ERLE STANLEY GARDNER
ADORATOR PANNY WEST
Rozdział I
Perry Mason przeglądał wniosek apelacyjny, który przygotował jego współpracownik, Jackson.
Della Street, siedząca po drugiej stronie biurka słynnego obrońcy, bezbłędnie rozszyfrowała wyraz twarzy swego szefa.
Będą jakieś poprawki? - zapytała.
Nawet sporo - odparł Mason. - Po pierwsze, musiałem skrócić całość z dziewięćdziesięciu sześciu stron do trzydziestu dwóch.
Boże miłosierny! Jackson powiedział mi, że po drugim skróceniu nie mógł już skreślić ani jednego słowa.
Mason uśmiechnął się.
A co z maszynistkami?
Stella choruje na grypę, a Annie zawalona robotą.
To trzeba kogoś przyjąć w zastępstwie - polecił Mason. - Akta tej sprawy muszą być gotowe na jutro - drukarz czeka.
Tak jest, szefie. Zaraz zadzwonię do agencji i powiem, żeby natychmiast przysłali maszynistkę.
- Dobrze. Zanim przyjdzie, jeszcze raz przejrzę tekst i zobaczę, czy nie da się wyrzucić następnych czterech czy pięciu stron. Tego rodzaju streszczeń nie przygotowuje się dla zaimponowania klientom. Powinny być zwięzłe, a przede wszystkim napisane tak jasno, by Sąd mógł zapoznać się ze stroną faktyczną sprawy jeszcze przed argumentacją prawną. Sędziowie znają prawo. A jeżeli nie są czegoś pewni, to zlecają swoim kancelistom, żeby sprawdzili za nich odpowiednie paragrafy i ustawy.
Mason chwycił gruby niebieski ołówek i zaczął jeszcze raz wczytywać się w akta, których stronice nosiły ślady wielokrotnego redagowania.
Della Street poszła do sekretariatu, żeby zatelefonować w sprawie zaangażowania maszynistki. Kiedy wróciła, Mason uniósł oczy znad kartek.
- No i co, załatwiłaś? - zagadnął ją niecierpliwym tonem.
- W agencji nie mają teraz nikogo. To znaczy mają, ale raczej przeciętne. Powiedziałam im, że tobie jest potrzebna szybka, dokładna i pracowita maszynistka. Że nie masz czasu na powtórne czytanie i wyszukiwanie błędów czy literówek.
Mason nie przerywając pracy, skinął głową.
Kiedy możemy jej oczekiwać?
Obiecali przysłać kogoś, kto skończyłby przepisywanie tekstu jutro do wpół do trzeciej. Ale może trochę potrwać, zanim taką dziewczynę znajdą. Powiedziałam im, że wyciąg z akt sprawy ma trzydzieści dwie strony.
- Dwadzieścia dziewięć i pół - skorygował z uśmiechem Mason. - Właśnie wykreśliłem następne dwie i pół strony.
Kiedy w pół godziny później Mason kończył ostateczne redagowanie tekstu, do gabinetu wsunęła się Gertie, recepcjonistka kancelarii.
- Panie mecenasie, maszynistka już czeka.
Mason skinął z zadowoleniem głową i wyciągnął się w fotelu. Della przerwała układanie gotowych do przepisania materiałów, przyglądając się ze zdziwieniem Gertie, która z tajemniczą miną zamknęła za sobą drzwi do sekretariatu.
Co się stało, Gertie?
Ona się bardzo boi, szefie. Co pan jej takiego powiedział?
Mason w milczeniu popatrzył na Delię Street.
Na Boga! - zdenerwowała się Della. - Ja w ogóle z nią nie rozmawiałam, tylko z panną Mosher, kierowniczką agencji.
Ale ta dziewczyna - Gertie zniżyła głos do szeptu - jest śmiertelnie przerażona.
Mason uśmiechnął się porozumiewawczo do Delii. Skłonności Gertie do dramatyzowania każdej sytuacji były wszystkim dobrze znane i stanowiły powód do częstych żartów.
Gertie, przyznaj się, co zrobiłaś, żeby ją tak przestraszyć?
