Tengu.pdf

Graham Masterton

Tengu

ŚCIŚLE TAJNE

OD: MINISTRA MARYNARKI WOJENNEJ L.dz. 232/18a

DO: SENATORA D.R. NUSSBAUMA

DOTYCZY: OKRĘTU MARYNARKI WOJENNEJ „Value"

17 października 1958

Akta Marynarki Wojennej wykazują niezbicie, że prowadzący nasłuch radiowy USS

„Value" w dniu 2 maja 1945 roku znajdował się w Pearl Harbour celem przeprowadzenia

rutynowego przeglądu technicznego. Nie ma uzasadnienia Pańskie twierdzenie, że okręt stał

w tym czasie na kotwicy w pobliżu wybrzeży Japonii. Bezpodstawna jest też sugestia, że USS

„Value" ma związek z, jak to Pan określił, „sytuacją w Appomattox". W aktach Marynarki

Wojennej nie znajdują się żadne dokumenty dotyczące tej nazwy czy charakterystyki.

FRAGMENT PROTOKOŁU DOCHODZENIOWEGO KOMISJI KONGRESU,

DOTYCZĄCEGO PRACY WYWIADU

marzec, 1961

SEN. NEILSEN (N.J.): Czy w jakimkolwiek momencie poprzedzającym tę operację

zdawał pan sobie sprawę, że będzie musiał poświęcić życie niemal całej grupy operacyjnej,

aby uzyskać rezultaty pozbawione większego znaczenia informacyjnego?

PPŁK KASTNER: Tak jest. Zdawałem sobie sprawę z ryzyka. Chciałbym dodać, że

pozostali członkowie grupy operacyjnej również. Byliśmy przeszkoleni.

SEN. NEILSEN: A czy teraz uważa pan, że to, co osiągnęliście, warte było takich strat

w ludziach i ryzyka politycznego, o którym mówił senator Goldfarb?

PPŁK KASTNER: Istniała szansa powodzenia. Przyznaję, że ostateczny rezultat nie był

najlepszy.

SEN. NEILSEN: Nie był najlepszy?

PPŁK KASTNER: Takie operacje mają szansę powodzenia. Na przykład

„Appomattox".

SEN. NEILSEN: „Appomattox"? Co to był „Appomattox"?

PPŁK KASTNER: Właśnie otrzymałem instrukcje, by nie odpowiadać na to pytanie.

Przekroczyłbym swoje kompetencje.

SEN. NEILSEN: Mamy chyba prawo do jakichś wyjaśnień, pułkowniku?

PPŁK KASTNER: Niestety, sir. Poinstruowano mnie, że każda informacja na ten temat

stanowiłaby naruszenie bezpieczeństwa państwa.

SEN. NEILSEN: W porządku, pułkowniku. Ale zamierzam dalej badać tę sprawę.

PPŁK KASTNER: To pańskie prawo, senatorze.

MELDUNEK OTRZYMANY Z APPOMATTOX

11 czerwca, 1945

„Zlokalizowaliśmy to, sir. Bez dwóch zdań. Zrobiliśmy szesnaście namiarów radiowych

i mamy to jak na dłoni".

„W takim przypadku (niesłyszalne) natychmiast. Powtarzam, natychmiast. Zabierzemy

was o 21.15 piętnastego z plaży (niesłyszalne)".

Księga pierwsza

SPALONE GOŁĘBIE

ROZDZIAŁ 1

Gdy budzik Sherry Cantor zadzwonił o 7.27 rano 9 sierpnia, pozostały jej jeszcze

dwadzieścia trzy minuty życia.

Był to najbardziej przytłaczający fakt tego ranka. Jedyny, którego nie znała.

Wiedziała, że już za trzy dni wypadają jej urodziny. Wiedziała, że za dwa tygodnie ma

pojechać do San Diego, by spędzić tydzień z bratem Mannym i jego żoną Ruth. A także iż za

trzynaście godzin i trzydzieści trzy minuty spotka się ze swym nowym przystojnym

prawnikiem na obiedzie w „Palm Restaurant" na bulwarze Santa Monica.

Wiedziała, że na rachunku oszczędnościowym w Security Pacific ma 127 053 dolary i

62 centy oraz że „Variety" z ostatniej środy nazwało ją „najbardziej obiecującą gwiazdką

wideo roku 1983".

