„PO CO CI TEN DOM, ŚLIMAKU”
Mariusz Niemycki
W pełnym kwiatów i dorodnych warzyw ogrodzie mieszkał sobie pewien ślimak – winniczek. Codziennie z wielkim trudem przemierzał ogrodowe alejki i stale narzekał:
- Uff, jak ciężko być ślimakiem. Nie dość, że nie potrafię biegać jak stonoga, nie umiem tkać wspaniałych nici jak pająk, nie mam skrzydeł jak motyl, to jeszcze muszę dźwigać na grzbiecie cały dom. Od rana do wieczora. I po co mi on? No po co?
Pewnego razu, obok zagonka marchwi ślimak spotkał 2 czarne żuki z pasiastymi żółtobrązowymi brzuchami. Żuki bawiły się akurat w przewracanie się na grzbiet.
- Trzy – cztery, hop! – wołały, poczym kładły się do góry brzuchami, machając zabawnie nóżkami.
- Trzy – cztery, siup! – wołały znowu i zgrabnie odwracały się z powrotem. Ślimakowi ogromnie spodobała się ta zabawa.
- Cześć żuczki! Mogę się do was przyłączyć?
- Pewnie, że tak – odpowiadają żuki – ale nie za darmo.
- Nie za darmo? – zmartwił się winniczek. A za co?...
Żuki mrugnęły do siebie, rozejrzały się dookoła i rzekły:
- Jeżeli przewrócisz się na grzbiet szybciej od nas, wtedy wygrasz, a my oddamy ci cały ten zagonek marchewki, lecz jeśli przegrasz...
- To co wtedy? – ślimak troszkę się zaniepokoił.
- Jeśli przegrasz, oddasz ... oddasz nam swój domek, i tyle.
- Mój domek? – upewnił się winniczek – A po co on wam?
- A po co on tobie, ślimaku? Chi, chi! – zachichotały żuki – na pewno okropnie się męczysz z tym domkiem na grzbiecie, a nam się przyda. Zrobimy sobie z niego huśtawkę!
Winniczek bardzo się ucieszył z takiego obrotu sprawy, bo przecież domek mu tylko zawadzał.
- Dobrze – ślimak wystawił różki i popatrzył łakomie na marchwiową nać – jeszcze nigdy nie miałem całej grządki marchewki dla siebie. Jestem gotów możemy zaczynać...
Żuki kiwnęły głowami i krzyknęły:
- Trzy – cztery, hop! – po czym przewróciły się na grzbiet.
Kiedy ślimak usłyszał: „hop!”, skurczył całe ciało i wygiął się w bok, ale jego noga tak przyssała się do kamyka na którym stał, że jedynie zakołysał się ociężale.
- Trzy – cztery, siup! – żuki znów stanęły jak należy – przegrałeś, domek jest nasz! – oświadczyły z chytrymi minami.
- Jak wasz, to wasz – stwierdził ślimak, spoglądając tęsknie na marchewkę.
Przełknął ślinę, zdjął z grzbietu swą piękną straconą muszlę i mruknął:
- Bierzcie, nic mi po niej!
Odchodząc, winniczek zobaczył, jak uradowane żuki kołyszą się na wygranej muszli. Zrobiło mu się trochę żal, że ją oddał, ale było już za późno.
Szło mu się teraz trochę lżej i po niedługim czasie zawędrował w okolice grzędy wspaniale wybujałej sałaty. Na jednym z jej liści siedział rudawy, wielki ślimak, również bez muszli.
- Cześć! – pozdrowił krewniaka winniczek.
- Co tu robisz? Też grałeś z żukami w przewracanki?
- Nie mam pojęcia, o czym mówisz – odezwał się tamten zakatarzonym głosem – kim ty w ogóle jesteś? Nie znam cię.
- Jestem winniczkiem i mówię o twojej muszli. Przegrałeś ją?
- Niczego nie przegrałem, dziwaczny winniczku. Jestem pomrów polny, ślimak bez muszli. O ile mi wiadomo, winniczki zawsze mają muszle. Podejrzana sprawa – zastanowił się pomrów.
- E, tam zaraz podejrzana – winniczek wygiął lekceważąco różki.
- Pozbyłem się domku, bo po co mi on?
- No tak – skoro ja go nie mam – to może i tobie jest niepotrzebny – zgodził się pomrów.
- Zapraszam cię wobec tego na ucztę – mlasnął – przyłączysz się?
Winniczka nie trzeba było długo namawiać. Od rana zdążył zgłodnieć a poza tym zapach sałaty czuł już z daleka. Wypełzł na dotykający dróżki liść i zaczął się obiadać.
Zupełnie niespodziewanie rozległo się chrapliwe: „krra, krra!” i nad ślimakami pojawił się cień kołującego ptaka.
- Ojej, jakieś paskudne ptaszysko! – przeląkł się winniczek.
- Bez obaw, to tylko wrona, nic nam nie zrobi – uspokoił go pomrów, wracając do jedzenia.
Tymczasem wrona sfrunęła na dół, wlepiła czarne ślepia w ślimaki, po czym zakrakała:
- Krra... i co my tu widzimy? Krra... polny pomrrów, tfuj, paskudne, niejadalne ślimaczysko, krra! A ten drugi? Winniczek, krra, pyszności! Zaraz cię połknę, rrobaczku, krra!
Przerażony winniczek chciał się ukryć w muszli, ale nie mógł, bo przecież przegrał ją w przewracaniu. „już po mnie” – jęknął w duchu. Co ja narobiłem?
Wrona nachyliła nad nim głowę, zupełnie nie zwracając uwagi na gryzącego w najlepsze sałatę pomrowa. Otworzyła dziób...
W tym momencie do wrony doskoczył Barnaba, miejscowy kot włóczęga, i pacnął ją uzbrojoną w pazury łapą.
- Karrygodne, krrrra! - wrzasnęła wrona i wzbiła się w powietrze.
- Miau, znowu spudłowałem – miauknął zawiedziony Barnaba i odszedł dostojnym krokiem w sobie tylko znanym kierunku.
Winniczek zrozumiał, po co jest mu potrzebny dom. Zrozumiał też, że za wszelką cenę musi go odzyskać. Pożegnał się pospiesznie z pękatym od sałaty pomrowem i odszukał pasiastobrzuche żuki.
Obydwa chytrusy nadal huśtały się na jego muszli, przystroiły ją nawet stokrotkami
- Oddamy ci twój domek, jeśli przyniesiesz nam wiaderko słodkiego nektaru od mszyc – żuki wskazały czułkami na krzak róży.
- Znajdziesz go tam, na samej górze przy pąkach kwiatów.
Cóż było robić? Biedny winniczek wspiął się na giętką kolczastą łodygę, ukłonił się mszycom i przedstawił im swoją prośbę. Mszyce wysłuchały go uprzejmie.
- Damy ci naszego nektaru. Dlaczego nie? – zapiszczały – musisz tylko poprosić biedronkę, żeby przestała nas dręczyć. Mieszka w porzeczkach... – dodały, kończąc rozmowę.
Winniczek długo wędrował do domu biedronki pod liściem porzeczki. Kiedy tam dotarł, ledwie zipiał.
- Hmm, no dobrze – rzekła biedronka – znajdę jakąś inną kolonię mszyc, ale pod jednym warunkiem: zrób coś z tą wroną, ciągle straszy moje biedne dzieci. Co z nich wyrośnie jak będą wiecznie przestraszone? Może stonki, albo ja wiem muchy?
Winniczkowi łzy zakręciły się w oczach, bo jakże on, bezdomny winniczek, poradzi sobie z wroną?
Zszedł na dół pełen najgorszych myśli. Na szczęście pod krzakiem porzeczki przysiadł na chwilę kot Barnaba, żeby odsapnąć w cieniu po długim spacerze. Ślimak chlipiąc, opowiedział mu całą historię.
- Nie ma sprawy, miauuu... – ziewnął Barnaba. – Ja i tak na tę wronę poluję od dawna, miau, więc nawet dobrze się składa.
Zbliżał się wieczór, gdy winniczek wrócił w końcu do żuków z wiaderkiem nektaru. Odebrał swoją muszlę, schował się do niej i jęknął:
- Ile musiałem się natrudzić, jejuśku! Ale warto było, bo przecież nic nie zastąpi własnego domu, nic na całym świecie!
3
Vivichomik