciągających krzyżulce rozciągane są często wykonywane ze stali. Przy wykonaniu belki górnej ukształtowanej jako parabola można uzyskać konstrukcje szczególnie eko­nomiczne. Sit)' w krzyżulcach kratownicy będą male, zaś połączenia można wykonać w prosty sposób. Rozpiętości do około 100 m.
 

-Ramy z drewna klejonego są często wykorzysty­wane na konstrukcje hal przemysłowych, budyn­ków rolniczych oraz sal sportowych. Zazwyczaj są one wykonywane jako ramy dwuczęściowe, złączo­ne w kalenicy. Rozpiętość hal wynosi zazwyczaj od 10 do 50 m, jednak większe rozpiętości są również możliwe. Odległość w szeregu pomiędzy poszcze­gólnymi ramami wynosi zazwyczaj od .5 do 6 m, przy czym ze względów ekonomicznych najlepiej, żeby była tak duża jak jest to możliwe.
 

Pokrycia Bitumiczne:
-Materiały rolowe
-Dachówki bitumiczne
-Płyty faliste bitumiczne

Sposoby:
a) równolegle do linii okapu
b) w karo

Papę należy ułożyć zgodnie z zasadami sztuki budowlanej i w odpowiednich warunkach pogodowych. Najsłabszymi i najbardziej narażonymi miejscami na destrukcję są obróbki. Niedoróbki obróbek papowych są szczególnie zdradliwe; to właśnie przez nie wilgoć przenika do wnętrza dachu i czyni szkody. Papa do krycia dachów musi być jednolita, to znaczy bez dziur, załamań, rozerwań, nie może się rwać ani być łączona z kilku części. Podczas rozwarstwowienia musi mieć jednolite ciemnobrunatne zabarwienie. Jeżeli na rolce jest więcej niż 3 naderwania dłuższe niż 30cm, to nadaje się ona tylko na pokrycia odcinkami.
Do niedawna papy przyklejano lepikiem lub klejem. Obecnie rozpowszechnione i najliczniejsze, papy termozgrzewalne przykleja się palnikami gazowymi na gaz propan – butan lub agregatami wytwarzającymi gorące powietrze. Zasada układania jest taka sama. Polega na podgrzaniu spodniej warstwy – rozgrzany bitum mocuje się do podłoża. Są dwa sposoby układania: można cała szerokość rolki podgrzać i przytwierdzić do podłoża lub 1/3 szerokości pozostawić do ułożenia następnego pasa i dopiero zgrzać.

Rodzaje prefabrykatów stropowych:

a) pełny jednomateriałowy,
b) kanałowy,
c) panwiowy,
d) warstwowy,
e) gęstoŜebrowy,

Oparcia:



a), b), c) oparcie ciągłe zwykłe, d), e), f) oparcie miejscowe ( na łapach zwykłe),

Ściana szkieletowa - ściana, w której elementy konstrukcyjne oddzielone są od wypełnienia, wykonanego zazwyczaj z mniej wytrzymałego materiału.

W konstrukcjach drewnianych ścian można wyróżnić:
-Ściany o szkielecie drewnianym z wypełnieniem cegłą. Jest to ściana ryglowa zwana potoczne murem pruskim lub fachówką (fachwerk).
-Ściany o szkielecie drewnianym wypełnionym trzciną lub słomą zmieszaną z gliną. Jest ona nazywane konstrukcją szachulcową. W praktyce, zwłaszcza w wypadku otynkowania ścian nie można rozróżnić szachulca od pruskiego muru, często więc, zwłaszcza potocznie, używa się tych nazw zamiennie.
-Ściany szkieletowe z bali i desek - składają się z pionowych słupków z bali o wysokości kondygnacji budynku, usztywnionych w narożach zastrzałami. Słupki narożne budynków o większej wysokości wykonuje się jako ciągłe z trzech bali połączonych ze sobą. Nad otworami okiennymi i drzwiowymi umieszcza się rygle nadotworowe. Do szkieletu mocuje się przy pomocy gwoździ deskowanie (szalowanie) w układzie pionowym lub poziomym. Deskowanie może zostać wykonane jako dwustronne lub jednostronne, wówczas od strony pomieszczeń montuje się płyty z materiałów drewnopochodnych, które można np. otynkować. Przestrzeń pomiędzy okładzinami wypełnia się materiałem izolacyjnym. Przy budowie takich ścian często stosowano trociny, torf.

Ściany osłonowe w budynkach o konstrukcji szkieletowej stalowej lub żelbetowej wykonuje się najczęściej na konstrukcjach wsporczych z rusztu (układ słupków i rygli) stalowych. Do rusztu montuje się:-płyty z blach stalowych z rdzeniem z materiałów izolacyjnych (wełna mineralna, styropian, poliuretan).
-blachy stalowe profilowane lub kasety stalowe i blachy stalowe z wypełnieniem przestrzeni między blachami materiałem izolacyjnym. W tym przypadku poszczególne warstwy montuje się na budowie, a przestrzeń między nimi wypełnia się najczęściej wełną mineralną.
-fasady aluminiowo-szklane. W zależności od wysokości ścian mogą być montowane bezpośrednio do konstrukcji budynku lub do dodatkowej konstrukcji wsporczej z rusztu stalowego. Profile aluminiowe są wzmocnione od wewnątrz stalowymi wkładkami. Wypełnienie wykonywane jest z szyb zespolonych, które mogą zapewnić odpowiednie warunki izolacji termicznej i akustycznej. Zastosowanie szyb refleksyjnych o różnej kolorystyce podnosi walory estetyczne tego typu obudowy. Część pól może zostać wypełniona arkuszami z płaskiej blachy aluminiowej; (od wewnątrz w tych polach stosuje się zazwyczaj wypełnienie wełną mineralną i obudowanie płytami gipsowo - kartonowymi).

