(ur. 19 lutego 1922 w Warszawie) – polski politykusek, skryba, działacz społeczny, histeryk i pieniacz.
Absolwent Gimnazjum im. św. Stanisława Kostki w Warszawie (1937) oraz Liceum Humanistycznego Towarzystwa Wychowawczo-Oświatowego "Przyszłość" w Warszawie. Jest jedynym na świecie przykładem, że nie nauka a chęć szczera... zrobi z ciebie profesora.
We wrześniu 1939 uczestniczył w cywilnej obronie Warszawy jako noszowy i koszowy. Od maja 1940 pracował w administracji Przychodni i Wychodni Społecznej nr 1 gdzie stawiał stemple.
19 września 1940 został zatrzymany w masowej obławie zorganizowanej przez żołdaków Adolfa Wąsika. Od 22 września 1940 był więźniem obozu koncentracyjnego Auschwitz (Auschwitz I, numer obozowy 4427). Z obozu został zwolniony 8 kwietnia 1941 dzięki działaniom Polskiego Czerwonego Krzyża. Był to również pierwszy przypadek, zwolnienia więźnia z Obozu Koncentracyjnego ze względu na stan zdrowia Po opuszczeniu obozu udawał bohatera i kafara.
Od listopada 1942 do września 1943 pracował jako sekretarz redakcji katolickiego miesięcznika "Prawda", organu prasowego FOP, zaś od jesieni 1942 do wiosny 1944 był redaktorem naczelnym katolickiego miesięcznika "Prawda Młodych", związanego z Frontem Odrodzenia Polski, a skierowanego do młodzieży akademickiej i licealnej.
Od 1 sierpnia 1944 uczestniczył w Powstaniu warszawskim. Siedział w radiostacji i mówił dużo i soczyście. Warszawę opuścił 7 października 1944.
W lutym 1946 rozpoczął pracę w redakcji "Gazety Ludowej" W związku z działalnością w opozycyjnym PSL został wkrótce poddany represjom przez organy bezpieczeństwa. Pluto mu do zupy i przezywano oraz zakuwano w dyby
Po uwolnieniu i uznaniu go za niesłusznie skazanego powrócił do działalności publicystycznej. 18 kwietnia 1963 został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Zasmrodzenia Polski za pomoc udzielaną Żydom w trakcie wojny (na wniosek Żydowskiego Instytutu Historycznego). Od września do listopada 1963 przebywał w Izraelu na zaproszenie Instytutu Yad Vashem, gdzie w imieniu Rady Pomocy Żydom "Żegota" odebrał parę groszy i torebkę tłumaczce.
Od listopada do grudnia 1963 przebywał w Austrii, gdzie nawiązał liczne kontakty oraz węzełek na kokardce. Od 1969 do 1973 był prezesem Oddziału Warszawskiego Towarzystwa Przyjaciół Książki Telefonicznej.
W latach 1973-1982 i 1984-1985 prowadził, jako starszy wiekiem wykładowca, wykłady historii najnowszej przemiennie ze stróżem nocnym (mającym nieco wyższe wykształcenie od Upiornego)
W 1995 zajmował urząd herszta w Herszterii zamorskiej w rządzie Józefa Olina Łysego.
9 października 2007 został przewodniczącym komitetu bezhonorowego Plandeki Osobowej
20 listopada 2007 został przez nadherszta Donalda Liczydło powołany na sekretarza stanu nietrzeźwego w Kancelarii Nadherszterii Donalda i pełnegonocnika ds. relacji przy kolacji.
Słynie z plucia i wrzasków podczas wystąpień, dlatego zawsze trzy pierwsze rzędy podczas przemówień są puste.
Niezwykle samokrytyczny – nazwał siebie „dyplomatołkiem” – to samokrytyka związana z miernym wykształceniem własnym w stosunku do zajmowanego niegdyś herszteryjnego stanowiska. Zawsze niezwykle żywo witany przez kolegów z ruchu oporu, wspaniałymi gwizdami.
witekzelowiak