12.pdf

NIEDZIELA 3 KWIETNIA 2005

JAN PAWEŁ II NIE ŻYJE

GAZETA WYBORCZA u WWW.GAZETA.PL

Warszawa, przed kościołem św. Anny na Krakowskim Przedmieściu koło Starówki. Sobota, godz. 22.30. Na wieść o śmierci Ojca Świętego wierni modlący się wewnątrz świątyni i przed nią uklękli w milczeniu na dłuższą chwilę. Potem zaczęli odmawiać różaniec. Tuż

przed 22 w całym mieście zaczęły bić dzwony i zawyły syreny. O północy w kościele i przed nim było już 15 tys. ludzi

Jan Paweł II mówi do Polaków

Sejm

Przypadająca w tym roku 60. rocznica wybuchu II wojny świato-

wej oraz dziesiąta rocznica wydarzeń, o których wspominaliśmy, win-

na stać się okazją dla wszystkich Polaków do refleksji nad darem wol-

ności „danej” i jednocześnie „zadanej”. Wolności wymagającej nie-

ustannego wysiłku w jej umacnianiu i odpowiedzialnym przeżywa-

niu. Niech wspaniałe świadectwa miłości ojczyzny, bezinteresowno-

ści i heroizmu, jakich mamy wiele w naszej historii, będą wyzwa-

niem do zbiorowego poświęcenia wielkim narodowym celom, gdyż

„najwspanialszym wypełnieniem wolności jest miłość, która urze-

czywistnia się w oddaniu i służbie” ( Redemptor hominis , 21).

Wszystkim tu obecnym i wszystkim moim rodakom życzę, aby próg

trzeciego tysiąclecia przekroczyli z nadzieją i ufnością, z wolą wspól-

nego budowania cywilizacji miłości, która opiera się na uniwersal-

nych wartościach pokoju, solidarności, sprawiedliwości i wolności.

Niech Duch Święty nieustannie wspiera wielki proces przemian słu-

żący odnowie oblicza ziemi. Tej naszej wspólnej ziemi!

11 CZERWCA 1999

Do uczestników narodowej

Każdy z was, młodzi przyjaciele, znajduje też w życiu jakieś swo-

je „Westerplatte”. Jakiś wymiar zadań, które musi podjąć i wypełnić.

Jakąś słuszną sprawę, o którą nie można nie walczyć. Jakiś obowią-

zek, powinność, od której nie można się uchylić. Nie można „zde-

zerterować”.

Wreszcie – jakiś porządek prawd i wartości, które trzeba „utrzy-

mać” i „obronić”, tak jak Westerplatte, w sobie i wokół siebie. Tak,

obronić – dla siebie i dla innych.

Gdańsk

„Jeden drugiego brzemiona noście” – to zwięzłe zdanie Apostoła

jest inspiracją dla międzyludzkiej i społecznej solidarności. Solidar-

ność – to znaczy: jeden i drugi, a skoro brzemię, to brzemię niesio-

ne razem, we wspólnocie. A więc nigdy: jeden przeciw drugiemu.

Jedni przeciw drugim. I nigdy „brzemię” dźwigane przez człowieka

samotnie. Bez pomocy drugich.

Nie może być walka silniejsza od solidarności. Nie może być pro-

gram walki ponad programem solidarności. Inaczej – rosną zbyt cięż-

kie brzemiona. I rozkład tych brzemion narasta w sposób niepropor-

cjonalny. Gorzej jeszcze: gdy mówi się: naprzód „walka” – choćby

w znaczeniu walki klas – to bardzo łatwo drugi czy drudzy pozosta-

ją na „polu społecznym” przede wszystkim jako wrogowie. Jako ci,

których trzeba zwalczyć, których trzeba zniszczyć. Nie jako ci, z któ-

rymi trzeba szukać porozumienia – z którymi wspólnie należy ob-

myślać, jak „dźwigać brzemiona”. „Jeden drugiego brzemiona no-

ście”. 12 CZERWCA 1987

Plac Zwycięstwa w Warszawie

Gdy pierwszy raz nawiedzałem Warszawę w 1979 r., na placu Zwy-

cięstwa wypowiedziałem to wezwanie: „Niech zstąpi Duch Twój!

I odnowi oblicze ziemi. Tej Ziemi!”. Tej Ziemi. Tej ziemi polskiej

w środku Europy, naznaczonej tradycją swojej własnej europejsko-

ści. (...)

My bardzo głęboko musimy się zastanowić nad wielorakim zna-

czeniem europejskości. Sobór Watykański II zdawał sobie sprawę

z tego innego ducha Europy. Nie tylko Europy, ale ten duch tu ma

swoją kolebkę, na naszym kontynencie, tu ma także swoje szczy-

ty tragiczne, które pamiętamy, bo należą do naszego stulecia, myś-

my sami to odczuli w swoich dziejach dwudziestowiecznych. Dla-

tego Sobór Watykański II sformułował to zdumiewające zdanie:

„Chrystus objawia człowiekowi w pełni człowieka”. A więc, jeśli

chcemy stanąć na płaszczyźnie humanizmu na przykład europej-

skiego, zachodniego czy wschodniego, jakiegokolwiek, pamiętaj-

my, że ten humanizm ma w Chrystusie swoje najpełniejsze obja-

wienie.

pielgrzymki do Rzymu

Wiem, że wielu jest przeciwników integracji. Doceniam ich troskę

o zachowanie kulturalnej i religijnej tożsamości naszego Narodu. Po-

dzielam ich niepokoje związane z gospodarczym układem sił, w któ-

rym Polska – po latach rabunkowej gospodarki minionego systemu – ja-

wi się jako kraj o dużych możliwościach, ale też o niewielkich środkach.