Stropodach odwrócony
Standardowa konstrukcja dachu odwróconego (rys. 2) wygląda następująco:

• izolacja wodoszczelna na płytach nośnych stropodachu

• płyty izolacji termicznej, łączone zakładkowa i układane w jednej warstwie

• separacyjno-ochronna warstwa geowłókniny

• ochronna i jednocześnie docisko­wa wierzchnia warstwa, np. żwir.
 

Izolacja przeciwwilgociowa zabez­pieczona jest wówczas przed:

• wahaniami temperatury

• promieniowaniem ultrafioletowym

• uszkodzeniami mechanicznymi.
Stropodachy odwrócone
Jeszcze lepszą ochronę przed zmianami temperatur)' uzyskuje się poprzez ułoże­nie warstwy termoizolacyjnej na zewnątrz. Aby izolacja termiczna dokładnie przy­legała do ocieplanego stropu, stosuje się obciążenie jej żwirem. Grubość warstwy obciążającej powinna wynosić co najmniej 6-8 cm Obciążenie można zrealizować również przy pomocy płyt balasto­wych układanych na podkładkach Taki strop ma wszystkie zalety stropu ob­ciążonego, a ponadto właściwe pokrycie przeciwwilgociowe znajdujące się pod warstwa termoizolacyjną, co powoduje, że w strefie cieplej spełnia jednocześnie rolę izolacji parochronnej. Od izolacji prze­ciwwilgociowej wymaga się jedynie małej nasiakliwości i tego, aby nie obniżała zna­cząco izolacyjności termicznej po nawil­goceniu. Styropian zawilgocony traci na izolacyjności niecałe 20%, jest więc mate­riałem chętnie stosowanym w takich roz­wiązaniach.
 

Stropodachy:

a) pełne

b) odpowietrzane

c) wentylowane:

-kanalikowe
-szczelinowe

-dwudzielne

• Stropodachem nazywamy przekrycie płaskie lub krzywiznowe

spełniające jednocześnie zadanie przekrycia stropowego ostatniej

kondygnacji i funkcję dachu.

• Stropodachy stosuje się w budynkach, w których nie przewiduje się poddasza użytkowego. Najogólniej można podzielić stropodachy na:

nieocieplone i ocieplone.

• Stropodachy nieocieplone składają się tylko z konstrukcji nośnej i pokrycia zabezpieczającego przed opadami atmosferycznymi, np. przekrycia wiat, budynków magazynowych itp., w których nieistotna jest temperatura

• Stropodachy ocieplone składają się z konstrukcji nośnej, przepony

izolacyjnej i pokrycia. Przeponę stanowią przegrody: cieplna

(termoizolacja) i przeciwwilgociowa (paroizolacja).

• Spadek dachu można uzyskać przez pochylenie stropu lub wykonanie na poziomym stropie warstwy kształtującej pochylenie.

Stropodachy wentylowane:
a) kanalikowe

b) szczelinowe

c) dwudzielne
konstrukcja: a) prefabrykowane płyty korytkowe na murkach ażUrowycn,~b) ułożenie płyt przy podłużnym układzie konstrukcji budynku, 1 — dachowe płytki korytkowe, 2;-r-ścianki ażurowe, 3 — izolacja termiczna, 4 — zaprawa, 5 — otwory wentylacyjne

 

Stropodachy wentylowane nazywane są dwudzielnymi, gdy konstrukcja składa się z

poziomego stropu oraz dachu o nachyleniu połaci przystosowanej do rodzaju pokrycia. Przestrzeń między stropem a dachem jest nieużytkowana lub może być przełazowa. Stropodachy te wykonuje się przeważnie nad pomieszczeniami mieszkalnymi i innymi, przeznaczonymi na stały pobyt ludzi, w których utrzymana jest temperatura co najmniej

18°C. Mog ą mieć pojedynczą lub podwójną konstrukcję nośną.

Stropodach o pojedynczej konstrukcji nośnej składa się ze stropu, który przenosi jednocześnie obciążenie konstrukcją dachu. Najczęściej na stropie ustawione są

ażurowe ścianki kolankowe z cegły lub pustaków, na których opiera się prefabrykowane żelbetowe płyty płaskie lub żeberkowe. Jeżeli stosujemy prefabrykowane belki typu DZ, na których oprzemy płyty kanałowe, należy w najwyższej warstwie ścianki ażurowej

zrezygnować z pustek między cegłami. Ogólnie stosowana zaprawa do budowy ścianek

ażurowych to 1:1:6. Dla zapobiegnięcia występowania mostków termicznych na stropie

nośnym dobrze jest ścianki ażurowe budować na warstwie izolacji cieplnej. Najlepiej kiedy to będzie styropian o wysokiej gęstości. Tak samo nad styropian jak i pod powinno sie dać warstwę zaprawy. Płyty korytkowe układa sie na dwóch warstwach papy na

lepiku, a w miejscach połączeń płyt stosuje się dylatacje. Dylatacje termiczne również konieczne są do oddzielenia ściany od stropodachu. Jeżeli nie zastosujemy tu dylatacji

poszycie dachowe popęka w krótkim czasie. Dylatacja taka ma wpływ także na zmniejszenie wystepowania mostków termicznych.

...