Wiedza o tym wszystkim jednak nie wystarczała. Nie mogła jej uchronić przed czymś,

co miało się wydarzyć za dwadzieścia trzy minuty.

Gdy się obudziła, leżała na pościeli ze szmaragdowego atłasu w małej białej sypialni,

urządzonej w stylu kalifornijskiego rokoko, pod oprawionymi czarno-białymi rycinami

przedstawiającymi drzewa jukowe w Santa Barbara. Myślała o śnie, z którego się właśnie

ocknęła. Stał jej żywo przed oczami, niemal bardziej realny niż rzeczywistość, jak tylko

potrafią być sny tuż nad ranem. Śniła, że skacze przez skakankę na podwórzu przed starym

białym domem w Bloomington w Indianie; z drzew spadają liście jak płatki rdzy, a matka

podchodzi do drzwi i macha do niej, wołając na mleko z herbatnikami.

Sherry myślała o swym śnie, a potem z czułością pozwoliła mu się rozpłynąć.

Bloomington w Indianie było pięć lat temu, dawno jak całe życie. Wyciągnęła się na

poskręcanej pościeli.

Była wysoką, uderzająco ładną dziewczyną o bujnych kasztanowych włosach i

bezsprzecznie europejskiej twarzy. Oczy miała duże, niemal bursztynowe. Była barczysta, o

dużych piersiach i wąskich biodrach. Spała nago, jedynie w majteczkach z błękitnego atłasu,

a lśniąca pościel uwydatniała jej delikatną opaleniznę. Na kredensie w Bloomington stała

wyblakła fotografia matki Sherry, zrobiona w 1945 roku w obozie przejściowym w Munchen

Gladbach w Niemczech. Gdyby nie suknia z bufiastymi rękawami i chustka na głowie

mogłaby przedstawiać Sherry.

O 7.31, gdy zostało jej tylko dziewiętnaście minut, Sherry usiadła na łóżku i przeczesała

palcami potargane włosy. Pierwsze rozbiegane promienie słońca przeszyły pióropusze palm w

jej ogrodzie i zagrały cieniami na wyblakłej perkalowej storze.

Gdzieś z ulicy dobiegał poranny komunikat radiowy o sytuacji na szosach. Wszędzie

była fatalna.

Sherry wygramoliła się z łóżka, stanęła, przeciągnęła się i stłumiła ziewnięcie. Potem

wyszła z sypialni i przeszła do małej kuchenki. Otworzyła szafkę ze sztucznego dębu

oregońskiego i wyjęła puszkę kawy. Kiedy sięgała po maszynkę, trójkątny promień słońca

oświetlił jej włosy, ramię i prawą pierś. Sutek był blady i miękki.

Gdy ekspres kawowy został włączony, Sherry nalała sobie soku pomarańczowego i

sączyła go, stojąc w kuchence. Wczoraj wieczorem wypiła butelkę teąuili z Danem Mayhew,

kędzierzawym aktorem, który grał nieszczęśliwie ożenionego kuzyna w Rodzince Jonesów, a

na kacu zawsze była głodna.

Ponownie otworzyła lodówkę. Były tam dwie bułeczki. Zastanawiała się, czy ma prawo

upiec sobie jedną.

O 7.37 zdecydowała, że nie zje bułeczki. Nie warto przezwyciężać kaca dla Dana

Mayhew, a już z całą pewnością nie

warto dlań tyć. W zeszłym tygodniu w kantynie w wytwórni widziała go z chłopcem,

którego bladocytrynowe baletki i nadmiernie obcisłe ubranie nasunęły jej wątpliwości co do

męskości Dana.

Była 7.39. Zostało jej jedenaście minut życia. Gdy kawa zaczęła perkotać, Sherry

wyszła z kuchenki i przeszła do małej łazienki. Na sznurze rozwieszonym nad wanną wisiały

podkoszulki i majteczki. Przejrzała się w lustrze, wydęła wargi i rozchyliła powieki, by

przekonać się, czy nie ma przekrwionych oczu. Lionel — Lionel Schutz, reżyser Rodzinki

Jonesów — zawsze wpadał w szał, gdy ktoś zjawiał się na planie z zaczerwienionymi

oczyma.

— Jak myślisz, co my tu kręcimy? — wrzeszczał nieodmiennie. — Jakiegoś zasranego

Drakulę?

Lionel Schutz nie był miłym człowiekiem. Nie był też dżentelmenem. Miał jednak

przedziwny talent do ckliwych filmików, a nadto umiał sprawić, że niedoświadczeni aktorzy

grali całkiem przekonująco. To on właśnie uzmysłowił Sherry, jak zagrać głupią, piersiastą

Lindsay Jones, by sprawiała wrażenie postaci sympatycznej i intrygującej. I ani razu jej nie

dotknął.

Sherry dopiła sok pomarańczowy i odstawiła szklankę na umywalkę obok kawałka

ziołowego mydła. Zdjęła majteczki i usiadła na sedesie. Słyszała świergot ptaków w ogrodzie

i odległy szum autostrady. Zamknęła oczy i zaczęła się zastanawiać, co by tu dzisiaj włożyć.

Była 7.42. Spuściła wodę, umyła twarz i nago poszła do kuchenki. Kawa bulgotała i

pryskała. Podniosła rozłożony scenariusz, który leżał obok słoika z herbatnikami, i

przerzuciła dwie czy trzy strony.

LINDSAY (łkając): Naprawdę tak o mnie myślisz? Po tylu wspólnych dniach i nocach?

Po tym wszystkim, co mówiłeś?

MARK: Kochanie, nic nie rozumiesz. Musiałem powiedzieć Carli, że między nami

wszystko skończone. Nie miałem wyjścia.

„Riboyne Shel O'lem" — zadumała się Sherry. „Gdyby ktoś pokazał mi ten scenariusz,

zanim podpisałam kontrakt na Rodzinkę Jonesów, pomyślałabym sobie, że dla czegoś takiego

nie warto fatygować się do studia. Dalej byłabym kelnerką u Butterfielda, latałabym tam i z

powrotem, nosząc białe wino i sałatki z twarożkiem dla nadętych brytyjskich wygnańców

podatkowych w ciemnych okularach, i byłabym zadowolona z pracy. Kto by pomyślał, że

jakaś przesłodzona saga o jeszcze bardziej przesłodzonej rodzinie pociągnie dłużej niż przez

odcinek pilotowy i jeszcze dwa następne, nie mówiąc już o dwu częściach?"

I komuż przyszłoby na myśl, że do jednej z najważniejszych ról w całym serialu

spośród setek niedoszłych gwiazdeczek zostanie wybrana młoda Żydówka z Bloomington w

Indianie?

Bez wątpienia Rodzinka Jonesów kosztowała Sherry miłość Macka Holta, chłopca, z

którym zamieszkała. Mack był szczupły i humorzasty, miał kędzierzawe włosy, złamany nos,

umiał pływać, jeździć konno, fechtować się i tańczyć jak Frfed Astaire. Spotkali się pewnego

wieczoru na placu przed Security Pacific Bank w Century City, gdzie właśnie otworzyła

rachunek oszczędnościowy na sumę 10 dolarów, przysłanych jej przez matkę. Mack

przemierzał plac truchtem, który miał zaraz przerodzić się w bieg. Sherry chowała właśnie

książeczkę oszczędnościową i upuściła torebkę, a on podniósł ją jednym zręcznym ruchem.

Po takim spotkaniu powinien był wiedzieć, że Sherry zostanie gwiazdą ckliwego serialu.

Przez siedem miesięcy Sherry i Mack mieszkali na drugim piętrze brązowej

rozpadającej się hacjendy przy uliczce odchodzącej od Franklin Avenue w Hollywood.

Dzielili trzypokojowe mieszkanie, w którym znajdowała się ciężka kanapa, dwa nadłamane

wiklinowe krzesła, trzy odłażące plakaty znanego zespołu muzycznego i cierpiący na

poważne zaburzenia piecyk. Rozmawiali, puszczali płyty, kochali się, palili meksykańską

trawkę, kłócili się, wychodzili do pracy, myli zęby, aż doszli do momentu, gdy wpadł Lionel,

by powiedzieć, że Sherry jest rewelacyjna i musi natychmiast przybyć do studia, a Mack,

który miał dużo większy talent, lecz nadal zarabiał na życie ustawianiem samochodów na

parkingu, nie chciał jej pocałować ani życzyć powodzenia.