J a? co j a zrobiłam? Nic! Odpowiadałam właśnie na sygnał centralki telefonicznej, a kiedy się odwróciłam, ta dziewczyna stała już przy biurku. Nie słyszałam nawet jej kroków. Usiłowała coś powiedzieć, ale nie udało jej się wykrztusić ani słowa. Stała i już. Nie zwróciłam na to specjalnej uwagi i dopiero później, kiedy zastanowiłam się nad tym, doszłam do wniosku, że ona oparła się kurczowo o biurko. Mogę się założyć, że kolana się pod nią trzęsły i...
Mniejsza o to, co myślałaś - przerwał jej zaintrygowany mimo woli Mason. - Opowiedz lepiej, co sie zdarzyło? Coś ty jej powiedziała, Gertie?
Zapytałam: „Chyba pani jest tą nową maszynistką, co?”, a ona skinęła głową. „No, to niech pani usiądzie przy tym biurku, a ja przyniosę materiały do przepisywania”. To wszystko.
A co ona na to?
Usiadła na krześle za biurkiem.
W porządku, Gertie, dziękuję.
Ale ona była absolutnie przerażona, naprawdę - upierała się Gertie.
Cóż, zdarza się - odpowiedział lekkim tonem adwokat. - Nowa praca działa na wiele dziewcząt deprymująco. Przypominam sobie Gertie, że i ty miałaś na samym początku jakieś kłopoty...
Kłopoty! - wykrzyknęła z emfazą Gertie. - Kiedy w biurze zdałam sobie sprawę, że mam w ustach gumę do żucia, myślałam, że się całkiem rozsypię. Trzęsłam się jak galareta. Nie wiedziałam, co zrobić i...
A widzisz - uśmiechnął się uspokajająco Mason. - Leć do centralki, bo wydaje mi się, że słyszę sygnał
telefoniczny.
- O Boże, tak. Teraz nawet ja słyszę.
„Szarpnąwszy gwałtownie drzwi Gertie wybiegła do
sekretariatu.
Adwokat podał Delii Street teczkę z aktami.
- Daj jej to Della. Niech zacznie przepisywać. Kiedy po dziesięciu minutach Della wróciła do gabinetu, Mason zagadnął ją ironicznym tonem:
Jak się czuje nasza przerażona maszynistka?
Jeżeli to jest przerażona maszynistka, to zadzwońmy do panny Mosher i zaproponujmy jej, żeby straszyła wszystkie swoje dziewczęta, zanim pośle je do pracy.
Dobra?
Posłuchaj tylko.
Uchyliła lekko drzwi prowadzące do sekretariatu, skąd dobiegał równomierny odgłos maszyny do pisania. Klawisze uderzały w rekordowym tempie.
- Zupełnie jak grad walący w blaszany dach - roześmiał się Mason.
Della cichutko zamknęła drzwi.
W życiu czegoś takiego nie widziałam. Ta dziewczyna przysunęła maszynę do siebie, założyła papier, spojrzała na kopię, położyła palce na klawiszach i maszyna dosłownie eksplodowała. Tempo jak na zawodach. A jednak... wydaje mi się, szefie, że Gertie miała rację. Może tę małą przeraziła perspektywa pracy u nas? Prawdopodobnie słyszała coś o tobie i twoja sława wprowadziła ją w zakłopotanie. Bo powiedzmy sobie szczerze - sucho zakończyła Della - nie jesteś tak zupełnie nieznany.
Yhm - mruknął nie speszony komplementem Mason. - Przejrzyjmy lepiej pocztę. Trzeba z tego stosu wybrać najważniejsze listy. Jeśli ona będzie dalej pracować w takim tempie, tó przepisze wyciąg z aktów przed czasem.
Della skinęła głową.
Gdzie ją posadziłaś? Przy drzwiach do biblioteki?
Tak, szefie. To było jedyne wolne miejsce, więc przesunęłam tam biurko. Wiesz przecież, że Stella nie lubi, kiedy się używa jej maszyny. Jest przekonana, że inna maszynistka natychmiast ją zepsuje, a w najlepszym wypadku zostawi po sobie bałagan.
Skoro ta dziewczyna jest taka dobra, to zatrzymam ją tydzień lub dwa - zdecydował adwokat. - Zaraz zawiadom agencję. Znajdzie się dla niej trochę roboty, co?
No, myślę.
To nie zwlekaj i zadzwoń do panny Mosher. Della zawahała się przez moment.
Czy nie będzie lepiej, jeśli zaczekamy trochę i obejrzymy, co zrobiła? Jest wyjątkowo szybka, zgadzam się, ale nie wiemy, czy równie dokładna.
- Masz rację, Della. Zawsze lepiej najpierw spraw dzić, a potem decydować - zgodził się potulnie Mason.
Rozdział II
Della Street położyła plik arkuszy na
biurku Masona.
- Pierwsze dziesięć stron, szefie.
Mason spojrzał na bezbłędnie przepisany maszynopis i aż gwizdnął z zachwytu.
- To ja rozumiem, to się nazywa dobra robota! Della uniósłszy jedną ze stron, przechyliła ją tak, że światło odbiło się od gładkiej powierzchni.
Sprawdziłam już w ten sposób dwie lub trzy strony i nie znalazłam ani jednego wymazanego miejsca czy poprawki. Ma świetne uderzenie i pędzi jak na wyścigach.
Zadzwoń do panny Mosher - polecił Mason - i dowiedz się czegoś o tej dziewczynie. Jak ona się nazywa?
Mae Wallis.
Na co czekasz? Dzwoń.
Della uniosła słuchawkę i połączyła się z sekretariatem.
- Gertie? Pan mecenas chce mówić z panną Mosher z agencji usług biurowych... Nic nie szkodzi, poczekam.
- Halo, czy to panna Mosher?... Ach, nie ma jej?... Dzwonię w sprawie maszynistki, którą przysłaliście do nas. Mówi Della Street, sekretarka mecenasa Masona... Jest pani pewna?... Cóż, prawdopodobnie zostawiła gdzieś jakąś notatkę... Tak, tak... przykro mi... Nie, nie chcemy dwóch maszynistek... Nie, nie. Panna Mosher
przysłała już jedną, nazywa się Mae Wallis. Chciałam się dowiedzieć, czy możemy ją zatrudnić przez następny tydzień... Proszę powiedzieć pannie Mosher, że dzwoniłam i czekam na jej telefon. Dziękuję.
Odłożywszy słuchawkę Della spojrzała ze zdziwieniem na adwokata.
Panna Mosher wyszła, a urzędniczka, która ją zastępuje, twierdzi, że nikogo do nas jeszcze nie wysłała. Przed chwilą znalazła na swoim biurku kartkę z poleceniem przysłania nam odpowiedniej maszynistki. Tę notatkę zostawiła dla niej panna Mosher przed wyjściem z biura. Napisała na niej nazwiska trzech dziewcząt, ale jej asystentka odnalazła dotąd dwie. Jedna jest chora na grypę, druga ma pilną pracę, a z trzecią jeszcze się nie zdążyli skontaktować.
To nie jest podobne do panny Mosher - mruknął Mason z namysłem. - Zawsze jest bardzo dokładna. Jeżeli posłała do nas maszynistkę, powinna była zniszczyć pozostawione uprzednio polecenie. Zresztą, to nie ma znaczenia.
Panny Mosher spodziewają się w biurze mniej więcej za godzinę. Prosiłam, żeby do nas od razu zadzwoniła.
Perry Mason pogrążył się ponownie w pracy. O wpół do czwartej przyjął klienta, który miał wyznaczoną na tę porę wizytę, a po jego wyjściu zaczął dyktować Delii jedno ze swoich słynnych przemówień.
O wpół do piątej Della zajrzała do sekretariatu.
Pisze tak, jakby się jej ziemia paliła pod stopami - relacjonowała szefowi. - Bębni stronicę za stronicą.
To dobrze - uśmiechnął się Mason. - Kopia jest cała pokreślona niebieskim ołówkiem, niektóre zdania są wykreślone, a inne wpisane pomiędzy wierszami.
Jakoś nie sprawia jej to najmniejszego kłopotu. Chyba ma zaczarowane palce...
Telefon na biurku Delii Street dzwonił natarczywie. Położyła rękę na słuchawce kończąc rozpoczęte zdanie - bo same biegają po klawiaturze.
Podniosła słuchawkę.
- Hallo... Tak, panno Mosher. Dzwoniłam w sprawie maszynistki, którą pani do nas przysłała...Co?... Nic pani o tym nie wie?... Nazywa się Mae Wallis... Powiedziała, że skierowano ją z waszej agencji, że pani sama... Tak, tak przynajmniej ja zrozumiałam jej słowa... Bardzo przepraszam, panno Mosher. Chyba zaszła jakaś pomyłka, ale ta dziewczyna jest wyjątkowo dobra... Tak, oczywiście. Kończy już przepisywanie. Bardzo mi przykro, porozmawiam z nią... Będzie pani jeszcze przez j akiś czas w biurze?... Dobrze, porozmawiam z nią, a potem zadzwonię do pani... Ale tak powiedziała... Właśnie z waszej agencji... W porządku, wkrótce zadzwonię.
Della odłożyła słuchawkę na widełki z dość niewyraźną miną.
Tajemnica? - zakpił Mason.
Można to i tak nazwać. Panna Mosher stanowczo twierdzi, że nikogo do nas nie posłała. Trudno jej było znaleźć wolną maszynistkę i do tego z kwalifikacjami, jakich ty wymagasz, szefie.
Cóż, tym razem udało jej się to znakomicie - stwierdził Mason przeglądając maszynopis. - Albo komuś innemu się udało.
No, to co robimy?
Sprawdź, kto ją przysłał. Czy na pewno powiedziała, że to panna Mosher?
t Tak twierdzi Gertie.
Opierasz się tylko n a j e j słowach? Della skinęła głową.
Rozmawiałaś z panną Wallis?
Nie. Czekała w sekretariacie, żeby zabrać się do pracy, Podczas kiedy myśmy tutaj rozmawiali, ona znalazła papier i kalki. Wkręciła je w maszynę i wyciągnęła rękę po tekst. Zapytała, czy chcę maszynopis z trzema kopiami. Kiedy powiedziałam jej, że potrzebne nam są tylko dwie kopie dla drukarza, mruknęła, że wkręciła’ jeszcze jedną bibułkę, ale nie będzie sobie zawracać głowy wyjmowaniem jej. Następne odpisy zrobi w tylu egzemplarzach, w ilu są nam potrzebne. Potem położyła rękopis na biurku, przez sekundę trzymała palce nad klawiszami i zaczęła walić.
Pozwól - wtrącił Mason - że ci zwrócę uwagę na coś, co jasno dowodzi mylności wszelkich zeznań. Powiedziałaś pannie Mosher, z pełnym przekonaniem zresztą, że Mae Wallis oświadczyła, iż została skierowana z jej agencji. Przypomnij sobie jednak dokładnie słowa Ger-tie. Powiedziała, że dziewczyna wyglądała na przerażoną i zakłopotaną i że chcąc ją ośmielić, zapytała, czy jest tą nową maszynistką. Dziewczyna skinęła głową, Gertie zaprowadziła ją do biurka, lecz na pewno nie spytała, czy skierowano ją z agencji panny Mosher. Przypomnij sobie dokładnie jej słowa.
Może - odparła Della po chwili zastanowienia. - Odniosłam jednak wrażenie...
Oczywiście - przyznał Mason. - Ja także. Ale doświadczenie, które zdobyłem w ciągu długich lat przesłuchiwania świadków, nauczyło mnie zapamiętywać dokładnie to, co dana osoba rzeczywiście powiedziała. Gertie nie zapytała tej dziewczyny, czy przysłano ją z agencji panny Mosher. Jestem tego całkowicie pewien.
To k t o ją do nas skierował?
Zapytaj o to pannę Wallis - zaproponował z uśmiechem Mason. -1 nie pozwól jej odejść. Chciałbym jutro podgonić trochę zaległej pracy, a ta dziewczyna jest wprost znakomita.
Della wyszła szybko do sekretariatu i po powrocie, mrużąc filuternie oczy, zaczęła w milczeniu wykonywać gesty mające zobrazować czynność pudrowania nosa.
Zostawiłaś jakieś polecenie?,
Tak, kazałam Gertie przysłać ją do nas natychmiast
po powrocie.
Jak daleko posunęła się z przepisywaniem?