Muszę jednak podkreślić raz jeszcze, że Polska zawsze stanowiła

ważną część Europy i dziś nie może wyłączać się z tej wspólnoty,

która wprawdzie na różnych płaszczyznach przeżywa kryzysy, ale

która stanowi jedną rodzinę narodów opartą na wspólnej chrześcijań-

skiej tradycji. Wejście w struktury Unii Europejskiej na równych pra-

wach z innymi państwami jest dla naszego Narodu i bratnich naro-

dów słowiańskich wyrazem jakiejś dziejowej sprawiedliwości, a z dru-

giej strony może stanowić ubogacenie Europy.

Europa potrzebuje Polski. Kościół w Europie potrzebuje świadectwa

wiary Polaków. Polska potrzebuje Europy. Od Unii Lubelskiej do Unii

Europejskiej! To jest wielki skrót, ale bardzo wiele się w tym skrócie

mieści wielorakiej treści. Polska potrzebuje Europy. Jest to wyzwanie,

które współczesność stawia przed nami i przed wszystkimi krajami, któ-

re na fali przemian politycznych w regionie tak zwanej Europy Środko-

wo-Wschodniej wyszły z kręgu wpływów ateistycznego komunizmu.

To wyzwanie stawia jednak przed wierzącymi zadanie – zadanie

aktywnego budowania wspólnoty ducha w oparciu o wartości, które

pozwoliły przetrwać dziesięciolecia programowej ateizacji.

19 MAJA 2003

2 CZERWCA 1979

Auschwitz-Birkenau

Czy ktoś na świecie może się jeszcze dziwić, że papież, który tu,

na tej ziemi, urodził się i wychował, papież, który przyszedł na Sto-

licę Piotrową z Krakowa, z tej archidiecezji, na terenie której znaj-

duje się obóz oświęcimski, że ten papież pierwszą encyklikę swego

pontyfikatu zaczął od słów Redemptor hominis i że poświęcił ją w ca-

łości sprawie człowieka, godności człowieka, zagrożenia człowieka

– prawom człowieka wreszcie! Niezbywalnym prawom, które tak ła-

two mogą być podeptane i unicestwione... przez człowieka! Wystar-

czy ubrać go w inny mundur, uzbroić w aparat przemocy, środki znisz-

czenia, wystarczy narzucić mu ideologię, w której prawa człowieka

są podporządkowane wymogom systemu... podporządkowane bez-

względnie, tak że faktycznie nie istnieją.

7 CZERWCA 1979

Westerplatte

Wiemy, że tu, na tym miejscu, na Westerplatte, we wrześniu 1939

roku grupa młodych Polaków, żołnierzy, pod dowództwem majora

Henryka Sucharskiego trwała ze szlachetnym uporem, podejmując

nierówną walkę z najeźdźcą. Walkę bohaterską.

Pozostali w pamięci narodu jako wymowny symbol. Trzeba, ażeby

ten symbol wciąż przemawiał, ażeby stanowił wyzwanie dla coraz no-

wych ludzi i pokoleń Polaków.

9 CZERWCA 1991

Plac Zwycięstwa w Warszawie

Dzieje narodu zasługują na właściwą ocenę wedle tego, co wniósł

on w rozwój człowieka i człowieczeństwa, w jego świadomość, ser-

ce, sumienie. To jest najgłębszy nurt kultury. To jej najmocniejszy

zrąb. To jej rdzeń i siła. Otóż tego, co naród polski wniósł w rozwój

człowieka i człowieczeństwa, co w ten rozwój również dzisiaj wno-

si, nie sposób zrozumieć i ocenić bez Chrystusa. „Ten stary dąb tak

urósł, a wiatr go żaden nie obalił, bo korzeń jego jest Chrystus” (Piotr

Skarga „Kazania sejmowe”). Trzeba iść po śladach tego, czym – a ra-

czej kim – na przestrzeni pokoleń był Chrystus dla synów i córek tej

ziemi. I to nie tylko dla tych, którzy jawnie weń wierzyli, którzy Go

wyznawali wiarą Kościoła. Ale także i dla tych pozornie stojących

opodal, poza Kościołem. Dla tych wątpiących, dla tych sprzeciwia-

jących się. (...)

I wołam, ja, syn polskiej ziemi, a zarazem ja – Jan Paweł II, papież,

wołam z całej głębi tego tysiąclecia, wołam w przeddzień Święta Ze-

słania, wołam wraz z wami wszystkimi:

Niech zstąpi Duch Twój!

I odnowi oblicze ziemi.

Tej Ziemi!

Amen.

12 CZERWCA 1987

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: