Shimrod Pami�taj�cy Pie�ni Twierdza Wschodniej Bramy Bo wszystko, co wydaje si� prawd� na pierwszy rzut oka nie zawsze ni� jest... je�li spojrze� po raz drugi Stary krasnolud utykaj�c szed� wzd�u� muru Wschodniej Bramy i wpatrywa� si� w ogniska roz�o�onej obozem armii elfckiej. Jutro kiedy tylko wstanie �wit zacznie si� znowu. Jak zawsze podjad� pod bram� heroldowie i jak zwykle zostan� odprawieni. Potem na wzg�rza wyjd� czarodzieje i je�li runy cho� na chwile os�abn�, bedzie �le. Na szcz�cie Khalidur by� silnym Kowalem. Jego poprzednik nie wytrzyma� nawet pierwszej fali zakl��, jakie przywo�ywali tamci. Umar� szybko. Kiedy jego wola os�ab�a, a magiczne zabezpieczenia pu�ci�y, cz�� za�ogi po prostu uciek�a. Tylko na samym pocz�tku, pierwszego dnia elfy zabija�y. Bojowe zakl�cia, jakie wysy�ano, przetacza�y si� ponad murem dopadaj�c bezlito�nie ka�dego. Nie by�o gdzie si� ukry�, nie by�o z kim walczy�. Topory, miecze, kusze, dzia�a, proch - wszystko to by�o bezu�yteczne. Je�li w pobli�u nie by�o Kowala, mo�na by�o jedynie czeka� na �mier�. Krasnolud uderzy� zaci�niet� pi�ci� w kamie� muru i szepn�� gniewnie: - Czego oni chc�?! Co to za brednie z tymi uprowadzonymi! Jakby ca�a ta banda tam w dole postrada�a rozum. Oczywi�cie pr�bowano wyeliminowa� mag�w. Ca�a dolina dochodz�ca do bramy usiana by�a tunelami, kt�rymi niepostrze�enie mo�na by�o dosta� si� nawet do samego serca obozu wrogiej armii. Pierwsza i ostatnia taka wyprawa wysz�a wprost na elfy z osobistej ochrony dow�dztwa tamtych. Nie zabili nikogo. Ani jeden krasnolud nie odni�s� powa�niejszych obra�e�. Po prostu rozbroili najlepszych krasnoludzkich wojownik�w, jakby odebranie broni weteranom by�o czym� �atwiejszym ni� zabranie patyka dziecku. Ustawili ich w r�wn� kolumn� i odes�ali pod eskort� z wiadomo�ci�: "Wydajcie nam je�cow, po kt�rych przybyli�my". Po tej akcji natychmiast zawalono wszystkie tunele wychodz�ce w dolinie. Jaki� czas potem stary krasnolud rozmawia� z jednym znajomym, kt�ry twierdzi�, �e tak jak tamci robi� toporami, nie walczy nikt w ca�ej Wschodniej Bramie. To jakie� brednie - pomy�la�. Elfy i topory to tak jak powiedzie�, �e gobliny nie �mierdz�. Znajomek twierdzi� tak�e, i� Szalonego Gortiego rozbroi� jaki� szczeniak. Tego ju� by�o za wiele. Jakby komukolwiek i kiedykolwiek uda�o si� zabra� Gortiemu jego ukochan� "Kostuch�". Kargan wymierzy� plotkarzowi pot�nego kopniaka, a� tamten przelecia� przez �aw�. Krasnolud sta� obok krenela�a bramy u�miechaj�c si� pod w�sem do swoich wspomnie�. Ale� to by� kopniak... Do dzi� tamten na jego widok �apie si� za ty�ek. Krasnolud sta� i rozmy�la� masuj�c powoli swoje kolano, kt�re ostatnimi czasy znowu odzywa�o si� nieprzyjemnym, t�pym b�lem. Stara rana jeszcze z czas�w, gdy na ich baterie, podczas wojen z orkami, spad� jaki� gobli�ski ma�y idiota nafaszerowany czym�, co wybuch�o rozrywaj�c rozdziawionego pokurcza na tysi�ce kawa�eczkow. Fragmenty kolczej kamizelki, w jak� ubrany by� goblin, rozlecia�y si� doko�a zabijaj�c kilkunastu z obs�ugi. On sam uszed� z �yciem, ale od kolana w d� jego lewa noga sta�a si� od tamtego dnia cze�ci� jego imienia. Kargan �elazna Stopa. Kolano bola�o. Wiedzia�, �e nie powinien nadwer�a� nogi, ale c� by�o pocz��. Gdy doko�a wiruje �mier� o b��kitnych skrzyd�ach, niewiele jest czasu, by my�le�. - Przekl�ty Bofur. Gdyby nie uciek� od tej przero�nietej jaszczurki, nie nadwer�y�bym kolana si�uj�c si� z dzia�em. Lepiej by�oby dla ciebie bratku, by� nigdy nie odnalaz� drogi do Wschodniej Bramy. Krasnolud odwr�ci� si� w kierunku, sk�d kto� wykrzykn�� jego imi�. Zobaczy� ma�� figurk� machaj�c� r�czkami. To jego wnuk. Ma�y roze�miany krasnolud. A� dziw, �e dzieci maj� jeszcze energi� by si� �mia�. Ruszy� po w�skich schodkach w kierunku wej�cia do podziemnego miasta, gdzie malec usilnie pr�bowa� zwr�ci� na siebie jego uwag�. - Dziadku, dziadku znale�li jednego z dezerter�w ! - krzycza� malec. - Ju� id�, id� - sarkn�� stary krasnolud. Kiedy zbli�y� si� do ch�opca, zapyta�. - Powiedz mi m�j ma�y, kto ci naopowiada� takich bzdur. Krasnolud dezerter, takie zwierz� nie istnieje cho�by� szuka� i w Otch�ani. - Ale� dziadku - oburzy� si� malec - przecie� to ty sam m�wi�e�... Malec sta� przez chwil� kompletnie zdezorientowany, jakby zapomnia�, po co tu przybieg�. Patrzy� na dziadka i zastanawia� si�, dlaczego ten tak dziwnie rozgl�da si� na boki. - Powiadasz, �e to ja m�wi�em ci te straszliwe rzeczy. Musia�e� si� przes�ysze� m�j ma�y. - Ale� dziadku! Pami�tasz? Opowiada�e� o tej bitwie, gdzie zgin�� ten elf ze �wietlistym mieczem, co lata� na smoku i dla kt�rego �piewa�e� Pie�� Po�egnania. Krasnolud rozejrza� si� doko�a czy nikt nie przys�uchuje si� ich rozmowie. Podszed� szybko do ch�opca i obj�� go ramieniem. - Wi�c o czym chcia�e� mi powiedzie� ? - Eeeeeee - nag�a zmiana tematu nieco zaskoczy�a malca. By� jednak bystrym ch�opcem, wi�c rzek�: - Wujek kaza� przywo�a� ci� z mur�w. Wujek m�wi�, �e znale�li jakiego� dezertera - ch�opiec u�miechn�� si� bezczelnie, po czym odwr�ci� si� i pogna� do wn�trza warowni. Stary krasnolud wolno ruszy� za wnukiem przeklinaj�c swoj� chor� nog� i zidiocia�e gobliny, kt�re s� na tyle bezczelne, �e nie wybuchaj� zanim wyrzuci je katapulta. *** Dwur�czny top�r bojowy wirowa� jak zaczarowany. Wydawa�o si�, �e ciosy, jakie wyprowadza� m�ody elf, stanowi� cz�� ta�ca. Ka�dy �miertelny cios b�yszcz�cego ostrza, ka�da zastawa i blok, by�y jak figury jakiego� skomplikowanego uk�adu do muzyki, kt�r� s�ysza� jedynie on. By� wysoki jak na elfa. Mia� d�ugie, proste, kruczoczarne w�osy, kt�re wirowa�y razem z nim. Ubrany w po�yskliw� zbroj� z male�kich �usek ta�czy� z dwureczn� broni�, jakby ta nic nie wa�y�a. Do �wicz�cego elfa podszed� inny, starszy. Przygl�da� si� chwile m�odzikowi. Lekko kiwn�� g�ow�, jakby przypomniawszy sobie po co tu przyszed� i rzek�: - Ko�cz te popisy Mar. Gdzie jest tw�j dow�dca? B�dziecie potrzebni. Wojownik p�ynnie zawin�� ostrzem, kt�re furkocz�c zatoczy�o pe�ne ko�o ponad g�ow� m�odzika, by b�yskawicznie uderzy� w miejsce, gdzie powinna znajdowa� si� g�owa jego wyimaginowanego przeciwnika. Topor zatrzyma� si�. Elf opar� trzonek o ziemi�, przyklekn�� i wyszepta� kilka s��w w kierunku pi�knie wyprofilowanego ostrza. Na moment zamar� w takiej pozycji, po czym wsta� i odpowiedzia� starszemu: - Witaj Sinniselu. Nasz dow�dca jest w tamtym namiocie. Naradza si� z Lordem Moranionem. O tam, w tym niebieskim - elf wskaza� na dosy� poka�nych rozmiar�w namiot oddalony nieco od miejsca, w kt�rym stali. - Zbieraj si� i zwo�aj pozosta�ych, trzeba przygotowa� komitet powitalny. M�odzik przygl�da� si� czarodziejowi i kiedy tamten odwr�ci� si� by odej��, zapyta�: - Wybacz Sinniselu, gdy� wiem, i� nie jest to moja rzecz, a sprawy mag�w zawsze pozostan� poza moim pojmowaniem, ale dlaczego zabijacie krasnoludy, gdy macie tyle innych mo�liwo�ci? Czarodziej zatrzyma� si� w p� kroku. Powoli odwr�ci� si� do m�odszego elfa i spojrza� mu g��boko w oczy. - Ju� tego nie czynimy. Tylko pierwszego dnia, kiedy zgin�� Selvion, m�j brat, zemsta dyktowa�a nam co robi�. Teraz ju� tego nie czynimy. M�odzik pokiwa� g�ow�, jakby zrozumia� to, co tamten stara si� mu przekaza�. Schyli� g�ow� w delikatnym uk�onie i odrzek�: - dzi�kuj�, �e raczy�e� mi odpowiedzie�. Pozw�l, �e odprowadz� ci� do dow�dcy. Obaj ruszyli. Mag przodem, wojownik nieco z ty�u. Szli w milczeniu. Po chwili czarodziej jednak postanowi� przerwa� cisz�. - Powiedz mi Mar, czy nadal miewasz swoje wizje? - Tak. Cho� teraz s� to ju� tylko zwyk�e sny. Od kiedy smok odlecia�, jest znacznie rzadziej w moich my�lach. Czarodziej kiwn�� g�ow� jakby to, co us�ysza�, w zupe�no�ci zaspokoi�o jego ciekawo��. Kiedy zbli�yli si� ju� na tyle blisko, �e pada� na nich blask ognia z wnetrza namiotu wojownik oznajmi�: - To tu. Zostawiam ci� bezpiecznego w blasku swiat�a. Pozwolisz �e oddal� si� zawiadomi� reszt� oddzia�u. Mag unios� r�k� przyzwalaj�c, po czym wszed� do namiotu. M�odszy elf szybkim krokiem oddali� si� w kierunku ognisk swojego regimentu. *** - Obecny tu Sinnisel - powiedzia� dow�dca wskazuj�c na czarodzieja w bia�ych szatach - oznajmi� nam, i� krasnoludy dysponuj� chodnikami dok�adnie pod naszym obozem i w�asnie niewielka ich grupa wybra�a si� na przechadzk�. Ich celem najprawdopodobniej s� nasi Biali Bracia. Zostali�my przydzieleni do dyspozycji naszego szanownego czarodzieja, w celu - jak si� wyrazi� - zneutralizowania zagro�enia. Dow�dca u�miechn�� si� lekko, jakby to co przed chwil� powiedzia� by�o �artem. Wielce nieprzyjemny �artem. Po chwili ci�gn�� dalej. - Chcia�bym, aby kilku najbardziej do�wiadczonych i maj�cych do czynienia z magi� przesz�o pod jego komend� przywita� naszych go�ci. W�r�d zebranych nast�pi�o o�ywienie. Wiedzieli, �e nie p�jd� wszyscy a jedynie kilkunastu. Nikt jednak nie kwapi� si� ze zg�oszeniem. Wszyscy pami�tali jeszcze jak pachnie magia Bia�ych Braci. Dow�dca widz�c, �e mo�e na ochotnik�w czeka� do rana, sam wybra� osiemnastu. - Tylu powinno wystarczy� - rzek�. Mag przyjrza� si� grupie wybranych, przeliczy� ich. - Chod�cie za mn� - ruszy� szybkim marszem. Nagle jednak zatrzyma� si� i odwr�ci�. - Chcia�bym, aby towarzyszy� nam jeszcze Mar. Dowodz�cy przecz�co pokr�ci� g�ow�. - Wykluczone. Jest za m�ody i nigdy nie walczy� ze wspomaganiem czar�w. - Wspomaganie bedzie jedynie symboliczne. Co� mi m�wi, �e ch�opak bedzie nam potrzebny. Chcia�bym, aby poszed� z nami jako m�j osobisty stra�nik. Dow�dca spojrza� na m�odego elfa i niech�tnie kiwn�� g�ow�. - Niech b�dzie. Kiedy m�ody elf przechodzi� obok, rzuci� w jego kierunku. - Nie spraw mi zawodu ch�opcze. Ten kiwn�� tylko g�ow� i ca�a grupa ruszy�a szybkim marszem powoli przechodz�cym w trucht. Sinnisel powi�d� ich na prawo, na wzg�rze, gdzie sta�o kilka namiot�w i r�s� niewielki zagajnik strzelistych �wierk�w. Tu w�a�nie mia�a sw�j ob�z grupa czarodziej�w przys�ana przez Rad� Regent�w. Nazywano ich Bia�ymi Bra�mi. Do��czyli do ekspedycji tu� po tym, ja...
Meridion