Potem były już tylko dąsy, kłótnie i na koniec spakowane walizki. Przez jakiś czas

Sherry mieszkała z brzydką, lecz sympatyczną dziewczyną, którą znała jeszcze z czasów

pracy u Butterfielda, a potem wzięła pożyczkę na hipotekę tego małego, odludnego domku na

szczycie stromo biegnącej w górę ślepej uliczki Orchid Place. Cieszył ją luksus mieszkania w

samotności, z własnym małym ogródkiem, bramą z kutego żelaza, własnym salonikiem,

własnym absolutnym spokojem. Zaczęła się zastanawiać, kim jest, czego chce od życia, a

wszyscy znajomi mówili jej, że odkąd zostawiła Macka, zrobiła się znacznie spokojniejsza i

sympatyczniejsza.

By ulżyć jednej z bardziej palących dolegliwości samotnego życia, za zaliczeniem

pocztowym kupiła różowy wibrator. Przeważnie spoczywał w nocnej szafce obok balsamu do

twarzy i oliwki do opalania, lecz zdarzały się noce, gdy umysł jej wypełniały bez reszty

miłosne fantazje, a upał Los Angeles niemal ją dusił, wtedy używała wibratora, żeby nie

zwariować.

Nikt nie wiedział, jak ciężko jest być najbardziej obiecującą gwiazdką wideo roku 1983.

Gdy zostały jej cztery minuty, nalała sobie filiżankę kawy. Sącząc ją, powtarzała

półszeptem fragmenty roli: „Naprawdę tak o mnie myślisz? Po tylu wspólnych dniach i

nocach? Po tym wszystkim, co mówiłeś?"

Jeszcze trzy minuty. Sto osiemdziesiąt sekund życia. Przeszła przez salonik z kubkiem

kawy w jednej ręce i scenariuszem w drugiej. Słońce przeświecało przez rzadko tkane, żółte

zasłony udrapowane na oszklonych drzwiach i cały pokój oblewało światło koloru żonkili. Jej

bose palce wkręcały się w biały kosmaty dywanik.

„Naprawdę tak o mnie myślisz?" — powtórzyła. Dwie minuty. Włączyła umieszczony

w kącie telewizor „Sony". Stała na nim gałązka poinsecji w naczyniu z wodą. Zerwała ją

wczoraj wieczorem, zanim wyszła z Danem. Na ścianie za telewizorem wisiał oryginalny,

zrobiony w studiu szkic saloniku Jonesów, podpisany przez twórcę. Sherry wyszeptała ze

skupieniem: „Po tylu wspólnych dniach i nocach? Po tym wszystkim, co mówiłeś?"

Na ekranie telewizora pojawiła się reklamówka salonu Dodge'a w Santa Anita —

mężczyzna w jasnoniebieskim ubraniu, uczesany na Buddy'ego Holly, mówił szybko: „Jeśli

przyjdziecie z całą rodziną do salonu Dodge'a w Santa Anita, każde dziecko bezpłatnie

otrzyma balon, a żona dostanie bezpłatny kupon na wizytę u fryzjera i w salonie piękności.

Gwarantujemy to wszystko, nawet jeśli nie kupicie dodge'a".

„Naprawdę tak o mnie myślisz?"

Jeszcze minuta. Trzydzieści sekund. Piętnaście. Dziesięć. Pięć.

Sherry odwróciła się od telewizora, by postawić kubek na bambusowo-szklanym blacie

stolika pośrodku pokoju. Zadźwięczał telefon, lecz nigdy nie udało się ustalić, kto dzwonił do

niej o 7.49.55.

Hałas był tak ogłuszający, że pomyślała, iż wybuchła bomba. Potem — że musi to być

trzęsienie ziemi. Gdy odwróciła się ku oszklonym drzwiom, ujrzała, jak obie ogromne szyby

rozpryskują się do środka, tak że cały salonik wypełniła zamieć lśniących, sypiących się

odłamków. Potem metalowe płyty zostały oderwane, a aluminiowe listwy między

stłuczonymi szybami rozleciały się, jakby były z tektury.

Nie krzyczała. Nie rozumiała nawet, co się dzieje, póki nie było już za późno. Uniosła

ręce, by osłonić twarz przed lecącym szkłem, ale to było jeszcze nic.

Przez zniszczoną framugę wszedł niski, potężnie zbudowany mężczyzna w dziwacznie

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: