Fiz24---.doc

(364 KB) Pobierz
Stadnik Krzysztof

Legutko Tomasz                                                                                 15.05.1999 r.                                                                                 

 

 

 

 

 

Sprawozdanie z ćwiczenia nr 24

 

                Temat:  Wyznaczanie ładunku właściwego e/m elektronów

 

 

 

 

 

1.  Wstęp teoretyczny

 

 

          Na wiązkę elektronów w polu elektrycznym przechodzących przez obszar, w którym istnieje pole magnetyczne o indukcji B działa siła:

Siła ta skierowana prostopadle do kierunku wektora prędkości i do wektora indukcji magnetycznej .

W najprostszym przypadku ruch naładowanej cząstki odbywa się wzdłuż linii indukcji pola magnetycznego, przy takim ruchu cząstki kąt a zawarty między wektorem jej prędkości i wektorem indukcji równa się zero lub p, w wyniku czego siła Lorentza jest równa zero. Zatem na cząstkę nie działa pole magnetyczne.

              W drugim przypadku rozpatrzmy ruch cząstki prostopadle do linii indukcji magnetycznej. W tym przypadku a=p/2 i siła Lorentza ma wartość oraz skierowana jest prostopadle do wektorów i .

Cząstka zatem porusza się w płaszczyźnie prostopadłej do wektora indukcji magnetycznej, a siła Lorentza pełni rolę siły dośrodkowej:

Z założenia pole jest jednorodne więc B=const., naładowana cząstka będzie się poruszać po okręgu, którego płaszczyzna jest prostopadła do pola magnetycznego. Kierunek obiegu cząstki zależy od znaku ładunku q cząstki:

w trzecim przypadku rozpatrzmy ruch naładowanej cząstki w polu magnetycznym gdy jej wektor skierowany jest pod dowolnym kątem ado wektora indukcji . Rozłóżmy wektor v na dwie skłaowe:

1.                             - składowa równoległa do wektora .

2.                             - składowa prostopadła do wektora .

Prędkość nie ulega zmianie w polu magnetycznym (patrz przypadek pierwszy). W wyniku posiadania przez cząstkę niezerowej składowej cząstka powinna obiegać po okręgu, którego płaszczyzna jest prostopadła do wektora , a promień  . Jak widzimy cząstka uczestniczy w dwóch ruchach jednocześnie w wyniku czego cząstka porusza się po linii śrubowej, której oś pokrywa się z linią indukcji pola magnetycznego, a skok wynosi

              Pole elektryczne działa na cząstkę naładowaną z siłą siła ta wytwarza przyspieszenie . Rozważmy przypadek gdy do jednorodnego pola elektrycznego wprowadzamy cząstkę o masie m i ładunku q i puszczamy ją swobodnie. Ruch cząstki w tym polu jest podobny do ruchu ciała materialnego w ziemskim polu grawitacyjnym.

 

 

     

 

 

 

 

 

 

 

                              Rys.1. Ruch ładunku w polu elektrycznym

Stosujemy równanie ruchu jednostajnie przyspieszonego:

praca jaką wykonuje pole elektryczne o natężeniu E nad ładunkiem q na drodze ds. wynosi: , ponieważ . Jeśli różnica potencjałów wynosi U, to przy przesunięciu pola wykonuje pracę

skutkiem działania pola jest wzrost prędkości cząstki do wartości . Opisane zjawisko wykorzystuje się m.in. do wyznaczania ładunku właściwego elektronów. Podstawowym przyrządem służącym do tego celu jest lampa Browna. Elektrony wybiegające na wskutek termoemisji z katody lampy są poddawane działaniu pola elektrycznego pomiędzy katodą a anodą lampy.

Skutkiem działania pola elektrycznego jest wzrost prędkości elektronów od wartości v = 0 (przy katodzie), czyli energia elektryczna elektronu po dojściu do anody wynosi:

, czyli

Biegnący z taką prędkością elektron lub wiązka elektronów uderza w ekran lampy powodując pojawienie się plamki świetlnej. Plamka ta zostanie przesunięta o pewną wartość y, gdy wiązka elektronów przed uderzeniem w ekran przejdzie przez jednorodne pole magnetyczne. Natężenie pola magnetycznego wewnątrz cewek jest równe:

 

              Znając wartość sił działających na wiązkę elektronów przechodzącą przez pole magnetyczne:

Wiedząc, że dla próżni B=m0 H , oraz ze wzoru [5]

wstawiając              wartość prędkości v możemy napisać:

 

 

Promień krzywizny ruchu elektronów wiąże się z wielkością odchylenia plamki y na ekranie lampy oraz z odległością l cewek odchylających od ekranu zależnością:

                                         

 

Podstawiając te wielkości ostatecznie otrzymamy:

 

 

a po podstawieniu za R wartości związanych z układem pomiarowym stosowanym w laboratorium:

 

 

 

 

 

2.                             Obliczenia:

Obliczenia błędu:

 

 

 

 

3.                             Wnioski

Błędy jakimi są obarczone wyniki pomiarów w tym ćwiczeniu zależą głównie od wielkości mierzonych czyli od i i od y. Błąd z jakim podana jest przenikalność magnetyczna próżni jest znikomo mały, oraz odległość cewek od ekranu jest podana z tak dużą dokładnością, że w porównaniu z błędami wielkości mierzonych jest nie istotny.

 

 

 

 

Zgłoś jeśli naruszono regulamin