Zrobiła już prawie wszystko. Maszynopisy leżą na jej biurku, ale jeszcze ich nie rozdzieliła. Oryginały i kopie są razem. Wykonała kawał świetnej roboty, co?
Mason skinął głową i przechyliwszy się na obrotowym krześle, zapalił papierosa.
- Cóż - powiedział zaciągając się głęboko dymem - kiedy wróci, zobaczymy, co ma nam do powiedzenia. Jaksię tak nad tym zastanowić, to ta sprawa stanowi wcale intrygujący problem.
Zanim Mason zdążył dopalić papierosa, Della jeszcze raz zajrzała do sekretariatu.
- Ona na pewno należy do tych nerwowych dziewczyn - mruknął z niezadowoleniem Mason, kiedy Della po powrocie odpowiedziała na jego nieme pytanie przeczą cym ruchem głowy - które zużywają masę energii na walenie w maszynę, a potem potrzebują Całkowitego wypoczynku. Papierosik albo...
Albo? - dopytywała się z zainteresowaniem Della.
... albo łyczek alkoholu. Zaraz, zaraz Della. Wprawdzie w tych aktach, które przepisywała, nie ma niczego tajnego, ale jeśli zatrzymamy ją jeszcze na cztery czy pięć dni, to dostanie materiał ściśle poufny. Zajrzyj do toalety i sprawdź w jakiś sposób, czy nasz demon nie ma czasem małej buteleczki w torebce i czy nie zagryza teraz miętowym cukierkiem.
Pociągnę również mocno nosem - roześmiała się Della. Może dojdzie do mnie dymek marihuany.
A poznasz, jak poczujesz? - Mason ironicznie przymrużył oczy.
Oczywiście - odgryzła się natychmiast. - Nie mogłabym pracować u jednego z najświetniejszych adwokatów w Ameryce nie poznawszy w praktyce, a przynajmniej w teorii, niektórych z najbardziej powszechnych form łamania prawa.
Wygrałaś - skapitulował Mason. - Idź teraz do niej i powiedz, żeby przyszła do gabinetu. Ale najpierw pogadaj z nią trochę. Chciałbym wiedzieć, jakie wywrze na tobie wrażenie. Czy rozmawiałaś z nią długo, zanim przystąpiła do pracy?
Nie. Zapytałam, jak się nazywa, i to chyba wszystko. Przeliterowała mi swoje imię, bo nie byłam pewna, jak się je pisze. Po prostu trzy litery. M-A-E.
Mason pokiwał kilkakrotnie głową. Della ponownie wyszła do sekretariatu i prawie zaraz wróciła.
Nie ma jej, szefie.
Do diabła, gdzie ona się podziała? - zdenerwował się adwokat.
Po prostu wstała i wyszła - rozłożyła bezradnie ręce Della.
Może powiedziała Gertie, dokąd idzie?
Ani słowa. Po prostu wstała i wyszła - powtórzyła Della - a Gertie myślała, że śpieszy się do toalety.
To dziwne. Przecież zwykle toaleta jest zamknięta na klucz, prawda?
Della przytaknęła ruchem głowy.
Powinna była poprosić o klucz. Istnieje jeszcze możliwość, że ktoś zapomniał zamknąć drzwi, ale skąd ona mogła o tym wiedzieć? Nie zapytała nawet, jak tam trafić. A co z jej kapeluszem czy paltem?
Widocznie przyszła do figury. Miała tylko torebkę przy sobie.
- Bądź tak dobra, Della, i przynieś ostatnie strony maszynopisu. Przejrzymy je.
Po chwili Della wróciła z plikiem przepisanych stronic i podsuwając je Masonowi, zauważyła:
Zostało jeszcze kilka kartek.
Yhm... Nie zajmie jej to dużo czasu. Prawie wszystko poskreślałem. W zakończeniu Jackson dał upust swojej elokwencji zalewając sąd tyradami na temat swobód obywatelskich, uprawnień konstytucyjnych i ściśle obowiązujących reguł w stosowaniu prawa.
Taki był z tego dumny! Chyba nie skreśliłeś mu wszystkiego?
Większość. Sąd apelacyjny nie interesuje się oratorstwem. Sąd obchodzą tylko fakty i prawo, do których należy je zastosować. Na Boga, Della, czy zdajesz sobie sprawę, że gdyby sędziowie apelacyjni próbowali czytać każdą linijkę wszystkich wniosków apelacyjnych, które im się przedkłada, to pracując dwanaście godzin na dobę nie zdążyliby wszystkiego przeczytać.
Nieprawdopodobne! Ale przecież czytanie pism apelacyjnych należy do ich obowiązków.
Teoretycznie tak, ale zastosowanie tego w praktyce jest po prostu niemożliwe.
To co oni robią?
Większość z nich po pobieżnym przejrzeniu materiałów dotyczących sprawy wynotowuje istotne w świetle prawa fakty, skrzętnie omijając patetyczne prośby, a następnie oddaje akta swoim kancelistom - perorował Mason postukując w takt palcem. - Wiem z doświadczenia, że znacznie lepiej jest przedstawić dokumentację zawierającą absolutnie obiektywne i uczciwe zestawienie zaistniałych faktów, zarówno niekorzystnych, jak i korzystnych dla reprezentowanej strony, okazując w ten sposób pełne zaufanie do kompetencji sędziów
apelacyjnych oraz do ich umiejętności posługiwania się prawem.
Adwokat może pomóc sędziemu zaznajamiając go z faktami, wobec których ma być zastosowane prawo. Ale to wszystko. Bo gdyby sędzia nie znał prawa, to nie zasiadałby w trybunale apelacyjnym - Mason przerwał na chwilę. - Della, c o, u diabła, stało się z tą dziewczyną? - zakończył niespodziewanie.
Na pewno jest gdzieś w budynku.
Dlaczego tak sądzisz?
Bo... takie nasuwa się przypuszczenie. Dedukcja, oparta na pewnym fakcie. Harowała ciężko całe popołudnie, ale nie odebrała pieniędzy. Nie zrobi nam chyba z nich prezentu, co?
Powinna była skończyć przepisywanie tekstu - obruszył się Mason. - Przy tym wyścigowym tempie, nie zajęłoby jej to więcej niż czterdzieści czy pięćdziesiąt minut.
Szefie - Della spojrzała na niego bacznie - jesteś przekonany, że ona wyszła i już tu nie wróci, prawda?
Tak, tak sądzę.
A może po prostu zeszła na dół kupić sobie papierosów?
To już dawno byłaby z powrotem.
Tak, chyba tak, ale... przecież musi odebrać pieniądze za swoją pracę!
Mason starannie układał przepisany tekst.
Jakkolwiek było, pomogła nam w sytuacji podbramkowej - przerwał usłyszawszy pukanie do drzwi stanowiących prywatne wejście z korytarza do gabinetu. Szybko po sobie następujące uderzenia układały się w znajomy sygnał.
To Paul Drakę. Ciekawe, co go do nas sprowadza.
Wpuść go, Della.
W otwartych drzwiach stanął Paul Drake, szef agencji detektywistycznej, której biura mieściły się na końcu korytarza, tuż przy windzie.
Wszyscy są tacy podekscytowani, a wy sobie spokojnie siedzicie? - wyszczerzył zęby w uśmiechu Drake.
Podekscytowani? - zdziwił się Mason.
W całym gmachu aż się roi od glin, a tylko wy dwoje jesteście zajęci prozaiczną działalnością kierowania nudną kancelarią prawną.
Trafiłeś w sedno! - roześmiał się Mason. - Siadaj, Paul, i zapal papierosa. Co się stało? Byliśmy zajęci sporządzaniem akt.
Mogłem się tego domyślić. - Drake usiadł na miękkim krześle zarezerwowanym dla klientów i zapalił papierosa.
Co się stało? - powtórzył pytanie Mason.
Policja goni za jakąś babką, która ukryła się gdzieś na tym piętrze. Nie przeszukali twojego biura?
Mason rzucił ostrzegawcze spojrzenie na Delię,
Nic mi o tym nie wiadomo.
Na pewno przeszukali.
Della, zobacz, czy Gertie poszła już do domu. Della zajrzała do sekretariatu.
Właśnie wychodzi, szefie.
Zatrzymaj ją.
- Dobrze, jest dopiero przy drzwiach. Gertie! - zawołała Della. - Czy możesz do nas zajrzeć na chwilę?
Gertie, gotowa już do wyjścia, zawróciła od drzwi.
Słucham, panie mecenasie.
Czy zaglądała do nas policja?
Och, tak! Przepraszam, zupełnie wyleciało mi z głowy. Ktoś się włamał do jednego z biur na naszym piętrze.
Mason spojrzał na Delię.
Czego chcieli?
Chcieli wiedzieć, czy wszystkie osoby obecne w biurze są u nas zatrudnione, czy jest ktoś u pana w gabinecie i czy nie widzieliśmy jakiejś dziewczyny, złodziejki czy włamywaczki, już nie pamiętam.
I coś im powiedziała? - głos Masona brzmiał zupełnie obojętnie.
Powiedziałam, że poza panem w gabinecie jest tylko pana osobista sekretarka, że w biurze są tylko stali pracownicy oraz maszynistka zaangażowana do pilnej pracy zleconej.
I co potem?
Wyszli. A dlaczego?
Och, nic. Po prostu głośno myślę, to wszystko.
Może powinnam była pana zawiadomić? Ale przecież wiem, że pan nie lubi, kiedy przeszkadzam w pracy.
Nie, wszystko w porządku - uspokoił ją Mason. - Po prostu chciałem wiedzieć, co się stało, nic więcej. Dobranoc, Gertie! I baw się dobrze.
Skąd pan wie, że mam randkę?
Wyczytałem to w twoich oczach - parsknął śmiechem Mason - Dobranoc, Gertie.,
Tak - mruknął Drakę - tak to wygląda. Gdyby była w twoim gabinecie interesantka, policja obstawałaby przy rozmowie z tobą i zerknięciu na klientkę.
Przeszukali całe piętro?
Tak, przetrząsnęli wszystko. Lokal, do którego się włamano, znajduje się dokładnie naprzeciw toalety. Jedna ze stenografek wchodząc do toalety zauważyła młodą kobietę odwróconą do niej plecami i majstrującą przy zamku drzwi biurowych. Próbowała najpierw jednego klucza, potem drugiego. W stenografce obudziło to podejrzenie, więc stała jak trusia, przyglądając się, co będzie dalej. Czwarty, a może piąty klucz pasował i dziewczyna wślizgnęła się do biura.
Jakiego biura? - zainteresował się Mason.
„Południowoafrykańskie Towarzystwo Importu i Eksploatacji Kamieni Szlachetnych”.
I co dalej, Paul?
Ta stenografka to całkiem cwana dziewuszka. Zadzwoniła do administratora budynku, a potem stanęła przy windzie, bo zdecydowała, że jeżeli ta kobieta zjedzie na dół, to ona uda się w ślad za nią.
To mogło być niebezpieczne - pokiwał z dezaprobatą głową Mason.
Wiem, ale to odważna smarkula.
Rozpoznałaby tę kobietę?
Nie, ale zauważyła, jak była ubrana. Znasz przecież kobiety, Perry. Nie widziała jej twarzy, za to dokładnie zapamiętała kolor i krój kostiumu, odcień pończoch i pantofli, fryzurę, kolor włosów i tego rodzaju drobiazgi.
Rozumiem - mruknął Mason, rzucając szybkie, ukradkowe spojrzenie na Delię. - Przekazała ten opis i policji?
Tak, oczywiście.
I nie znaleźli jej?
Nie, rozwiała się jak duch. Ale kierownik budynku dał im zapasowy klucz do biura „Towarzystwa Importu i Eksploatacji Kamieni Szlachetnych”. Cały lokal wyglądał, jakby cyklon po nim przeszedł. Widocznie poszukiwała czegoś w wielkim pośpiechu. Szuflady wyciągnięte, papiery porozrzucane, wywrócone krzesła i stolik pod maszynę, maszyna na podłodze...
A po dziewczynie ani śladu?
Ani śladu po kimkolwiek. Dwaj pracownicy towarzystwa, Jefferson i Irving, zjawili się w kilka minut po
policji. Wrócili z lunchu i wprost ich zatkało, kiedy zobaczyli, jakiego spustoszenia dokonano w biurze pod...
ola.fred